ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙΩΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΑΤΗ

ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΑΜ-Θ

Ως απαράδεκτη και προσβλητική για την Ελλάδα, για την μη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και την αναφορά της Κομοτηνής σαν «Γκιουμουλτζίνα» επέστρεψε ο Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας Α.Μ.Θ. Δημήτρης Σταμάτης την πρόσκληση των εγκαινίων που του απέστειλε η Τράπεζα ZIRAAT, ζητώντας την άμεση ανάκληση της. Το κείμενο της επιστολής του Περιφερειάρχη έχει ως εξής:
Κύριε διευθυντά,
Με λύπη μου είμαι υποχρεωμένος να σας επιστρέψω την πρόσκληση που μου απευθύνατε με την ευκαιρία των εγκαινίων λειτουργίας της Τραπέζης σας στην Κομοτηνή, γιατί θεωρώ ανεπίτρεπτο και προσβλητικό για την Χώρα που σας φιλοξενεί το γεγονός της χρησιμοποίησης στην πρόσκλησή σας της Τουρκικής και της Αγγλικής γλώσσας μόνο, καθώς και την αναγραφή της πόλης της Κομοτηνής ως Γκιουμουλτζίνα. Τέτοιου είδους ενέργειες κάθε άλλο παρά βοηθούν τη συνεργασία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των Ελληνικών Αρχών και της Τραπέζης σας και παρακαλώ πολύ για την άμεση ανάκληση της πρόσκλησή σας αυτής.

olympiada

Τα απορρίμματα του λαού

Σε μια όχι και τόσο παλιά εποχή, οι άνθρωποι δεν πετούσαν σχεδόν τίποτε. Το κάθε τι μπορούσε να καταναλωθεί ή να ξαναχρησιμοποιηθεί. Τα σκουπίδια της κουζίνας πήγαιναν στα γουρούνια και τις κότες, τα παλιά ρούχα τα μπάλωναν, τα παλιά έπιπλα τα επισκεύαζαν, τα σπασμένα κανάτια τα κολλούσαν. Αν, παρόλα αυτά, κάτι δεν χρειαζόταν πια, απλά το πετούσαν στο κοντινότερο ρέμα. Άλλωστε η φύση τότε έμοιαζε απέραντη και η παρουσία του ανθρώπου τόσο λίγη!

Ακόμη και όταν έφθασε η βιομηχανική εποχή και τα αγαθά έγιναν αφθονότερα, ο λαός δεν άφηνε τίποτε να πάει χαμένο. Το αλουμινόχαρτο από το πακέτο των τσιγάρων το χρησιμοποιούσαν στο μαγκάλι, για να κρατάνε αναμμένη τη φωτιά, το χαρτί συσκευασίας το δίπλωναν για να τυλίξουν δώρα. Στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο έβαζαν κεντήματα, τα έβλεπαν σαν έπιπλα που θα κληρονομήσουν τα παιδία τους.

Ύστερα, ήρθε το «Μπικ». Ξυραφάκια μιας χρήσης, στυλό μιας χρήσης, καλτσόν μιας χρήσης. Τόσο φτηνά, που δεν άξιζε να τα επισκευάσεις. Τα χρησιμοποιείς και μετά τα πετάς. Τόσο απλό.

Κάπως έτσι μπήκε και η Ελλάδα στην καταναλωτική κοινωνία, χωρίς να ξέρει και πολλά γι΄αυτήν. Άλλωστε ήταν ακόμη τότε μια αγροτική, καθυστερημένη χώρα.

Λίγοι ήξεραν εδώ ότι είχαμε φτάσει σε ένα νέο στάδιο της βιομηχανικής κοινωνίας. Ότι η συνεχής διαφοροποίηση των προϊόντων και η μείωση της διάρκειας ζωής τους, ήταν η απάντηση του καπιταλισμού στις περιοδικές κρίσεις υπερπαραγωγής. Ούτε σκέφτηκε κανείς ότι το αμερικάνικο αυτό μοντέλο ζωής μόνο στην Αμερική και τις άλλες βιομηχανικές χώρες είχε νόημα, γιατί εκεί οι καταναλωτές χρηματοδοτούσαν έτσι τη βιομηχανία της χώρας τους και αντιστρόφως.

