ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ ΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ κ. ΠΡΟΕΔΡΕ ΤΩΝ ΚΑΠΗ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

Η ασθένεια «δικό μου είναι το μαγαζί και ότι θέλω κάνω» εδώ και καιρό έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στη διοίκηση των ΚΑΠΗ Καλαμαριάς!
Μάταια προσπαθήσαμε να συνετίσουμε τον κ. πρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ… Οι αυθαιρεσίες συνεχίζονται και η κακοδιαχείριση δίνει και παίρνει. Αποκορύφωμα ο απολογισμός του οικονομικού έτους 2008 που καταψηφίστηκε από τον εκπρόσωπό μας στο ΔΣ κ. Δημήτριο Πούπουρα.
Όλα όσα αναφέρονται στην επιστολή-αναφορά του κ. Πούπουρα τα θεωρούμε ζητήματα σοβαρά και απαιτούμε από τον κ. πρόεδρο τον ΚΑΠΗ να δώσει, αν μπορεί βέβαια, τις απαντήσεις που οφείλει στον εκπρόσωπό μας και κατ΄ επέκταση στους δημότες της Καλαμαριάς

ΚΑΠΗ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΟΙΚ. ΕΤΟΥΣ 2008

Ο απολογισμός μετά τον προϋπολογισμό αποτελεί κατά τη γνώμη μου την πιο ουσιώδη απόφαση του Δ.Σ., γιατί ο μεν πρώτος αποτελεί τον μπούσουλα πάνω στον οποίο θα κινηθεί η διοίκηση για ένα ολόκληρο χρόνο, ο δε δεύτερος αποτυπώνει το σύνολο των ενεργειών της διοίκησης κατά τον προηγούμενο χρόνο και δεν είναι απλά και μόνο ο έλεγχος των οικονομικών στοιχείων.

Επειδή καθ’ όλη τη διάρκεια του οικ. έτους 2008, εκτός των όσων θετικών έγιναν, καταγράφηκαν και πολλά αρνητικά, είμαι αναγκασμένος να καταψηφίσω τον απολογισμό.

Συγκεκριμένα κατά το 2008 συνέβησαν τα παρακάτω αρνητικά.

Α΄ . Ως προς τις αποφάσεις και τα οικονομικά στοιχεία

1. Πληρώσαμε προσαυξήσεις ασφαλιστικών ταμείων στο ΙΚΑ, δηλαδή πρόστιμα, 99.001,99 ευρώ (κωδικός 02.00.6822), χωρίς να αναζητηθούν οι υπεύθυνοι ώστε να ελεγχθούν.

2. (κωδικός 02.10.6661). Υλικά συντήρησης και επισκευής κτιρίων. Οι τεχνικές προδιαγραφές συντάχθηκαν και υπογράφηκαν από διοικητικούς υπαλλήλους των ΚΑΠΗ και όχι από την τεχνική υπηρεσία του δήμου. (ΕΚΠΟΤΑ άρθρο 4 παρ. 4 ).

3. Η πρόσληψη του προσωπικού με σύμβαση μίσθωσης έργου έγινε χωρίς να τηρηθεί το γράμμα και το πνεύμα του νόμου. Από τους 8 του προηγούμενου χρόνου επαναπροσλήφθηκαν οι 7, αν και ρητώς απαγορεύεται. Έγγραφο του ΚΑΠΗ 104/4-2-2009.

4. Οι όροι, που αναφέρονται στο 3ο θέμα του πρακτικού 6/2008 ως ψηφισμένοι, δεν τέθηκαν ποτέ υπόψη του ΔΣ. (αφορούν τη σύμβαση με την ΑΕΔΑΚ για την καθαριότητα των ΚΑΠΗ).

5. Στο 5ο θέμα του πρακτικού 2/2008 παραλήφθηκε η τριμελής επιτροπή ελέγχου των δικαιολογητικών, που ψηφίσθηκε από το ΔΣ.

6. Ο εκμεταλλευτής του κυλικείου του 5ου ΚΑΠΗ δεν είναι συνταξιούχος, αλλά ούτε και μέλος του. Του παραχωρήθηκε η εκμετάλλευση ως θέση εργασίας, χωρίς όμως να είναι ασφαλισμένος πουθενά. Ο νόμος νομίζω δεν το επιτρέπει. Επισυνάπτω έγγραφο μου προς τον κ. Πρόεδρο με ημερομηνία 15-10-2008.

Β΄ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

1. Δεν μου επιτράπηκε να μιλήσω στα μέλη του ΚΑΠΗ για την ανακύκλωση. Έγγραφο μου διαμαρτυρίας προς τον κ. Πρόεδρο με ημερομηνία 3-11-2008.

2. δεν μου χορηγήθηκαν αντίγραφα πρακτικών, που εγγράφως ζήτησα. Τελικά τα παρέλαβα ύστερα από παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη. Έγγραφο του κ. συνηγόρου.

Ύστερα από τα παραπάνω καταψηφίζω τον απολογισμό του οικ. έτους 2008

Καλαμαριά 28 - 5 - 2009

Πούπουρας Δημήτριος

Μέλος του ΔΣ ως εκπρόσωπος της
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
«Όλοι για την Καλαμαριά»

Φέτος το καλοκαίρι... το περιβάλλον και τα μάτια μας

Μαζί του και με σύνθημα "Φέτος το καλοκαίρι... το περιβάλλον και τα μάτια μας" η Greenpeace προτείνει απλούς τρόπους για διακοπές με σεβασμό προς το περιβάλλον.

1. Θέλεις να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και καταλήγεις κλεισμένος στο αυτοκίνητο. Δεν το αφήνεις καλύτερα στην πόλη, να κάνει κι αυτό διακοπές; Προτίμησε λεωφορείο, τρένο, πλοίο για να πας στον παράδεισό σου αυτό το καλοκαίρι. Θέλεις πραγματικά να χαρείς την περιπέτεια; Εκεί δε χρειάζεσαι αυτοκίνητο ή μηχανάκι. Ένα ποδήλατο ή τα υποτιμημένα ποδαράκια σου θα σε πάνε σε μέρη ακόμα πιο μαγικά!

2. Πρώτη μούρη με τσάντα πλαστική; Μεταξύ μας, μπορείς και χωρίς τις γνωστές γκλαμουράτες τσάντες στην παραλία και τις βόλτες. Προτίμησε τσάντες από σκοινί και ψάθα ή πάνινες – θα πρωτοτυπήσεις κιόλας.

3. Η πλαστική η παντοφλίτσα ιδρώνει το πόδι με ανεπιθύμητες (για όλους) συνέπειες. Δε δοκιμάζεις υφασμάτινα, ξύλινα ή ψάθινα υποδήματα για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο (και την πατούσα μοσχοβολιστή);

4. Πλαστικά μπουκάλια για νερό στην παραλία; Στο πλαστικό το νερό γίνεται χημικό τσάι με τη ζέστη, ενώ το θερμός ή το παγούρι με νερό από το σπίτι εγγυώνται δροσιά για ώρες. Κι αν το νερό της βρύσης δεν είναι πόσιμο, το εμφιαλωμένο σε μεγάλες συσκευασίες φυλαγμένο στο ψυγείο θα μας ξεδιψάσει περισσότερο από τα γουλιά γουλιά μισόλιτρα μπουκαλάκια.

5. Καφεδάκι, χυμός, και κάτι για να τσιμπήσουμε στην παραλία. Ποτήρια, πιάτα και μαχαιροπήρουνα μιας χρήσης δεν ταιριάζουν εδώ. Προτίμησε τα επαναχρησιμοποιούμενα σκεύη που θα σου μείνουν και για του χρόνου. Και φυσικά προτιμάς τις επιστρεφόμενες γυάλινες συσκευασίες για αναψυκτικά και μπύρες.

