Το «ενοχλητικό» Σίγμα
Του Δημήτρη Μυ
Στο υπουργικό συμβούλιο (Πέμπτη) ο πρωθυπουργός, μαζί με την λεπτομερή περιγραφή των σκληρών μέτρων που θα λάβει η κυβέρνησή του μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011, προειδοποίησε τους υπουργούς του να είναι έτοιμοι για να αντιμετωπίσουν με πυγμή τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση είναι έτοιμη όχι μόνο να συντρίψει το εισόδημα των εργαζομένων, αλλά και kάθε αντίδραση.
Το πρόγραμμα που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι βγαλμένο από βιβλίο οδηγιών του ΔΝΤ. Πρόκειται για τις θεραπείες σοκ μέσα από τις οποίες απορρυθμίζονται οι οικονομικές- κοινωνικές δομές για να οικοδομηθεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο των πολυεθνικών.
Αυτά που ακολουθούν για το επόμενο εξάμηνο είναι τα εξής:
* Συμπίεση στο ελάχιστο των Δημόσιων Δαπανών
* Μείωση (κατάργηση) των Δημόσιων Οργανισμών
*Ελαχιστοποίηση των δαπανών για την υγεία
* Κατάργηση των κανόνων στις εργασιακές σχέσεις
* Ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας
Ειδικότερα:
1. Κατάργηση τομέων από ΔΕΚΟ
2. Αναδιάρθρωση (πρώτο βήμα για ξεπούλημα) ΟΑΣΑ
3. Αναδιάρθρωση (ξεπούλημα) ΟΣΕ
4. Διάλυση του Δημοσίου με την μη ανανέωση του προσωπικού
5. Κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων
6. Κατάργηση εμποδίων για fast track επενδύσεις (ταχύτατες απαλλοτριώσεις, αρχαιολογικές και περιβαλλοντικές άδειες)
7. Αναλυτικό σχέδιο αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας.
Μετά λοιπόν το μαχαίρι με το κόψιμο μισθών και συντάξεων, η κυβέρνηση πριονίζει το κόκαλο με στόχο την απόλυτη αποδόμηση (διαρθρωτικές αλλαγές) της οικονομικής ζωής. Πρόκειται, μετά το αρχικό σοκ, για το επόμενο μελετημένο χτύπημα, προκειμένου να παραλύσει κάθε κοινωνική αντίδραση στην εφαρμογή του άγριου νόμου των πολυεθνικών.
Αν και όλα αυτά μας φαίνονται ακόμη «ξένα» και «πρωτόγνωρα» αποτελούν δοκιμασμένες συνταγές που η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια κλίκα έχει επιβάλλει με δικτατορίες (σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία κλπ) και πολέμους (στα Βαλκάνια, το Ιράκ).
Σήμερα, στο πλαίσιο του άγριου οικονομικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, η ελληνική σοσιαλιστική κυβέρνηση παρέδωσε τη χώρα στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, αμαχητί. Πιθανότατα γιατί ο σοσιαλισμός είναι απλώς ένα ενοχλητικό γράμμα στο όνομα του κυβερνώντος κόμματος.
"Το Ποντίκι"
Friday, November 26, 2010
Δεν θα γίνουμε αυτόχειρες,ούτε επαίτες,ούτε κλέφτες
Η ίδια η κυβέρνηση δια των εκπροσώπων της δηλώνει ότι:"οι συμβάσεις που υπογράψαμε έχουν όρους τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε"!Από κοντά σιγοντάρουν και τα καλοπληρωμένα-βολεμένα παπαγαλάκια.
Μια χώρα-κράτος όμως δεν αποτελείται μόνο από γη,θάλασσα και κυβερνητικούς παράγοντες μετά των υποτακτικών τους.Ως ζωντανός οργανισμός διαθέτει και τα ζωτικά του όργανα,το λαό του.
Τι θα γίνει αυτός ο λαός όταν κοντά ένα εκατομμύριο έχουν μείνει στο δρόμο,χωρίς....