Οι Έλληνες πίστευαν απλά πως όλα αυτά είναι πρόοδος. Αποποιήθηκαν με βδελυγμίας τη νοοτροπία της γιαγιάς, που ήθελε να τα μπαλώνει όλα και να τα φυλάει όλα. Για μερικές δεκαετίες, το να είσαι επιδεικτικός καταναλωτής εκθειάστηκε ως το απόλυτο δείγμα της επιτυχίας και του εκμοντερνισμού.

Μια γενιά μετά, η χώρα και οι πολίτες της είναι πνιγμένοι στα χρέη, ενώ η φύση της είναι πλημμυρισμένη από σκουπίδια.

Ο γραφικός τσοπάνος βόσκει τώρα πλέον τις γίδες του δίπλα σε ανοιχτές χωματερές που καπνίζουν διοξίνες. Οι όχθες των ρεμάτων και τα κράσπεδα των εθνικών οδών μοιάζουν με παζλ διεστραμμένου καλλιτέχνη. Οι παραλίες το χειμώνα, πριν καθαριστούν για τους τουρίστες, ξεβράζουν απίθανες ποσότητες από σακούλες και πλαστικά μπουκάλια.

Όσο για τις πόλεις, εκεί γίνεται κανονική μάχη. Οι σακούλες που πετούν από τα μπαλκόνια οι νοικοκυρές ή μεταφέρουν στον κάδο της διπλανής πολυκατοικίας οι νοικοκύρηδες, είναι μικρό δείγμα. Απορριμματοφόρα αδειάζουν νύχτα σε παράνομες χωματερές, εκβιασμοί και συμβόλαια τοπικών παραγόντων με ανθρώπους του υποκόσμου, κανονικές μάχες μεταξύ κοινοτήτων για να μεταφερθεί το πρόβλημα στο διπλανό χωριό.

Γιατί, βέβαια, κάπου πρέπει να πάνε όλα αυτά τα εκατομμύρια τόνοι σκουπίδια που παράγονται ασταμάτητα. Τη σακούλα που παίρνουμε στο σουπερμάρκετ, τη χρησιμοποιούμε για δέκα λεπτά αλλά ζει 20 χρόνια. Η συσκευασία αλουμινίου από την κόκα κόλα μας ζει για 200 χρόνια και το πλαστικό ποτηράκι του καφέ 50 (τουλάχιστον).

Πολλοί λένε, η λύση είναι να ευαισθητοποιηθεί ο λαός. Προφανώς, πολλοί Έλληνες αν και ζουν πια στην πλειοψηφία τους σε πόλεις, έχουν ακόμη νοοτροπία χωριάτη. Όμως δεν είναι όλοι έτσι. Όταν οι δήμοι έβαλαν κάδους ανακύκλωσης, οι πολίτες ανταποκρίθηκαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι περίμεναν οι δήμαρχοι. Το αποτέλεσμα ήταν ότι άρχισαν να αδειάζουν και τους κάδους ανακύκλωσης στις συνήθεις χωματερές, αποδυκνείοντας πως ήταν απλά μια κίνηση όχι ουσίας αλλά για δημόσιες σχέσεις.

Πρέπει επομένως να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ και δεν αρκεί απλώς η εκπαίδευση του λαού, να μάθουν να ρίχνουν τα σκουπίδια στους κάδους αντί να τα πετάνε από το μπαλκόνι. Γιατί πρέπει όλη η κοινωνία να οργανωθεί γύρω από τη διαχείριση των σκουπιδιών, κάτι που θέλει τεράστιες υποδομές, πόρους και χρόνο που να αφιερώνει σε αυτό κάθε πολίτης.