6. Μια βόλτα με jet ski σου κεντρίζει το ενδιαφέρον; Μπορεί να νομίζεις ότι θα εντυπωσιάσεις με τις μοναδικές φιγούρες σου, μάλλον όμως θα θυμίσεις την Αθήνα με τα καυσαέρια και την ηχορύπανση που θα προκαλέσεις. Γιατί δε δοκιμάζεις σερφ ή θαλάσσιο ποδήλατο; Έτσι θα επιδείξεις αντοχή και επιδεξιότητα, και θα γυμναστείς κιόλας.

7. Αντηλιακά, κρέμες και λοσιόν για το πρόσωπο και το σώμα. Δε χρειάζεται να έχεις το Νόμπελ Χημείας για να ξέρεις τι περιέχουν τα καλλυντικά σου. Μια καλή αρχή είναι αυτά που είναι (πραγματικά) παρασκευασμένα από φυσικές πρώτες ύλες.

8. Μουσικούλα στην παραλία, φακός για νυχτερινές εξορμήσεις. Μήπως ξέχασες τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες; Για τους φανατικούς, υπάρχουν και ηλιακοί φορτιστές, για μπαταρίες αλλά και κινητά!

9. Έντομα παντού; Ας αφήσουμε τα τοξικά εντομοκτόνα, κουνουποκτόνα και λοιπά -κτόνα, κι ας προτιμήσουμε φυσικές και ακίνδυνες λύσεις: σιτρονέλλα ή φυσική πυρεθρίνη για τα κουνούπια, βασιλικός σε γλάστρα για κουνούπια και μύγες (αλλά και για τη μακαρονάδα), καφές (τον καίμε, δεν τον κερνάμε) για τις σφήκες.

10. Το βράδυ απόλαυσε τα αστέρια και το φεγγάρι και άσε αυτά να σε φωτίσουν. Τα πολλά φώτα στην εξοχή είναι περιττά, άσε που τραβάνε και τα έντομα. Αντίθετα, ο χαμηλός φωτισμός κι ένα κερί – αντικουνουπικό – φτιάχνουν και ατμόσφαιρα.

11. Για να μην πουν το νερό νεράκι τα νησιά μας, μη σπαταλάς το νερό. Είναι ένα πολύτιμο αγαθό για την επιβίωσή τους, μην το στερείς άσκοπα!

12. Ο ήλιος βασιλεύει και φεύγεις από την παραλία; Κοίτα καλά γύρω σου! Αποτσίγαρα και πλαστικές σακούλες μπορεί να γίνουν θανάσιμος μεζές για θαλασσοπούλια, δελφίνια και θαλάσσιες χελώνες. Δώσε το παράδειγμα μαζεύοντας τα σκουπίδια σου (έτσι κι αλλιώς θα είναι λίγα γιατί έχεις ακολουθήσει τις προηγούμενες πράσινες συμβουλές μας). Κι επειδή ξέρουμε ότι αγαπάς το περιβάλλον, δε θα εκπλαγούμε αν σε δούμε να καθαρίζεις την παραλία από όσα άφησαν οι προηγούμενοι επισκέπτες.

13. Ζεσταίνεσαι; Πριν πάρει φωτιά το κλιματιστικό, δροσίσου εναλλακτικά! Στην εξοχή η θαλασσινή ή βουνίσια αύρα όχι μόνο δροσίζει αλλά και αναζωογονεί!

14. Ώρα για φαγητό; Γιατί να καταφύγεις σε πρόχειρες λύσεις όταν έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις εξαιρετικής ποιότητας ντόπια προϊόντα και μεζέδες; Προσοχή όμως! Σε καμία περίπτωση μην καταναλώσεις γόνο (τα μικρά ψαράκια που αλιεύθηκαν πριν αναπαραχθούν).

15. Επειδή είσαι ψαγμένος τύπος, φέτος θα κάνεις τις διακοπές σου σε κάποια περιοχή με ευαίσθητα οικοσυστήματα, και θέλεις να έρθεις κοντά στην άγρια φύση (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτή). Πριν και αφού φτάσεις ενημερώσου και σεβάσου τους κανόνες. Δεν είναι περιπέτεια να ψάξεις να βρεις τη χελώνα που γεννάει, τη φώκια στη σπηλιά της ή το αρπακτικό που μεγαλώνει τους νεοσσούς. Η πραγματική περιπέτεια είναι η προσπάθειά τους για επιβίωση, κι εσύ μπορείς να τα βοηθήσεις.



Ypoloipo

Η πόλη του μέλλοντός μας: βιώσιμη, συμμετοχική, ανοιχτή, ανθρώπινη

του Γιάννη Σελιμά*

Μας εμπνέει και μας οδηγεί μια πολιτεία δημοκρατική και αποκεντρωμένη, μια τοπική αυτοδιοίκηση ισχυρή, ανθρωποκεντρική, με ανοιχτούς ορίζοντες, τόπος αναγέννησης μιας καινούργιας προοδευτικής συλλογικότητας, βήμα για να σταθούν οι νέοι πολίτες, ατενίζοντας αλλιώς το μέλλον της πολιτικής.
Για να κάνουμε πράξη τις προσδοκίες της γενιάς μας, για να σχεδιάσουμε τα όνειρα με δύναμη και ρεαλισμό.
Το στοίχημα της νέας πόλης είναι το στοίχημα του καθημερινού ανθρωπισμού, της ανοιχτής κοινωνίας στη διαφορετικότητα και τις εξελίξεις, της συμμετοχής των πολιτών στην τοπική διακυβέρνηση, της βιώσιμης ανάπτυξης που σέβεται το μέλλον των επόμενων γενεών, της δημιουργικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου.

Βιώσιμη Πόλη

Η δημιουργική διαχείριση των φυσικών και πολιτιστικών πόρων μπορεί να μετεξελίξει τις πόλεις, από αστικούς πυρήνες υποβάθμισης του περιβάλλοντος σε χώρους αναζήτησης αειφόρων πρακτικών και λύσεων, με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Η αισθητική, αρχιτεκτονική, πολεοδομική και περιβαλλοντική επανασχεδίαση πόλεων και οικισμών εγκαινιάζει καινούργιες ανθρώπινες σχέσεις, οικοδομεί πολιτισμικές ταυτότητες με μέλλον στο παγκόσμιο χωριό, δημιουργεί μια πόλη για τους πολίτες, σε εταιρική σχέση με την ύπαιθρο και ισόρροπη σχέση με τον περιαστικό χώρο.
Η αξιοποίηση των πολιτιστικών πόρων και η διατήρηση και ανάπτυξη της φυσικής κληρονομιάς αποτελούν τις προϋποθέσεις για την αρχιτεκτονική μιας βιώσιμης πόλης.

Το βερολινέζικο παράδειγμα

Οι πόλεις είναι οι άνθρωποι τους. Οι πολίτες αποτελούν το σημαντικότερο κοινωνικό κεφάλαιο και η νέα γενιά την αιχμή μιας πόλης συμμετοχικής, που επενδύει στους ανθρώπους της γιατί αυτοί είναι η δύναμη της.
Η συμμετοχή στην τοπική διακυβέρνηση προσδίδει στην πόλη την ικανότητα της αυτό-ανανέωσης και της αναδημιουργίας, κοινωνικοποιεί την πολιτική εξουσία, κάνει τις πόλεις χώρους αναζήτησης της καινοτομίας και αναζωογόνησης του δημόσιου πεδίου.
Η ανάπτυξη και η εμβάθυνση θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας, αποτελεί εγγύηση για την υπεράσπιση της ποιότητας ζωής.
Η αναζήτηση μιας νέας θεσμικής συγκρότησης που να ενεργοποιεί το κοινωνικό κεφάλαιο και να κινητοποιεί του πολίτες, αποτελεί πρώτη προτεραιότητα.