δουλειά,χωρίς φαΐ,χωρίς αύριο.Είναι απορίας άξιο πως κανένας δεν σκέφτεται τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρωποι.Ποια η μέριμνα,ποια η πρόβλεψη,ποια τα προγράμματα ανάπτυξης;Συσκέψεις επί συσκέψεων.
Περικοπές κι απολύσεις,περικοπές κι απολύσεις τίποτα άλλο!
Εντάξει τους διώχνετε,σώζεται το κράτος (ας το δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας)!Μετά;
Μπορείτε να φανταστείτε τόσους ανθρώπους βουτηγμένους στην ανέχεια,στην απόγνωση και με το θυμό στο ζενίθ;
Ενδεχομένως σαδιστές του κερατά να ελπίζετε σε μαζικές αυτοκτονίες,όμως αυτό το χατήρι δεν πρόκειται να σας το κάνουμε πλην μεμονωμένων περιπτώσεων,τις οποίες και θα έχετε κρίμα στο λαιμό σας.
Το να γίνουμε επαίτες ξεχάστε το,δεν το σηκώνει η περηφάνια μας και η αξιοπρέπεια της φυλής μας (άσε που "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"!).
Τι μένει λοιπόν;ή να γίνουμε κλέφτες και ληστές ή να ξεσηκωθούμε και να σας πάρουμε στο κυνήγι.
Κι επειδή κλέφτης και ληστής δεν γίνεσαι εύκολα αν δεν το 'χει η κούτρα σου δεν μένει παρά να σας πάρουμε στο κυνηγητό κι όπου βγει.
Πριν εξωθήσετε τον κόσμο στα άκρα (ένας νέος εμφύλιος θα ήταν γενοκτονία) βάλτε κάτω τους αφεντάδες σας και δημιουργήστε τρόπους ανάπτυξης,ανοίξτε δουλειές,κάντε την αγορά να ξεπαγώσει,δώστε εργασιακή διέξοδο στους ανέργους και σεβαστείτε τα νιάτα αυτού του τόπου.Σταματήστε τώρα εν τη γενέσει του το κύμα φυγής της νεολαίας.
Και κάτι ακόμα προκλητικότατο:την ώρα που αποκεφαλίζετε εργαζόμενους διορίζετε συνταξιούχους στα υπουργικά σας γραφεία.Επίσης εξακολουθείτε να σπαταλάτε το δημόσιο χρήμα αλόγιστα (πχ ο κύριος αντιπρόεδρος χρεώνει 4.000 ευρώ το μήνα για αποδελτίωση του τύπου και το υπουργείο εσωτερικών κοντά 27 εκατομμύρια για ταχυδρομικά τέλη!).
Που το πάτε μωρέ;Ποιούς νομίζετε ότι κοροϊδεύετε;
http://zeidoron.blogspot.com/2010/11/blog-post_5685.html
Μέχρι το 2025... Δεν ντρέπεστε που φέρατε το ΔΝΤ στην χώρα;...
Γράφει η Κουκίδα
Το είπε χθες ξεκάθαρα η τρόικα. Επιμήκυνση του μνημονίου ή νέα δάνεια για άλλα 11 χρόνια. Μέχρι το 2025 δηλαδή. Ακόμα και αν πάρουμε τα χίλια μύρια μέτρα, δεν το γλιτώνουμε. Το ζητούμενο, λένε τώρα ξεκάθαρα, είναι η εξυπηρέτηση του χρέους, που όπως δείχνουν οι αριθμοί, ούτε με θαύμα μπορεί να αναχρηματοδοτηθεί μετά το 2013.
Βέβαια την είδηση την κάναμε γαργάρα, και επικεντρωθήκαμε στις απαραίτητες επώδυνες αλλαγές που «πρέπει να γίνουν». Έπεσαν και οι τελευταίες μάσκες. Και αντί να τρέξει η κυβέρνηση να κρυφτεί, ο υπουργός οικονομικών μας έκανε συνέντευξη τύπου (αμέσως μετά από αυτήν της τρόικας) για να πει, με ακόμα περισσότερη αλαζονεία, ότι πέτυχε!!! Πίσω του δε, ανάρτησε και πανό που έγραφε «Η Ελλάδα αλλάζει». Μέχρι εκεί φθάσαμε. Ναι, η Ελλάδα αλλάζει, πώς όμως...