Λέμε επίσης συχνά ότι δεν έχουμε γίνει ακόμη Ευρωπαίοι. Όμως αυτοί, φαίνονται απαλλαγμένοι από σκουπίδια επειδή έχουν μάθει να ζουν, κυριολεκτικά, μαζί με τα απορρίμματά τους, όχι γιατί έχουν πιο λίγα. Ξεσταίνουν τα σπίτια τους με τηλεθέρμανση από εργοστάσια καύσης απορριμμάτων, λιπαίνουν τους κήπους τους με κομπόστ από την ανακύκλωση, χρησιμοποιούν οικοδομικά υλικά και άσφαλτο με ενσωματωμένα τα απορρίμματα επεξεργασμένα, και ούτω καθεξής.

Εκεί, βέβαια, έχουν αντιληφθεί ότι το τίμημα να ζεις σε μια κοινωνία αφθονίας είναι αρκετά βαρύ. Αν αποφασίζουν να το πληρώσουν είναι γιατί εκεί στηρίζεται η οικονομία τους, στη βιομηχανική παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων.

Εδώ, αντίθετα, μάλλον κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί την αλήθεια. Οι αναμνήσεις της φτώχειας και της στέρησης είναι ακόμη δυνατές, η χωριάτικη νοοτροπία της σπάταλης επίδειξης υπάρχει επίσης. Πολλοί ελπίζουν ακόμη στην αέναη πρόοδο. Ότι δηλαδή μια νέα τεχνολογία θα έρθει αργά η γρήγορα και όλα τα απορρίμματα θα γίνονται νερό και αέρας. Άλλοι πάλι αρκούνται να πετούν τα σκουπίδια τους στην πόρτα του γείτονα.

Οι πολιτικοί, ούτε που θέλουν να σκέφτονται το βαθμό και την πολυπλοκότητα της οργάνωσης που χρειάζεται για να προχωρήσει μια ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων. Κυρίως δεν μπορούν να καταλάβουν πώς θα είναι δυνατόν οι υπηρεσίες τους να συνεργάζονται δημοκρατικά και με διαφάνεια με τον κάθε ένα πολίτη, για να δουλέψει το σύστημα από τη βάση. Προτιμούν να σχεδιάζουν πολύπλοκα εργοστάσια που ως δια μαγείας θα παίρνουν τα σκουπίδια και θα τα εξαφανίζουν. Βλέπεις στα εργοστάσια μπορείς να κάνεις εγκαίνια και να βγάλεις γερές μίζες! Αντίθετα, για να εξηγήσεις σε κάθε γιαγιάκα πως να διαχειρίζεται πέντε διαφορετικούς κάδους σκουπιδιών στην κουζίνα της, είναι κάτι που θέλει άλλου επιπέδου σχεδιασμό, νοοτροπία και οργάνωση.

Ευτυχώς που υπάρχουν πλέον πολίτες που αρχίζουν οι ίδιοι να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους.

Λεωνίδας Μανιάτης

Η οικολογική μας...υποκρισία.

Του Μπ.Παπαδημητρίου.