Ανοιχτή Πόλη

Οι πόλεις αναδεικνύονται σε κόμβους παγκόσμιων και τοπικών δικτύων, καθώς εξουσίες μεταφέρονται διαρκώς από το εθνικό επίπεδο είτε σε υπερεθνικούς θεσμούς είτε σε τοπικούς θεσμούς.
Η αναβάθμιση του ρόλου τους, τις καθιστά κέντρα πληθυσμιακών, πληροφοριακών, πολιτιστικών, τεχνολογικών και εμπορικών ροών.
Η ανοιχτή ή κλειστή τους υπόσταση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αν θα οδηγηθούν στην αξιοποίηση των νέων ευκαιριών που παρουσιάζονται ή θα εγκλωβιστούν σε μια αυτάρεσκη και φοβική αντίληψη στο εσωτερικό τους.
Η ανοιχτή κοινωνία δημιουργεί νέους ορίζοντες στην πόλη, με την δημιουργική ενσωμάτωση των μεταναστών, τον σεβασμό στην διαφορετικότητα και την κοσμοπολίτική οπτική, που μπορεί να οικοδομήσει μελλοντικά μια οικουμενικότητα αρχών και αξιών.

Ανθρώπινη Πόλη

Χρειάζεται να υπερασπιστούμε το δημόσιο χώρο, τον τόπο της συνάντησης, του διαλόγου, ακόμα και της δημιουργικής διαφωνίας, γιατί αυτός είναι ο κοινός μας χώρος, η υπεραξία της συνύπαρξης μας.
Να χτίσουμε της σύγχρονη γειτονιά και να προωθήσουμε σχεδιασμένα μια νέα αντίληψη για τη δημιουργική διαχείριση του ελεύθερου χρόνου.
Υπάρχει και ο άλλος δρόμος της αλληλεγγύης και της συνοχής, εκτός από αυτόν του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης.
Να εμπνεύσουμε, πρώτα μες τη δική μας γενιά, μια πολιτισμική αλλαγή στο επίπεδο της καθημερινότητας, σφυρηλατώντας νέους κοινωνικούς δεσμούς, με αυτοσεβασμό και αλληλοβοήθεια, με τον εθελοντισμό και την κοινωνική προσφορά.
Χρειαζόμαστε μια νέα στάση ζωής: η αλλαγή ξεκινά πρώτα από εμάς.
Να γίνουμε δημιουργικοί και υπεύθυνοι, να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας σαν πολίτες και να τηρούμε τις υποχρεώσεις μας γιατί κι αυτές είναι προϋπόθεση για να ασκήσουν οι συμπολίτες μας τα δικά τους δικαιώματα.
Για διάφανη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση από τις δημοτικές υπηρεσίες, για καθαρή πόλη, για ιδιωτικές υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, για μια αγορά που σέβεται τον πολίτη-καταναλωτή.
Έτσι κερδίζουμε την ποιοτική αναβάθμιση της καθημερινότητας, διεκδικώντας παράλληλα από ένα σύγχρονο κράτος την παροχή των δημόσιων αγαθών σε υψηλά επίπεδα και τον σεβασμό στα δικαιώματα του πολίτη.
Ο «άλλος δρόμος» για την Ελλάδα και τη νέα γενιά είναι ο δρόμος των υπεύθυνων και ενεργών πολιτών, που με την προσωπική τους στάση και την δημόσια δράση τους εμπεδώνουν αρχές και αξίες, ανοίγουν το δρόμο της προόδου.

Οι προκλήσεις βρίσκονται μπροστά μας.

Η ώρα της ανανέωσης έχει έρθει και κάποιοι πρέπει να κοιτάξουν πάλι τα ρολόγια τους.
Για τις πόλεις του μέλλοντός μας.
Για ανθρώπινη, συμμετοχική, ανοιχτή και βιώσιμη πόλη.
Γιατί το στοίχημα της Νέας Πόλης, που είναι το στοίχημα μιας γενιάς που δε θέλει να φαντάζεται ότι ζει, αλλά θέλει να ζήσει ότι φαντάζεται.

*Ο Γιάννης Σελιμάς είναι περιβαλλοντολόγος

Ypoloipo

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΣΤΙΓΑ

Tου Στέφανου Τσαϊλάκη*

Ναρκωτικά, μια λέξη που τα λέει όλα. Νάρκη συναισθημάτων, νάρκη συνειδήσεων, νάρκη προβλημάτων, νάρκη της ψυχής του νου και του σώματος.
Η νάρκη όμως, όπως πάντα, είναι προσωρινή κι’ όταν έρχεται το ξύπνημα, το οδυνηρό αυτό ξύπνημα τι γίνεται άραγε;
Έχει λυθεί κάποιο από τα προβλήματα που μας βασανίζουν;
Δυστυχώς απολύτως κανένα. Και στα τόσα προβλήματα της ψυχής και του νου, έρχεται να προστεθεί κι’ άλλο ένα αυτό του κορμιού. Πόνοι, παντού πόνοι, ρίγη διαπερνούν όλο το κορμί του ναρκομανούς, η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, το κορμί συσπάται από τους αφόρητους πόνους, πρέπει να βρει οπωσδήποτε τη δόση του για να ναρκώσει για άλλη μια φορά το πονεμένο του πια κορμί.
Και αυτό γίνεται συνέχεια. Οι φλέβες του έχουν πια διαλυθεί, χάνει συνεχώς βάρος, νιώθει εξάντληση. Τα εγκεφαλικά κύτταρα έχουν καταστραφεί, σιγά-σιγά δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το μυαλό του σωστά, έχει παραισθήσεις και αλλάζει συνεχώς συμπεριφορά, τη μια μπορεί να είναι ήρεμος και ευγενικός και την άλλη νευρικός και πολύ επιθετικός. Το μυαλό του γυρίζει μόνιμα γύρω από τη ναρκωτική ουσία, πώς θα την προμηθευτεί, που θα βρει τον έμπορο, που θα βρει τα χρήματα για να τη πάρει. Μια διαρκής πάλη μεταξύ ζωής και θανάτου που οδηγεί βέβαια με σιγουριά στο δεύτερο.
Η λύση λοιπόν είναι μια, να μην πέσει κανείς στα ναρκωτικά κι’ αυτό θα γίνει μόνο αν ο άνθρωπος καταφέρει να φτιάξει ισχυρή προσωπικότητα, που θα μπορεί να διακρίνει πάντα τους κινδύνους και να τους αποφεύγει, που να προσπαθεί να δίνει λύση στα προβλήματα που θα του παρουσιάζονται, με αγώνα και όχι με νάρκη, που θα προσπαθεί να δίνει λύσεις σίγουρες, μόνιμες και όχι εύκολες και προσωρινές.
Σ’ αυτό το χτίσιμο βέβαια της ισχυρής προσωπικότητας, του ισορροπημένου νου και της ψυχής, το βασικό ρόλο όπως πάντα παίζει η οικογένεια. Αυτή θα οπλίσει το παιδί από μικρό με πίστη στον εαυτό του και θα το μάθει να πατάει γερά στα πόδια του.
Ο ρόλος λοιπόν της πολιτείας είναι να σταθεί αρωγός στην οικογένεια, σ’ αυτήν της τη προσπάθεια βοηθώντας την με συνεχή ενημέρωση για το πώς μπορεί να σταθεί δίπλα στο μικρό παιδί και να το βοηθήσει στη σωστή ψυχική του ανάπτυξη. Εκεί βρίσκεται η λύση του προβλήματος, γιατί προβλήματα θα καλούμαστε πάντα να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας και αλλοίμονο αν ψάχνουμε μέσα από τα ναρκωτικά να τα λύσουμε.

* Ο Στέφανος Τσαϊλάκης είναι μέλος της νεολαίας της Ανεξάρτητης Παρέμβασης Πολιτών Καλαμαριάς
Ypoloipo

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

Την τελευταία εκπομπή της χρονιάς αφιέρωσε στο Χάρρυ Κλυνν το ART CHANNEL της Κομοτηνής και η Χρύσα Μαυρίδου παρουσιάστρια της πολιτιστικής εκπομπής «ΧΡΥΣΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΡΥΣΑ»
Η εκπομπή μαγνητοσκοπήθηκε στις αυλές του ξενοδοχείου «ΙΣΜΑΡΟΣ» της Μαρώνειας και προς τιμή του Χάρρυ Κλυνν χόρεψαν Ποντιακά και Θρακιώτικα χορευτικά συγκροτήματα.
Την διάρκειας 2 ωρών μαγνητοσκόπηση της εκπομπής παρακολούθησαν πλήθος κατοίκων της περιοχής καθώς και προσωπικοί φίλοι του Χάρρυ Κλυνν από την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη.
H εκπομπή θα μεταδοθεί από το ART CHANNEL το ερχόμενο Σάββατο και μ’ αυτήν θα αποχαιρετίσει η Χρύσα Μαυρίδου του φίλους της εκπομπής της.