ΥΓ: Δεν μπορεί το σινάφι μας να υιοθετήσει λίγη από την δεοντολογία των Ιρλανδών συναδέλφων; Που ρίχνουν πρώτοι τις πέτρες στην κυβέρνηση για την προδοσία; «Δεν ντρέπεστε που φέρατε το ΔΝΤ στην χώρα;» ρώτησε ένας από αυτούς, τον δικό τους Παπακωνσταντίνου. «Θα γίνουμε σαν τους Έλληνες που δεν ξέρουν ακόμα τις λεπτομέρειες του μνημονίου που έχουν υπογράψει;» ρώτησε ένας άλλος. Γιατί και στην Ιρλανδία όλα εξελίχτηκαν σε μια νύχτα. Μέχρι και 13 ώρες πριν την ανακοίνωση της ένταξης της στον μηχανισμό, όλοι στην χώρα έμεναν με την εντύπωση ότι η βοήθεια θα αφορούσε μόνο τις προβληματικές τράπεζες, χωρίς την ανάμειξη του κράτους. Και ξύπνησαν την επόμενη μέρα δεμένοι χειροπόδαρα, με το ΔΝΤ στα πόδια τους. Τι μεσολάβησε; Ξημέρωσε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και έγιναν οι απαραίτητες παρεμβάσεις. Οι Αμερικανοί πρόσω ολοταχώς να διαλύσουν ό, τι απέμεινε από την ευρωζώνη. Βέβαια στην Ιρλανδία η κυβέρνηση οσονούπω καταρρέει λόγω του σκανδάλου. Εδώ;
Από "Το Ποντίκι" μέσω "Σιβυλλα"
Το είπε χθες ξεκάθαρα η τρόικα. Επιμήκυνση του μνημονίου ή νέα δάνεια για άλλα 11 χρόνια. Μέχρι το 2025 δηλαδή. Ακόμα και αν πάρουμε τα χίλια μύρια μέτρα, δεν το γλιτώνουμε. Το ζητούμενο, λένε τώρα ξεκάθαρα, είναι η εξυπηρέτηση του χρέους, που όπως δείχνουν οι αριθμοί, ούτε με θαύμα μπορεί να αναχρηματοδοτηθεί μετά το 2013.
Βέβαια την είδηση την κάναμε γαργάρα, και επικεντρωθήκαμε στις απαραίτητες επώδυνες αλλαγές που «πρέπει να γίνουν». Έπεσαν και οι τελευταίες μάσκες. Και αντί να τρέξει η κυβέρνηση να κρυφτεί, ο υπουργός οικονομικών μας έκανε συνέντευξη τύπου (αμέσως μετά από αυτήν της τρόικας) για να πει, με ακόμα περισσότερη αλαζονεία, ότι πέτυχε!!! Πίσω του δε, ανάρτησε και πανό που έγραφε «Η Ελλάδα αλλάζει». Μέχρι εκεί φθάσαμε. Ναι, η Ελλάδα αλλάζει, πώς όμως...