Mεταξύ των άλλων δεινών που καταπονούν τη χώρα, υπάρχει ένα –καθόλου καινούργιο– που ενώ η κοινωνία του αποδίδει μια σχεδόν «ρομαντική» ιδιότητα, τείνει να μετατραπεί σε αγκάθι προς την πρόοδο. Εννοώ προφανώς την οικολογική υποκρισία, που εμποδίζει, με περισσή δόση πολιτικής υποκρισίας, την κοινωνία μας να λάβει μακροχρόνιες και συγγνωστές αποφάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάμπολλοι «υποστηρικτές» του περιβάλλοντος μιλούν χωρίς ούτε να γνωρίζουν ούτε να συμπαθούν την οργανωμένη και ενεργητική οικο-προστασία. Ακόμη χειρότερα, πάμπολλοι δήθεν «σύλλογοι προστασίας», έχουν, μόλις τούς γνωρίσεις καλύτερα, τα χαρακτηριστικά που διαπνέουν τον χειρότερο εαυτό, δηλαδή την έμμεση πλην όμως σαφή πολιτική εκμετάλλευση. Και αν φοβάστε για το χειρότερο, υπάρχει και αυτό, πολλοί (και συστηματικά) περιβαλλο-αγωνιούντες βρίσκονται σε αγαστή συμπόρευση με ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Ολα πάντως ξεκινούν (και τελειώνουν) στην εσκεμμένη ανικανότητα των πολιτικών (όχι μόνον της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά και στις νομαρχίες και στους δήμους) σε ό,τι αφορά τα «Πράσινα Οικονομικά».
Πριν από μερικά χρόνια, με τις πρώτες αντιδράσεις, οι Δήμοι πήραν μερίδιο στα κέρδη των αιολικών γεννητριών. Ελάχιστα προβλήματα λύθηκαν και ήδη έχουν όλοι πάρει θέσεις για το δεύτερο γύρο: ζητούν περισσότερα χρήματα για να επιτρέψουν τη χρήση του δικού «τους» τόπου για «εθνικούς» σκοπούς. Αντί να προοδεύουμε, αντί να γινόμαστε πιο συλλογικοί, πιο αποτελεσματικοί, καρκινοβατούμε. Απόδειξη; Το 2008 η Ελλάδα ... εγκατέστησε λιγότερη αιολική ενέργεια: εγκαταστάθηκαν μόλις 114 μεγαβάτ έναντι 125 το 2007 και 173 το 2006, με αποτέλεσμα το μερίδιό μας στο παγκόσμιο αιολικό δυναμικό να μειωθεί στο 0,82% από 1,01% το 2006. Οταν λοιπόν λέμε πως δεν θέλουμε το λιθάνθρακα αλλά τις ανανεώσιμες ενέργειες, το λέμε υποκριτικά αφού δεν κάνουμε τίποτε για να τις εγκαταστήσουμε στον τόπο μας.
Υστερα πάλι, πρέπει κάποιος υπεύθυνος (αν υπάρχει ακόμη...) να εισηγηθεί με υπεύθυνο τρόπο (αν τον αφήσουμε βεβαίως...) ένα σχέδιο για το μέλλον. Υπάρχει αλλά κανείς, ούτε ο υπουργός, τον ακούει ή, έστω, του ζητά λογαριασμό. Είναι γνωστό άλλωστε πως οι κομματικοί ακτιβιστές σιχαίνονται οτιδήποτε μοιάζει με λειτουργική δημοκρατία και συντεταγμένη κοινωνία. Ετσι, το Συμβούλιο Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής (www.sees. gov.gr), που πολύ ορθά το όνομά του υπενθυμίζει ότι η ενέργεια αποτελεί ζήτημα εθνικό και στρατηγικό (όπως έλεγε και ο Λένιν για τον εξηλεκτρισμό και τα τρακτέρ), σημειώνει στην ετήσια έκθεσή του πως «η τεχνολογία δέσμευσης και αποθήκευσης του διοξειδίου του άνθρακα αποτελεί βασική τεχνολογία για τη διασφάλιση της βιώσιμης και μακρόχρονης χρήσης του άνθρακα».
Θα μπορούσε επίσης να σκεφθεί λίγο πρακτικά. Ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης, κάθε μια μονάδα που μπορεί να σχεδιασθεί, κτιστεί, συναρμολογηθεί και λειτουργήσει μετρά διπλά και τρίδιπλα.
Ας σκεφτεί και ως υπουργός ενέργειας και ως υπουργός βιομηχανίας, εκτός από βουλευτής της τόσο επιβαρυμένης Β’ Αθηνών. Θα μπορούσε ακόμη να ρωτήσει και κάποιον ενημερωμένο ηλεκτρολόγο, που θα του έλεγε ότι το σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζεται μονάδες βάσης, που δίνουν συνεχώς ενέργεια και αυτές είναι ο λιθάνθρακας και τα πυρηνικά. Πάνω τους στηρίζονται οι μονάδες με φυσικό αέριο. Που ναι μεν θερμαίνει λιγότερο τον πλανήτη (τοπικώς δεν αλλάζουν πολλά), είναι όμως επικίνδυνα ακριβότερο και ασταθές. Αφού μας οδηγεί σε στρατηγική εξάρτηση από Ρωσία, Τουρκία και άλλες ασταθείς «δημοκρατίες». Ενας μη υποκριτής οικολόγος θα μας εξηγούσε γιατί δεν συμφέρει να μετατρέπουμε αέριο σε ηλεκτρισμό (όπου χρησιμοποιείται μόνον το 56%), ενώ έχει αποτελεσματικότητα 96% για θέρμανση και παρόμοιες χρήσεις. Μήπως πρέπει να σκεφτούμε τον κίνδυνο να μπορεί να μας μετατρέψει η ενέργεια, σε επαίτες της Βαλκανικής