Οι Πόντιοι Χορευτές του χορευτικού συγκροτήματος Θρυλορίου
Κομοτινής χορεύουν για τον Χάρρυ Κλυνν

Με την οικοδέσποινα της εκπομπής Χρύσα Μαυρίδου

Ypoloipo

ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

Κάπως έτσι θα έπρεπε να διαμορφωθεί η παραλία μπροστά από τον Λευκό Πύργο και αυτό περίπου είναι το πρόγραμμα της παράταξης μας για την δύσμοιρη παραλία της Καλαμαριάς που έχει γίνει φέουδο «ημετέρων»

Απομάκρυνση όλων των αυθαίρετων κατασκευών από την παραλία της Καλαμαριάς (μπαρ, ταβέρνες, παράγκες, εγκαταστάσεις κλπ)

Καθαρισμός των ακτών και εμπλουτισμός τους με ψιλή άμμο σε τρία σημεία (Καραμπουρνάκι – Πλαζ Αρετσούς – Νέα Κρήνη) με 2 πισίνες (για μεγάλους και παιδιά) για πραγματικές βουτιές, ώσπου να καθαρίσει ο Θερμαϊκός εννοείται… Που και εδώ χρειάζεται η δυναμική παρέμβαση όλων μας… Το «έγκλημα» δολοφονίας του Θερμαϊκού πρέπει να πάρει οριστικό τέλος…

Η Θεσσαλονίκη κοντεύει τα 2.000.000 ψυχές και η Καλαμαριά μπορεί να προσφέρει στους εργαζόμενους στην πόλη Θεσσαλονικείς τη δροσιά που όλοι ψάχνουν το καλοκαίρι χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να διανύσουν χιλιόμετρα μακριά από τη δουλειά τους.

Και μη βιαστούνε κάποιοι καλοθελητές να πούνε που θα τα βρούμε τα λεφτά… Για την κουρασμένη και αφυδατωμένη διοίκηση του Δήμου Καλαμαριάς τα «Ευρωπαϊκά προγράμματα» και η ορθή εκμετάλλευση των δημοτικών χώρων είναι «άγνωστες έννοιες!» … ΓΙΑ ΜΑΣ, ΟΜΩΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ…

Ypoloipo

ΟΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙΩΤΕΣ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ... ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΕΤΣΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙΩΤΕΣ



ΟΧΙ ΕΤΣΙ!!!

Κάθε καλοκαίρι κατηφορίζουμε στη θάλασσα για μπάνιο. Μαζί με τις όμορφες αναμνήσεις μας, όμως, αφήνουμε πίσω και μικρά ή μεγάλα σημάδια στο νερό και στις ακτές, που εκτός από την αισθητική μας, επηρεάζουν τη ζωή και την ισορροπία του υδάτινου περιβάλλοντος.
Το άρθρο συνεχίζεται παρακάτω

Αν στ’ αλήθεια θέλουμε το απέραντo γαλάζιο μας να συνεχίσει να είναι ζωντανό και εντυπωσιακό, οφείλουμε να το φροντίσουμε. Και μια καλή αρχή είναι να σταματήσουμε να το μολύνουμε απερίσκεπτα. Οι 10 οδηγίες που ακολουθούν είναι απλές και ιδιαίτερα αποτελεσματικές:

1. Προσπαθούμε να μειώσουμε τον όγκο των απορριμμάτων μας, διαλέγοντας συσκευασίες που μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν και να ανακυκλωθούν.

2. Βάζουμε τα σκουπίδια στους ειδικούς κάδους. Δεν τα πετάμε στη θάλασσα, αλλά ούτε και στους δρόμους ή στους υπονόμους, γιατί είναι πιθανό να καταλήξουν -τελικά- στη θάλασσα. Δεν αφήνουμε σκουπίδια στην παραλία, ακόμα κι αν τα έχουμε μαζέψει σε σακούλα. Ο μόνος που θα περάσει να τα πάρει είναι ο άνεμος.

3. Αφού απολαύσουμε το τσιγάρο μας με θέα το απέραντο μπλε, μαζεύουμε τα αποτσίγαρα σε ένα άδειο πακέτο τσιγάρων. Αν τα αφήσουμε εκεί, μέχρι να αποσυντεθούν, θα επηρεάζουν την ποιότητα του νερού και θα βλάπτουν τα θαλάσσια είδη.

4. Εφόσον δεν υπάρχουν, ζητάμε από τις τοπικές αρχές να τοποθετήσουν κάδους απορριμμάτων στις ακτές και να τους διαχειρίζονται σωστά.

5. Αν έχουμε μηχανοκίνητη βάρκα, προσέχουμε να μη χυθούν λάδια και καύσιμα την ώρα του ανεφοδιασμού.

6. Αν ψαρεύουμε, προτιμάμε τα μεγάλα ψάρια ή χταπόδια. Τα μικρά δεν έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους και, επομένως, δεν έχουν αναπαραχθεί.

7. Το μέγεθος μετράει. Δεν τρώμε το γόνο των ψαριών, δηλαδή ψάρια που δεν είχαν ούτε μία πιθανότητα να αναπαραγάγουν το είδος τους. Όταν αλιεύονται ψάρια που βρίσκονται πριν την ηλικία αναπαραγωγής, η παραγωγή είναι πολύ μικρότερη απ’ ό,τι θα ήταν εάν είχαν την ευκαιρία να αναπαραχθούν.

8. Δεν σπάμε τα κλαδιά των δέντρων στην παραλία για να βολευτούμε στη σκιά τους. Σκεφτείτε ότι ένας κέδρος μεγαλώνει μόλις κατά 1 εκατοστό το χρόνο!

9. Αν δούμε κάποιο ζώο που χρήζει βοήθειας, επικοινωνούμε με τις τοπικές αρχές, τη WWF Ελλάς (τηλ.: 210.3314893) ή, αν είναι φώκια, με τη MoM (τηλ.: 210.5222888).

10. Αφού δώσουμε το καλό παράδειγμα, με ευγενικό τρόπο ζητάμε και από τους άλλους να σεβαστούν εξίσου το θαλάσσιο και παράκτιο περιβάλλον. Όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή.

Δεν πειστήκατε ακόμα; Ρίξτε μια ματιά στους παρακάτω αριθμούς που μπορεί να σας σοκάρουν, είναι όμως καθ’όλα αληθινοί.

Ξέρετε πόσος χρόνος χρειάζεται για την αποσύνθεση των σκουπιδιών που αφήνουμε στη θάλασσα;

Γυάλινο μπουκάλι: 1.000.000 χρόνια
Πετονιά: 600 χρόνια
Πλαστικό μπουκάλι: 450 χρόνια
Κουτί αλουμινίου: 80-200 χρόνια
Λαστιχένια σόλα: 50-80 χρόνια
Νάιλον ύφασμα: 30-40 χρόνια
Πλαστικό ποτήρι: 50 χρόνια
Κουτί κονσέρβας: 50 χρόνια
Πλαστική σακούλα: 10-20 χρόνια
Φίλτρο τσιγάρου: 1-5 χρόνια
Μάλλινα ρούχα: 1-5 χρόνια
Κόντρα πλακέ: 1-3 χρόνια
Χάρτινη συσκευασία γάλακτος: 3 μήνες
Πυρήνας μήλου: 2 μήνες
Εφημερίδες: 6 εβδομάδες
Φλούδα πορτοκαλιού: 2-5 βδομάδες
Χάρτινη πετσέτα: 2-4 εβδομάδες
______________________________________________________________

Οι καθαρές παραλίες στον ν. Θεσσαλονίκης

Από τη διεύθυνση δημόσιας υγείας και υγιεινής Θεσσαλονίκης ανακοινώνεται ότι, επιτρέπεται η κολύμβηση για την κολυμβητική περίοδο 1996 στις παρακάτω ακτές του νομού Θεσσαλονίκης:

Από την παραλία Περαίας έως την ακτή ΠΙΚΠΑ Αγίας Τριάδας.