ΥΓ: Δεν μπορεί το σινάφι μας να υιοθετήσει λίγη από την δεοντολογία των Ιρλανδών συναδέλφων; Που ρίχνουν πρώτοι τις πέτρες στην κυβέρνηση για την προδοσία; «Δεν ντρέπεστε που φέρατε το ΔΝΤ στην χώρα;» ρώτησε ένας από αυτούς, τον δικό τους Παπακωνσταντίνου. «Θα γίνουμε σαν τους Έλληνες που δεν ξέρουν ακόμα τις λεπτομέρειες του μνημονίου που έχουν υπογράψει;» ρώτησε ένας άλλος. Γιατί και στην Ιρλανδία όλα εξελίχτηκαν σε μια νύχτα. Μέχρι και 13 ώρες πριν την ανακοίνωση της ένταξης της στον μηχανισμό, όλοι στην χώρα έμεναν με την εντύπωση ότι η βοήθεια θα αφορούσε μόνο τις προβληματικές τράπεζες, χωρίς την ανάμειξη του κράτους. Και ξύπνησαν την επόμενη μέρα δεμένοι χειροπόδαρα, με το ΔΝΤ στα πόδια τους. Τι μεσολάβησε; Ξημέρωσε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και έγιναν οι απαραίτητες παρεμβάσεις. Οι Αμερικανοί πρόσω ολοταχώς να διαλύσουν ό, τι απέμεινε από την ευρωζώνη. Βέβαια στην Ιρλανδία η κυβέρνηση οσονούπω καταρρέει λόγω του σκανδάλου. Εδώ;
Από "Το Ποντίκι" μέσω "Σιβυλλα"
Thursday, November 25, 2010
Εξαγριωμένος ο κόσμος
Όταν η απάντηση που δόθηκε ήταν πως αυτούς τους πολιτικούς θα τους κρίνει ο λαός με την ψήφο του και η ιστορία, τότε ξαφνικά, μεγάλο μέρος του ακροατηρίου εξαγριώθηκε και φωνασκώντας απαιτούσε να βρεθεί τρόπος τιμωρίας και δήμευσης των περιουσιών των υπευθύνων πολιτικών. Καταβλήθηκε αρκετή προσπάθεια για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Η εικόνα αυτή μας τρόμαξε. Φύγαμε από εκεί προβληματισμένοι.
Όταν αυτή η κατάσταση δημιουργείται σε μια πνευματική εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν άτομα που ασχολούνται με πνευματικά θέματα και χωρίς καμία προσυνεννόηση ή γνωριμία μεταξύ τους, φανταστείτε τι έχει να γίνει αν ξεφύγει η κατάσταση και βγει ο κόσμος στους δρόμους. Οι εικόνες θα είναι εικόνες αποκάλυψης.
Ελπίζουμε να μην δούμε ποτέ να στήνονται καταμεσής του δρόμου λαϊκά δικαστήρια και να γίνεται εκτέλεση των αποφάσεων επιτόπου. Ειλικρινά, ποτέ δεν θα θέλαμε να ζήσουμε τέτοιες σκηνές.
Όμως και οι υπεύθυνοι πολιτικοί που χειρίζονται τις ζωές του κόσμου, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι κάποια στιγμή θα τελειώσουν τα προπαγανδιστικά τεχνάσματα και ο έλεγχος θα χαθεί.
ΠΑ-ΣΟΚ και δέος
Με μισθούς… Βουλγαρίας και τιμές Γερμανίας θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε από το 2011, τουλάχιστον όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. ΠΑ-ΣΟΚ και δέος έρχεται στα μισθολογικά εκατομμυρίων Ελλήνων με τις επιχειρησιακές συμβάσεις οι οποίες θα γίνουν σιγά – σιγά και ατομικές και θα οδηγήσουν σε πρώτη φάση στη μείωση των μισθών σχεδόν κατά το ένα τρίτο όσων ισχύουν σήμερα.
Να ήταν πολλά τα λεφτά που παίρνουν σήμερα οι ιδιωτικοί υπάλληλοι στο εμπόριο, τον τουρισμό, τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία κ.λπ. να το καταλάβουμε. Να κοπούν οι μισθοί των golden boys στον ιδιωτικό τομέα που λαμβάνουν ετήσιες αποδοχές από 100.000 ευρώ και πάνω να το δεχθούμε και να πούμε και μπράβο. Σκεφτείτε ότι στο Mega ο Γ. Πρετεντέρης μόνο που δεν έβαλε τα… κλάματα για το τι περιμένει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, βάζοντας προφανώς και τον εαυτό του στα θύματα της κυβέρνησης.
Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτικών υπαλλήλων έχουν μισθούς του χιλιάρικου και με το ζόρι. Και καλούνται μ’ αυτά να κάνουν οικογένεια, να πληρώσουν δάνεια, να ανοίξουν σπίτι, να πληρώσουν φόρους και περαιώσεις να τακτοποιήσουν ημιυπαίθριους, κι ότι μείνει να φάνε αυτοί και τα παιδιά τους. Στον ιδιωτικό τομέα (τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος) δεν υπάρχουν επιδόματα σαν αυτά που συναντά κανείς στο Δημόσιο. Δεν υπάρχουν επιδόματα για να προσέχουν τη λίμνη Κάρλα η οποία έχει αποξηρανθεί εδώ και χρόνια. Ούτε υπάρχουν επιδόματα όπως αυτά που δίνονται στους οδηγούς λεωφορείων. Εκεί δίνεται επίδομα ευθύνης επειδή λέει κουβαλάνε κόσμο και είναι υπεύθυνοι γι’ αυτούς. Επίσης, επίδομα γιατί παραδίδουν τα λεωφορεία στους άλλους οδηγούς όταν τελειώνει η βάρδια τους.
Στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχουν επιδόματα για… καυσόξυλα, ούτε για χρήση κομπιούτερ ενώ δεν ξέρει κανείς ούτε να ανοίγει τον υπολογιστή.
Η μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις βολεύονται με το μισθό τους και με τα ψίχουλα που μπορεί να τους δώσει το αφεντικό τους. Στις καλές εποχές μοιράστηκε και κανένα μπόνους, εδώ και χρόνια πάει κι αυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία, κι όχι οι “βολεμένοι” σφουγκοκωλάριοι της εργοδοσίας, έχουν μηνιάτικα με βάση τις συλλογικές συμβάσεις της ΓΣΕΕ και τις ωριμάνσεις που προβλέπει η εργατική νομοθεσία.
Ερχεται, λοιπόν το ΔΝΤ και ζητά κάθετη μείωση των μισθών, λες και το να μειωθεί ένας μισθός 800 ευρώ είναι το ίδιο με τη μείωση ενός μισθούς 3.000 ευρώ.
Αυτό που μας περιμένει από το 2011 και έπειτα είναι ένα ζοφερό τοπίο που όμως δεν είναι πρωτόγνωρο. Οπου πάει το ΔΝΤ δημιουργεί την ίδια κατάσταση. Αργεντινή, Λετονία, Ουγγαρία κ.λπ. είναι ακριβώς ότι θα γίνει η Ελλάδα σε λίγα χρόνια. Κι όλο αυτό οι κυβερνώντες μας το παρουσιάζουν ως “ευτυχία” όπως είπε και ο κ. Πάγκαλος για το Μνημόνιο.
Θα αλλάξει δηλαδή η Ελλάδα με το να μειωθούν οι μισθοί 30%, να μην υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, να κάνουν κουμάντο οι εργοδότες, να βάζουν εκβιαστικά διλήμματα του στυλ “ή δουλειά με μικρό μισθό ή ανεργία”. Και φυσικά δε θα υπάρχει καμιά αντίδραση αφού όλοι θα επιλέγουν το μισθό που θα δίνει εν είδει ελεημοσύνης ο εργοδότης και θα του λένε και ευχαριστώ.
Με ιδιαίτερη περιέργεια, λοιπόν, αναμένουμε τις πρώτες επιχειρησιακές συμβάσεις οι οποίες ήδη σχεδιάζονται στα γραφεία των επιχειρηματιών, τραπεζιτών, βιομηχάνων, εμπόρων κ.λπ. Η μείωση μισθών σε πολλές επιχειρήσεις, όπως στον Σκάι με την αποστολή ενός απλού… mail ή ακόμη και η υποχρεωτική άδεια μετ’ αποδοχών στην τράπεζα Πειραιώς είναι σημάδια του εργασιακού Αρμαγεδδώνα. Με ευθύνη της κυβέρνησης η οποία ακούει και εκτελεί. Κι αν ο κ. Παπακωνσταντίνου βγαίνει και επιχαίρει διότι, όπως λέει, σώθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, έχουν γνώση οι φύλακες. Θα έλθει ο καιρός του.
Πόσα χτυπήματα μπορεί να αντέξει ο μέσος Ελληνας και πόσες φορές είναι σε θέση να βάλει το χέρι στην τσέπη;
Η Ευρώπη καταρρέει…
Γράφει ο Δημήτρης Καραμήτσας
Δικηγόρος
Δικηγόρος
Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ
Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται ή ενισχύουν την θέση τους.
Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του...
καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.
Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.
Β. ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ
Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί, αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.
Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.
Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.
Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.
Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).
Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.
Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.
Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.
Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.
Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .
Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.
Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.
Γ. ΕΛΛΑΔΑ
Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .
Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.
Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».
Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.
Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.
sibila
Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται ή ενισχύουν την θέση τους.
Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του...
καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.
Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.
Β. ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ
Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί, αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.
Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.
Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.
Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.
Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).
Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.
Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.
Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.
Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.
Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .
Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.
Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.
Γ. ΕΛΛΑΔΑ
Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .
Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.
Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».
Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.
Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.
sibila
Η Ευρώπη καταρρέει...
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ
Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται ή ενισχύουν την θέση τους.
Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα.... για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.
Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.
Β. ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ
Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί, αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.
Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.
Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.
Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.
Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).
Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «
Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.
Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.
Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.
Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .
Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.
Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.
Γ. ΕΛΛΑΔΑ
Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .
Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.
Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».
Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.
Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Δημ. Καραμήτσας
Διάβασε αυτό το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά
Από τον Αλέξη Παπαχελά
Και ομολογώ ότι με έπιασε ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Με ποιους και πώς θα γίνουν όλα αυτά;
Με μια κυβέρνηση που έχει μόνο τρεις ή τέσσερις υπουργούς οι οποίοι θέλουν πραγματικά να κάνουν ό,τι χρειάζεται, με όποιο πολιτικό κόστος, για να πετύχουν τους δύσκολους στόχους;
Με έναν πρωθυπουργό ο οποίος απεχθάνεται τη «λάντζα», που όμως σήμερα αποτελεί την πεμπτουσία της δουλειάς μιας κυβέρνησης και ο οποίος επιμένει ότι θα κυβερνήσει με τους αρεστούς γιατί δεν καταλαβαίνει ότι ο καπετάνιος του πλοίου που βυθίζεται δεν έχει την πολυτέλεια να επιλέγει ποιον θα συμβουλευθεί και σε ποιον θα βασισθεί;
Μια κυβέρνηση στην οποία όλοι ψάχνουν να δουν πού «έχει πάει ακριβώς το Μαξίμου;», να διαπιστώσουν δηλαδή ποιος κάνει κουμάντο εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα, ο Χάρης, η Ρεγγίνα, ο «Δήμαρχος» ή ο «Αντιπρόεδρος»;
Το 85% των μελών της σημερινής κυβέρνησης δεν πιστεύουν στο Μνημόνιο και δεν πιστεύουν επίσης ότι χρειάζεται να αλλάξουν τον τρόπο που αποφάσιζαν τα τελευταία 30 χρόνια.
«Καλά είστε σοβαροί τώρα, να κλείσουμε την ΕΡΤ2; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται», έλεγε προχθές κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος που δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει.
Οι υπουργοί ασφαλώς και δεν φοβούνται τον κ. Παπανδρέου.
Γιατί άλλωστε;
Φαίνεται ότι κάτι τρέχει με τον «αέρα» στο Μαξίμου, γιατί και ο σημερινός πρωθυπουργός αρχίζει να φέρεται σαν τον προκάτοχό του.
Αντί να τραβήξει το αυτί όσων δεν κάνουν τη δουλειά τους ή να τους στείλει σπίτι τους, εμφανίζεται και αυτός «θυμωμένος», συνιστά σε υπουργούς που έχουν διαφορές «να τα βρουν» και προτιμά να παίρνει κάποιος άλλος τους «ξεροκέφαλους» υπουργούς για να τους τα ψάλλει.
Αυτό, όμως, δεν είναι κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης, καμία σχέση που λένε και οι πιτσιρικάδες.
Το χειρότερο είναι πως οι πρόθυμοι υπουργοί σκοτώνονται στη δουλειά για να τα ακούνε κιόλας από τους... ράθυμους. Πόσο γραφικό είναι να ακούς έναν υπουργό, επαγγελματία πολιτικό να μιλάει για αναδιάρθρωση ή επιμήκυνση όταν δεν έχει ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει.
Υπάρχουν δε και εκείνοι οι εκπληκτικοί τύποι μέσα στην κυβέρνηση που είναι βέβαιοι ότι «ο μεγάλος παίζει κάποιο γεωπολιτικό παιχνίδι με τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, θα δεις θα του βγει».
Εκεί όπου δεν υπάρχει θεραπεία, την υποκαθιστά η άρνηση.