Στην παραλία Αγγελοχωρίου.

Στην ακτή κολύμησης (δημοτική πλαζ) Ν. Μηχανιώνας.

Από τη δημοτική πλαζ Επανομής έως την ακτή του κάμπινγκ Ε.Ο.Τ. Επανομής και μέχρι τα όρια του νομου Θεσσαλονίκης.

Από την ακτή "πλατάνια" Σταυρού και σε όλο το μήκος των ακτών (περιοχές Σταυρού, Βρασνών, Ασπροβάλτας) μέχρι τα όρια του νομού Θεσσαλονίκης.

Συνιστάται να αποφεύγεται η κολύμβηση σε περιοχές όπου υπάρχουν εκβολές χειμάρρων ή αγωγών ομβρίων, ιδίως μετά από βροχοπτώσεις.

Απαγορεύεται η ανεξέλεγκτη διαθεση λυμάτων και βιομηχανικών αποβλήτων σε περιοχές κολύμβησης.

Παράλληλα δίνονται οδηγίες στους δήμους και τις κοινότητες των περιοχών κολύμβησης όπως:

Λαμβάνουν όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την καθαριότητα των ακτών και την τακτική αποκομιδή των απορριμμάτων.

Ορίσουν υπεύθυνο για την τήρηση της καθαριότητας των ακτών και την επισήμανση των προβλημάτων που πιθανόν να προκύψουν, σε συνεργασία με τις συναρμόδιες υπηρεσίες.

Φροντίσουν για τον εξοπλισμό των ακτών με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις υγιεινής (αποχωρητήρια, αποδυτήρια, ντουζ, παροχή πόσιμου νερού, δοχεία συλλογής απορριμμάτων κ.λ.π.).

Τέλος η διεύθυνση δημόσιας υγείας και υγιεινής, σε συνεργασία με το εργστήριο υγιεινής Α.Π.Θ., θα διενεργεί δειγματοληψίες και έλεγχο του θαλασσινού νερού στις περιοχές αυτές καθ' όλη τη διάρκεια της κολυμβητητικής περιόδου για την παρακολούθηση της ποιότητας του νερού.
Ypoloipo

Ο ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΤΙΜΗΣΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ TΩΝ 353.000 ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Την Τρίτη, 19 Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, στην ομώνυμη Πλατεία της Γκορυτσάς Ασπροπύργου, αμέσως μετά τη δοξολογία και την επιμνημόσυνη δέηση, ομιλητής θα είναι ο γνωστός ηθοποιός, ο ποντιακής καταγωγής, μεγάλος σατιρικός καλλιτέχνης, κ. Βασίλης Τριανταφυλλίδης, γνωστότερος με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, Χάρρυ Κλυνν.
Ο Δήμος του Ασπρόπυργου, του τόπου που άνοιξε την αγκαλιά του, κι έγινε η «Ιθάκη», για χιλιάδες νεοπρόσφυγες ομογενείς μας, Συμπολίτες πια, σε μια Πόλη που διατήρησε τη φυσιογνωμία της, αλλά έγινε -ταυτόχρονα-, με απόφαση των Πολιτών της, κι «η Ρωμανία της Αττικής», καλεί όλες και όλους, τις Ασπροπυργιώτισσες και τους Ασπροπυργιώτες, να παραστούν στις προαναφερθείσες εκδηλώσεις.

Για να στείλουμε, όλοι μαζί, πολλαπλά μηνύματα, προς πάντα αρμόδιο:
-Για να διατρανώσουμε το αίτημά μας, από την Πολιτεία, να προβεί στις δέουσες ενέργειες, ώστε να ενεργοποιηθούν οι Διεθνείς Οργανισμοί, αυτοί που ιδρύθηκαν, για να προστατέψουν την παγκόσμια ειρήνη, να ασχοληθούν με την εθνοκάθαρση, και να αποδώσουν δικαιοσύνη, σύμφωνα με το πνεύμα και με τους όρους του Xάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Να αποδείξουν, στο συγκεκριμένο ζήτημα, το σεβασμό τους, στις θεμελιώδεις ανθρώπινες αρχές, επιβάλλοντας τη συγκρότηση αδέκαστης ανακριτικής επιτροπής, από το Aνώτατο Δικαστήριο των Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων, για να έρθουν -επιτέλους- στο φως, μέσα από τα υπάρχοντα ντοκουμέντα, τα εγκλήματα της κεμαλικής Τουρκίας, που συνθέτουν το Ολοκαύτωμα του Ελληνισμού του Πόντου.
-Για να επαναλάβουμε, τη σταθερή, την ακλόνητη πίστη μας, πως η γραμμή της ελληνικής αντίστασης, στο σύγχρονο τουρκικό επεκτατισμό, αυτόν που εκθρέφει η παγκόσμια υπερδύναμη, αρχίζει από την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας.
-Για να θυμίσουμε, στην Ελληνική Πολιτεία, το ανεκπλήρωτο χρέος της, σε ό,τι άπτεται της υποδοχής και αποκατάστασης των νεοπροσφύγων αδερφών μας, ποντιακής καταγωγής, που εγκαταστάθηκαν στον Ασπρόπυργο αλλά και σε κάθε γωνιά της Πατρίδας. Μια αποκατάσταση που, σε ό,τι αφορά την Πόλη μας, εξελίσσεται με τις δικές μας δυνάμεις, ερήμην της Πολιτείας και των εκπροσώπων της -διαχρονικά-, που θυμούνται τους πόντιους αδερφούς μας, μόνο στις Εκδηλώσεις Μνήμης, και προεκλογικά, για να λησμονήσουν τις υποσχέσεις τους, για αναβάθμιση των συνθηκών της ζωής, όλων των κατοίκων του Ασπρόπυργου, από την επόμενη μέρα.

ΔΗΜΟΣ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

19 Μαΐου 2009… Γέμισε ασφυκτικά η ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ στον Ασπρόπυργο
Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης εκφωνεί την ομιλία του που προκάλεσε συγκίνηση και θερμά χειροκροτήματα αποδοχής τόσο από τις εκατοντάδες των Ασπροπυργιωτών και των εκπροσώπων των τοπικών αρχών, όσο και από και τους υπουργούς και βουλευτές (όλων των κομμάτων της Βουλής) που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ ΣΤΟΝ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟ

Φίλες και Φίλοι
Αγαπητοί συμπατριώτες

Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που επέζησαν της γενοκτονίας.
Ένας από αυτούς είναι και ο Σάββας Κανταρτζής, ο οποίος εξέδωσε τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη.
Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν.
Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες.
Ο λόγος, λοιπόν, σε έναν πονεμένο Πόντιο. Γιατί η τραγωδία του χωριού του, του Μπεϊαλάν, θα μπορούσε να είναι η τραγωδία χιλιάδων ελληνικών χωριών, χιλιάδων Ελλήνων, στον Πόντο του 1916, την Ιωνία του 1922, την Πόλη του 1955 ή κάποιου χωριού της Κυρήνειας το 1974…

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση ότι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια.
Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία. Αλλιώς απειλούσαν ότι θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ΄ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν από τσέτες που παραμόνευαν πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, έτρεμαν με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες, άλλες με τους γέρους γονείς κι άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, στοιβάχτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο σαν πρόβατα για τη σφαγή σε δυο σπίτια, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές, θρήνους και κοπετούς.
Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς «ήρωες» του νεοτουρκικού εγκλήματος της γενοκτονίας…
Και όταν ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα και οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μιαν άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της επιχείρησης των θλιβερών συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν.
Δε χρειάστηκαν παρά μιαν αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά.
Και σε λίγο τα δύο σπίτια έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα και απ΄ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό.
Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται…
Οι μητέρες, ξετρελαμένες, έσφιγγαν -αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους- στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!».
Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους και άρχισαν να γλείφουν το κορμί οι φλόγες.
Μερικές γυναίκες και κοπέλες, πάνω στον πόνο, τη φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στη φωτιά.
Οι τσέτες, που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους: Τις πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα.
Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ώσπου μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ώσπου μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα.
Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν».
Tο ανατριχιαστικό χρονικό που σας διάβασα αφιερώνεται, φίλες και φίλοι, στα «υπέρλαμπρα άστρα της Θεωρίας του ιστορικού ενταφιασμού» Παναγιωτόπουλο, Λιάκο, Λούκο, Δήμου, Νικολακόπουλο, Πεσματζόγλου, Ρεπούση, Κουλούρη, Μανδραβέλη και στα κραυγάζοντα δημοσιογραφικά απομεινάρια του Ιού της Ελευθεροτυπίας και των άλλων «εκσυγχρονιστικών φυλλάδων»…
Κάποτε πρέπει επί τέλους να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΜΟΝΟΠΩΛΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ….
ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΥΜΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΦΑΓΕΑ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗ» ΚΕΜΑΛ…
ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥΣ ΚΟΝΤΥΛΟΦΟΡΟΥΣ…
ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ «ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΕΣ» ΤΩΝ 2.700 ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…
…ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΧΕΣΤΕ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ...
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΣΠΑΤΑΛΙΕΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΙ ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΕΛΛΑΔΟΚΕΝΤΙΚΗ ΑΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ…
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΑΡΝΕΙΣΤΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΚΑΝΟΙ ΠΟΝΤΙΑΚΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ…
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΠΟΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΡΑΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΙ 8.000.000 ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΟΚΕΜΑΛΙΚΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ «ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ»…
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΩΣ "ΦΩΤΕΙΝΗ" ΤΗ "ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΑΣ"…
Καταπίνουν την Ποντιακή κάμηλο οι αρνητές της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Η ιστορική του γνώση φτάνει μέχρι τις λεηλασίες και τους βιασμούς που συνόδευσαν την απόβαση του ελληνικού στρατό στη Σμύρνη και τη «συστηματική καταστροφή των τουρκικών χωριών της ενδοχώρας»
Δεν έχουν ούτε τη γνώση, αλλά ούτε και τη δύναμη να προχωρήσουν μέχρι την 19η Μαΐου 1919, ημέρα πού ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, οπότε και άρχισε η συστηματική επιχείρηση της εξοντώσεως ενός ολόκληρου λαού.
Δε γνωρίζουν ή καμώνονται πως δε γνωρίζουν τους τρόπους, τις μεθόδους και τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, για να εξοντώσουν τον Ποντιακό Ελληνισμό…
Δεν έχουν ιδέαν για την επιστράτευση και εξόντωση νέων, τα τάγματα εργασίας - τάγματα θανάτου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, τη συνεχή εργασία και αγγαρείες κάτω από άθλιες συνθήκες, τις επιδρομές των ατάκτων και τις σφαγές των αμάχων στα ελληνικά χωριά…
Δε θέλουν να ξέρουν οι Ατατουρκλάγνοι ότι τις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Έλληνες του Πόντου αριθμούσαν 800.000 άτομα και από αυτά μέχρι το 1923 είχαν εξοντωθεί με ειδεχθείς τρόπους 353.000.
Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς που αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας, είναι άγνωστη σε μια, ευτυχώς μικρή, αλλά υπαρκτή, ομάδα Ποντιομάχων.
Κατά τη «προοδευτική» ιστορική λογική των αρνητών της Ποντιακής γενοκτονίας η Γενοκτονία είναι υπαρκτή μονάχα στα μυαλά ημών των ηλιθίων και φανατικών προσφύγων…
Η μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, του Ποντιακού Ελληνισμού συγκεκριμένα, υπάρχει μόνο στα μυαλά τα δικά μας!!!
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η γενοκτονία των Ποντίων η οποία έχει τις ίδιες ηθικές αναλογίες με αυτές των Εβραίων και των Αρμενίων, αποτελεί, δυστυχώς, τη λιγότερο μνημονευόμενη και περισσότερο λησμονημένη από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς.
Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά τη νίκη της Τουρκίας. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα. Οι ξεριζωθέντες εγκαταλείπουν την πατρώα γη και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους ιερά κειμήλια και λίγο χώμα από τη γη του Πόντου. Αφήνουν πίσω τη Μαύρη Θάλασσα και μπαίνουν στην Άσπρη Θάλασσα. Φτάνουν στην Ελλάδα περιμένοντας επί 85 ολόκληρα χρόνια την ιστορική δικαίωση που δεν ήρθε ποτέ.
Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.
Οι Τούρκοι αρνούνται… Και έχουν λόγους να αρνούνται… Οι έλληνες, όμως Ποντιομάχοι γιατί;
Οι Πόντιοι, όμως δεν ξεχνούν και επιλέγοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης, ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας, αποκαλύπτουν το πραγματικό εγκληματικό πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ πασά.
Ο Ελληνισμός τιμά τη μέρα αυτή τη μνήμη της μεγάλης θυσίας – το κουράγιο των τρομαγμένων, κατατρεγμένων, καταταλαιπωρημένων θυμάτων, που μπόρεσαν να κλείσουν στις ψυχές τους τις αλησμόνητες πατρίδες και να τις ξαναστήσουν στα γκέτο των συνοικισμών, όπου τους έκλεισε η προσφυγιά.
Οι πρόγονοί μας άφησαν τη ζωή τους, και πολλοί από αυτούς έμειναν άθαφτοι στον αγώνα τους να μην αλλοιωθεί η πίστη τους, να μη χαθεί η δική τους και με τη σειρά δική μας Ποντιακή μας ταυτότητα.
Η κληρονομιά μας αυτή φαντάζει βαριά κι ασήκωτη, μα αν την κατανοήσουμε θα δούμε πως είναι μια κληρονομιά μοναδική και πολύτιμη. Μια κληρονομιά βαθιάς ευθύνης και υπευθυνότητας απέναντι στις επόμενες γενιές.
Σε μια εποχή, που τα πάντα βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, μια εποχή των εύκολων λύσεων, μας δίνεται η ευκαιρία να αγωνιστούμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο για τη δικαίωση του Ποντιακού Ελληνισμού και την ιστορία του. Πέρασαν 86 χρόνια από τα τραγικά εκείνα γεγονότα που σημάδεψαν ανεξίτηλα την Ποντιακή ψυχή …
Η παγκόσμια, όμως, εικόνα του σήμερα δε μοιάζει σχεδόν καθόλου με εκείνη του 1923…
Σήμερα τα κατασκευασμένα «εθνικά κράτη» καταρρέουν. Αυτό διακηρύσσουν σε κάθε τόνο οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης.
Κυρίαρχη είναι η άποψη ότι η άνευ προηγουμένου διεθνής διακίνηση κεφαλαίων και πολιτιστικών προϊόντων, θέτει επί τάπητος την ανάγκη υπερεθνικών δομών και πολιτικών διαχείρισης της παγκοσμιοποίησης.

Η Τουρκία από τη μια τρέμει την πολιτική, πολιτισμική και κοινωνική απομόνωση και από την άλλη αντιδρά αρνητικά στην τήρηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και στο δικαίωμα των λαών για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση για τον μοναδικό λόγο ότι είναι «άλλοι» λαοί, υποδεέστερης υποτίθεται ιστορικής ποιότητας ή περιωπής.

Για το εθνικό «βαθύ» κράτος της Τουρκίας, με τον τρόπο που δημιουργείται το νέο «πλανητικό κράτος», φαίνεται να μην υπάρχει άλλη επιλογή. Ή ενσωματώνεται, ακέραιο ή τεμαχισμένο σ’ αυτό που λέμε «παγκόσμια κοινότητα» ή παραμένει αιχμαλωτισμένο, χωρίς καμιά προοπτική απελευθέρωσης στον ιστό της Κεμαλικής αράχνης.