Τα ψέματα έχουν τελειώσει.
Αν ο κ. Παπανδρέου δεν κυβερνήσει για τους επόμενους τρεις μήνες σαν «αφεντικό» με όσους μπορούν και το λέει η ψυχή τους, η κρίση θα είναι βίαιη και ανεξέλεγκτη.
Εναλλακτική λύση δυστυχώς δεν υπάρχει, γιατί η σκέψη του κ. Μυταράκη στο πηδάλιο της οικονομικής πολιτικής μόνο ως ανέκδοτο στέκεται.
Οπότε αν ο κ. Παπανδρέου δεν ξυπνήσει και με αυτό το καμπανάκι ίσως να έχουμε το μεγάλο μπιγκ μπανγκ που θα σαρώσει ό,τι παλιό και ανεπαρκές.
Μπορεί να μας βγει σε καλό, μπορεί και να μας βάλει σε μεγαλύτερες περιπέτειες.
Αλλά σήμερα εδώ είμαστε...
Είδηση- Βόμβα: Πρόβλημα αντισυνταγματικότητας για τον "Καλλικράτη"!
Πρόβλημα συνταγματικότητας για τον "Καλλικράτη" σε ό,τι αφορά τη Θεσσαλονίκη και τη συγκρότηση των εκλογικών περιφερειών προκύπτει, σύμφωνα με ομάδα έγκριτων νομικών, που θα προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να βγάλουν το νόμο αντισυνταγματικό!
Σύμφωνα με τις πρώτες αναλύσεις το πρόβλημα σχετίζεται με...
τις δημοτικές κοινότητες και τις εκλογικές περιφέρειες. Ο "Καλλικράτης" ταυτίζει αυτές τις δύο έννοικες. Ειδικά όμως για την περίπτωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης η ταύτιση αυτή είναι προβληματική! Και αυτό επειδή στους δυο μεγαλύτερους δήμους της χώρας προϋπήρχαν τα Δημοτικά Διαμερίσματα τα οποία με τον "Καλλικράτη" μετατρέπονται σε εκλογικά διαμερίσματα τα οποία εκλέγουν το καθένα από αυτά τους δικούς του δημοτικούς συμβούλους. Το πνεύμα του νομοθέτη αφορά τους δήμους που συνενούνται, οπότε τους μετατρέπει σε εκλογικά διαμερίσματα ούτως ώστε να έχουν τους δικούς τους αντιπροσώπους στο νέο δημοτικό συμβούλιο. Το πνεύμα αυτό όμως είναι εντελώς ξένο με το δήμο Θεσσαλονίκης που συνενώθηκε μόνο με το Δήμο Τριανδρίας. Οπότε οι περιφέρειες θα έπρεπε να ήταν μόνο δύο. Αντίθετα, έγιναν έξι, με αποτέλεσμα ο νόμος να "συμπεριφέρεται" ως ο δήμος να προέκυψε από τη συνένωση έξι δημοτικών διαμερισμάτων, δίνοντας εκλογή σε συμβούλους που πήραν λιγότερους από άλλους ψήφους.
Για παράδειγμα, εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος από την 4η περιφέρεια με λιγότερους από τους μισούς ψήφους που πήρε υποψήφιος του 5ου, που έμεινε εκτός.
Η λογική αυτή είναι απολύτως άτοπη για τη Θεσσαλονίκη που είναι μία οντότητα και όχι συνένωση δημοτικών διαμερισμάτων. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από τη ρύθμιση του "Καλλικράτη" που προβλέπει ότι οι υποψήφιοι μπαίνουν στα διαμερίσματα χωρίς κανένα κριτήριο (καταγωγή, τόπος διαμονής κλπ), κάτι το οποίο μπορεί να προσβληθεί στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας.
Πληροφορίες μας αναφέρουν ότι ομάδα δημοτικών συμβούλων, που λόγω των ρυθμίσεων αυτών έμειναν εκτός δημοτικού συμβουλίου βρίσκονται ήδη σε επικοινωνία για συντονισμένη δράση, που θα περιλαμβάνει την προσφυγή, ακόμη και εντός της εβδομάδας.
tahalia
Wednesday, November 24, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)