Το πρώτο φαντάζει ως περισσότερο ρεαλιστικό, εξάλλου αυτό προσπαθεί να κατακτήσει με κάθε θυσία η γειτονική χώρα και όσο περνάει ο καιρός η Κεμαλική αντίληψη του δόγματος «η Τουρκία στους Τούρκους» θα σφίγγει ολοένα και περισσότερο ως φονική θηλιά στο λαιμό της Τουρκίας η οποία, ας σημειωθεί, δεν είναι σε καμιά περίπτωση γέννημα της κοινωνίας, αλλά ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλέγμα των λειτουργιών του θεμελιώθηκε πάνω στην εθνορατσιστική Κεμαλική λογική του ξεριζώνω, εκτοπίζω, σφάζω, καίω, αρπάζω…

«Oι Nεότουρκοι», έγραφε ο F. Sartiaux, «αποκάλυψαν το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους, την εξόντωση δηλαδή όλων των ιθαγενών Xριστιανών της Mικράς Aσίας. Ποτέ, σε καμιά περίοδο της ιστορίας, κανένα πιο διαβολικό σχέδιο δεν είχε στοιχειώσει τη φαντασία του ανθρώπου».

353.000 ψυχές είναι τα θύματα της Ποντιακής γενοκτονίας…
Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο. Με την επικράτηση του «απελευθερωτή» Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού.
Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά τη νίκη της Τουρκίας. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα. Οι ξεριζωμένοι εγκαταλείπουν την πατρώα γη και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους ιερά κειμήλια και λίγο χώμα από τη γη του Πόντου. Αφήνουν πίσω τη Μαύρη Θάλασσα και μπαίνουν στην Άσπρη Θάλασσα. Οι περισσότεροι φτάνουν στην Ελλάδα περιμένοντας επί 86 ολόκληρα χρόνια την ιστορική δικαίωση… Οι υπόλοιποι σκορπίζουν και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗ ΓΗΣ, ΕΥΡΩΠΗ, ΑΣΙΑ, ΑΜΕΡΙΚΗ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ…

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχουμε Πατρίδα και κάθε αναφορά μας σ’ αυτήν πρέπει να απορρίπτεται ως «πράξη εθνικισμού».

Για μας του Πόντιους η «Πατρίδα» δεν είναι ούτε «προτεκτοράτο», ούτε «στερεότυπο» που στηρίζεται στη μισή αλήθεια.

Για μας τους Πόντιους η «Πατρίδα» είναι κυρίαρχη ιδέα που οριοθετεί το πεδίο της συζήτησης με τις αντίπαλες ιδέες…

Για μας τους Πόντιους η «Πατρίδα» δεν είναι «εθνικό κράτος», είναι «εθνικό συναίσθημα»

Γιατί για μας τους Πόντιους η ελληνικότητα δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα , είναι βίωμα και καθημερινή κατάκτηση…

Κι εμείς οι Πόντιοι, «οι μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», με δηλωμένη τη θέλησή μας να καθορίζουμε τις τύχες μας…
Εμείς οι Πόντιοι που ως άτομα παραγόμενα από την Ιστορία, επιβιώσαμε των γενοκτονιών και των «εθνικών κρατών»…
Όχι μόνο θα επιβιώσουμε και με την ενοποιητική Ευρωπαϊκή διαδικασία, αλλά θα τη χρησιμοποιήσουμε κιόλας, ως άλλο «Δούρειο Ίππο», για να επιτύχουμε αυτό που δεν κατορθώσαμε μέχρι σήμερα, τη δημιουργία της «Πατρίδας» που θα επανασυνδέσει τον Ποντιακό Ελληνισμό με την ιστορικότητα και την Ελληνικότητα που διατήρησε για 2.700 χρόνια χωρίς πιστοποιητικά και αστυνομικές ταυτότητες…

Η Μικρασία ήταν και παραμένει λίκνο του Ελληνικού πολιτισμού είτε το θέλουν, είτε όχι, είτε μπορεί να το καταλάβει, είτε πεισματικά το αρνείται το Κεμαλικό συνονθύλευμα που αυτοονομάζεται (!!!) Τουρκικό έθνος!!! Μας κατηγορούν οι Κεμαλιστές της Τουρκίας και τα εν Ελλάδι παπαγαλάκια τους ότι επιδιώκουμε «ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 2009"
Με τον όρο "ανακατάληψη" συμφωνούμε πλήρως!
Ανακαταλαμβάνω σημαίνει παίρνω πίσω ξανά ότι μου αφαίρεσαν, ότι μου ανήκει... Τώρα το 2009 θα είναι, το 2019, το 2029.... Έχουμε την υπομονή να περιμένουμε και θα περιμένουμε...
Νομοτελειακά τα "εθνικά κράτη" τύπου Τουρκίας έχουν ημερομηνία λήξεως, κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν οι αρτηριοσκληρωτικοί Κεμαλικοί εγκέφαλοι...
Τις προάλλες μεγάλης κυκλοφορίας Τουρκική εφημερίδα έγραφε με πηχυαίους τίτλους :"ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΟ 25% ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ"

Εμείς διευκρινίζουμε: ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ. ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΟ "ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ ΚΡΑΤΟΣ" ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ...
ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ Ή ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ "ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ Η ΓΗ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ..."

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1916-1922) και τα μηνύματα που εκπέμπει.

Η Βουλή των Ελλήνων, ως γνωστόν, με ομόφωνη απόφασή της το Φεβρουάριο του 1994, έλαβε μια ιστορική απόφαση, που θα έπρεπε να είχε λάβει πολύ νωρίτερα: όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου κατά την περίοδο 1916-1922. Θα αποπειραθούμε να κάνουμε μια νηφάλια αναφορά στο ζήτημα αυτό, παρότι απωθεί τους φανατικούς του παρόντος, που εκπροσωπούν τη λογική της «πολιτικής ορθότητας».
Τα τελευταία χρόνια τίθενται ιδιαίτερα έντονα απ’ τους τελευταίους κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις. Λέγεται πχ ότι δεν πρέπει η χώρα μας να προκαλεί την Τουρκία με αποφάσεις όπως αυτή της Βουλής το 1994, ότι πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα από τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας όλα όσα ενοχλούν την Τουρκία (κι όχι γιατί την ενοχλούν), κλπ. Κάποιοι μάλιστα προτείνουν τη συγγραφή κοινών εγχειριδίων ιστορίας, πράγμα βέβαια που ακούγεται ευχάριστα, αλλά είναι άτοπο αν δεν συνοδεύεται από ένα ελάχιστο κοινό ιδεολογικό πλαίσιο των δύο χωρών και προ πάντων, όπως στην περίπτωση Ελλάδας και Τουρκίας, αν υπάρχουν ανοικτά ζητήματα (Κύπρος, Αιγαίο, κλπ). Όλοι λοιπόν αυτοί οι «ειδικοί» εκφράζουν μια πραγματικότητα μάλλον εικονική, εκφράζοντας περισσότερο τις επιθυμίες τους παρά τα πραγματικά δεδομένα. Εξετάζουν τα δεδομένα της Τουρκίας χρησιμοποιώντας τις καθιερωμένες «μήτρες» που ισχύουν στις διεθνείς σχέσεις, αγνοώντας όμως τις σημαντικές ιδιαιτερότητες της τουρκικής περίπτωσης και τα αίτια που παράγουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις στις σχέσεις των δύο χωρών. Χρησιμοποιούν τη μέθοδο του εξευμενισμού, αγνοώντας τα μηνύματα που από το βάθος των αιώνων ο ίδιος ο Θουκυδίδης εκπέμπει: ότι αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη σύγκρουση. Αυτό που μπορεί να την αποτρέψει είναι η οικοδόμηση φιλικών σχέσεων πάνω στην αλήθεια και την αξιοπρέπεια και των δύο ενδιαφερομένων.

Σε πολλές περιπτώσεις προχωρούν σε αφελείς υπεραπλουστεύσεις. Υποστηρίζουν για παράδειγμα ότι κατά την περίοδο εκείνη είχαμε πόλεμο και στον πόλεμο παρουσιάζονται αγριότητες απ’ όλες τις πλευρές. Αγνοούν όμως ότι το «ολοκαύτωμα εν ροή» των Ελλήνων του Πόντου (και της υπόλοιπης Μ. Ασίας) ξεκίνησε πολύ πριν το 1919 που έγινε η ελληνική απόβαση στη Σμύρνη και ότι τα γυναικόπαιδα που κυρίως υπέστησαν τη βαρβαρότητα, δεν συμμετείχαν σε κανένα πόλεμο. Ο αφανισμός των χριστιανικών εθνοτήτων από το μικρασιατικό χώρο είχε προαποφασιστεί, όπως όχι μόνο το πλήθος των διαθέσιμων τεκμηρίων μαρτυρά, αλλά ακόμη και αξιόλογοι Τούρκοι επιστήμονες (όπως πχ ο Taner Akçam) ομολογούν.

Η ιδεολογία του σύγχρονου τουρκικού κράτους αντικατοπτρίζεται τόσο στα διδακτικά εγχειρίδια, όπου κυριαρχούν σύμβολα ρατσισμού και εθνικισμού, όσο και στα μνημεία. Το μνημείο του Τοπάλ Οσμάν, του Άϊχμαν των Ποντίων, που δεσπόζει στο λόφο της Κερασούντας και το μνημείο του αρπακτικού Τούρκου νικητή απέναντι στον καταρρεύσαντα Έλληνα στο Αφιόν Καραχισάρ, εκφράζουν αυτήν ακριβώς την ιδεολογία. Παρότι η συλλογική συνείδηση του τουρκικού λαού μέσω αυτών των μηχανισμών διαμορφώνεται σε αρνητική κατεύθυνση, όμως αυτό δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει στον αγώνα για οικοδόμηση μιας πραγματικής φιλίας και ειρήνης μεταξύ των δύο λαών.

Αυτό που γνώριζαν οι Πόντιοι 2ης και 3ης γενιάς από τους γονείς και τους παππούδες τους, σήμερα μπορεί να το γνωρίσει σε όλη του την έκταση κάθε Έλληνας. Οι αλλεπάλληλοι τόμοι που έχουν εκδοθεί –με αποκορύφωμα τον τόμο που εξέδωσε η Βουλή των Ελλήνων το 2004- και οι άπειρες μελέτες που ετοιμάζονται, αποδεικνύουν ότι το έγκλημα αυτό είναι αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός. Άλλωστε η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου -στο πλαίσιο της γενοκτονίας όλων των χριστιανικών λαών της Ανατολής από το καθεστώς των Νεοτούρκων- το Νοέμβριο του 2007 από τον πλέον αρμόδιο φορέα, τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών (I.A.G.S) συντρίβει εκ των πραγμάτων κάθε απόπειρα εσωτερικής αμφισβήτησης. Ο ΟΗΕ με το ψήφισμά του το 1948 για τον ορισμό του εγκλήματος της Γενοκτονίας, δηλώνει ότι δεν πρόκειται για έγκλημα εναντίον ενός μόνο έθνους, έστω και τμήματός του. Πρόκειται για έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας. Συνεπώς ο αγώνας για την αναγνώριση του εγκλήματος δεν αφορά μόνο τους Πόντιους, ή μόνο τους Έλληνες. Αφορά όλη την ανθρωπότητα. Οι δίκαιοι που αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν είναι τυπικοί αγωνιστές, αλλά αγωνιστές των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ανθρωπότητας. Συνεπώς ο αγώνας τους είναι ο σημαντικότερος αγώνας που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος. Αγωνίζονται γιατί νωρίζουν καλά ότι η ασυλία του θύτη προκαλεί τις επόμενες Γενοκτονίες. Γνωρίζουν για παράδειγμα ότι η απόφαση του Χίτλερ για την «τελική λύση» απέναντι στους Εβραίους βασίστηκε στην ασυλία του Κεμάλ και των Νεοτούρκων για τις γενοκτονίες που προηγήθηκαν.

Κεντρικός στόχος του αγώνα των ποντιακών φορέων μετά το 1994 είναι η διεθνοποίηση της Γενοκτονίας και η αναγνώρισή της από το επίσημο τουρκικό κράτος. Ο στόχος όμως αυτός, αν και έχει μεγάλες δυσκολίες, όμως δεν πτοεί τους Ποντίους, που ως φορείς της ιδεολογίας της ειρήνης και της δημιουργικής συνεργασίας, δεν έχουν άλλο δρόμο. Γνωρίζουν κάτι που αγνοούν οι τεχνικοί των διεθνών μας σχέσεων. Ότι αν αναγνωριζόταν από νωρίς το έγκλημα αυτό, η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1922 θα ήταν διαφορετική. Δεν θα είχε ούτε Σεπτεμβριανά, ούτε Κυπριακό, ούτε Ίμια. Η δομή και η ιδεολογία του τουρκικού κράτους είναι που διαπερνά τη συλλογική συνείδηση του τουρκικού λαού και γεννά την επιθετικότητα. Ο αγώνας συνεπώς των Ποντίων είναι αγώνας πρωτίστως για την ειρήνη. Οι άλλοι, οι μεταμοντέρνοι «ειδικοί», που προτείνουν μια «φιλία» χωρίς όρους και προϋποθέσεις, προς μια Τουρκία όχι ανθρώπινη αλλά ρατσιστική, που φυλακίζει και εξολοθρεύει ότι διαφορετικό αντιστέκεται στην ιδεολογία της παρακμής, συντελούν, προφανώς χωρίς να το επιθυμούν, στην αναπαραγωγή αυτής της ιδεολογίας από το τουρκικό κοινωνικό σύστημα.

Οι υγιείς σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω στην παραχάραξη ή την αποσιώπηση της αλήθειας, γιατί αυτή αργά ή γρήγορα θα γίνει γνωστή. Η νέα γενιά της Τουρκίας δεν είναι υποχρεωμένη να μολύνεται με το άγος του εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων του Πόντου (και των λοιπών χριστιανικών λαών της Ανατολής Αρμενίων και Ασσυρίων) κατά την περίοδο 1916-1922. Η ιστορική αποκατάσταση παρά την αρχική έκπληξη ή ακόμη και οδύνη που θα επιφέρει για την άγνωστη μέχρι τότε αλήθεια, στη συνέχεια μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για την τουρκική κοινωνία. Θ’ αποτελέσει προϋπόθεση να ζητήσει συγνώμη η Τουρκία για το έγκλημα αυτό, ως εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθούν ανάλογα εγκλήματα στο μέλλον. Μια τέτοια πράξη άλλωστε δεν είναι μοναδική στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Ο Βίλυ Μπραντ πριν από αρκετά χρόνια γονάτισε στο μνημείο του εβραϊκού ολοκαυτώματος, όπως λίγα μόλις χρόνια πριν έκανε ο Γερμανός Πρόεδρος στο μνημείο των Καλαβρύτων, αποδεικνύοντας έτσι έμπρακτα ότι η σημερινή Γερμανία δεν έχει ουδεμία σχέση με το γενοκτόνο ναζιστικό καθεστώς. Μπροστά στην ίδια πρόκληση βρίσκεται και η Τουρκία. Ένα νέο τοπίο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπου η ειρήνη και η πραγματική φιλία θα έχουν στερεότητα και μακρύ χρονικό ορίζοντα, που δεν θα καταρρέουν βίαια κάτω από το βάρος τυχαίων φαινομενικά γεγονότων, όπως συνεχώς από το 1922 μέχρι σήμερα επαναλαμβάνεται, είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Το τοπίο αυτό το δικαιούνται οι λαοί των δύο χωρών και το απαιτούν οι νέες πραγματικότητες.-

Ο Δρ. Αντώνης Παυλίδης είναι Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών.

Ypoloipo

19 Mαϊου: Ημέρα Μνήμης

ProtoMerosEdo

Ypoloipo