Η πλαστική σακούλα είναι παντοτινή..

Toυ κ.Ι.Ζαμπετάκη
Επίκουρου καθηγητή Χημείας Τροφίμων
στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

΄.
Σάββατο πρωί, οικογενειακή εξόρμηση στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου. Δεκάδες συμπολίτες μου και εγώ αγοράζουμε λαχανικά και φρούτα και προσυσκευασμένα τυριά και κρέατα. Ολα αυτά τα τρόφιμα είναι μέσα σε ένα πλαστικό πολυμερές. Παρακάτω, ο φούρνος του σουπερμάρκετ. Τα ψωμάκια μέσα κι αυτά σε σακούλες από πολυμερή υλικά. Στο τέλος πάμε να πληρώσουμε. Οι σακούλες έχουν μια φράση πάνω τους που λέει «φιλική προς το περιβάλλον». Ας γελάσουμε...
Ας γελάσουμε διότι όλο αυτό το concept περί εναλλακτικής σακούλας είναι απλά μια φενάκη. Πρώτον, διότι η πλειοψηφία των τροφίμων και των υπολοίπων αγαθών που αγοράζουμε από τα σουπερμάρκετ δεν συσκευάζονται σε υλικά «φιλικά προς το περιβάλλον». Δεύτερον, δεν υπάρχει πλαστική σακούλα που να είναι φιλική προς το περιβάλλον. Αυτό είναι ένα επικοινωνιακό τρυκ.
Σε παγκόσμια κλίμακα, κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες. Με άλλα λόγια, κάθε λεπτό της ώρας χρησιμοποιούμε στον πλανήτη ένα εκατομμύριο σακούλες. Και το χειρότερο: την κάθε σακούλα τη χρησιμοποιούμε κατά μέσο όρο μόλις για 12 λεπτά της ώρας. Μετά τη χρήση της η σακούλα ρυπαίνει το περιβάλλον για δεκαετίες, ενώ αν είναι «φιλική προς το περιβάλλον» περίπου δύο χρόνια.
Η «πλαστική πανούκλα», η επονομαζόμενη «plastic plague» στη διεθνή βιβλιογραφία, αφορά όλους μας και... σε καθημερινή βάση. Υπολογίζεται σήμερα ότι το 80% των σκουπιδιών που υπάρχουν στη θάλασσα προέρχονται από τις δραστηριότητές μας στην ξηρά. Πρόκειται για σκουπίδια που παρασύρθηκαν από τη βροχή και τον αέρα και κατέληξαν εκεί. Μάλιστα, το 90% των σκουπιδιών που επιπλέουν στις θάλασσες είναι πλαστικά! Το καλοκαίρι ο τρίχρονος γιος μου μού έδειξε απορημένος μια πλαστική σακούλα που επέπλεε στη θάλασσα λέγοντας: «Σουπερμάρκετ στη θάλασσα;». Αντε να εξηγήσεις στο παιδί ότι «τα ψαράκια δεν γυρίζουν από τα ψώνια στο σουπερμάρκετ»... Το ίδιο Σάββατο (7.2.09) ανοίγω «Το Βήμα» και τι να δω. Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι αλλά η φωτογραφία που συνόδευε το κείμενο της κυρίας Τράτσα «Ανεξέλεγκτες χωματερές Πηνειός και Σπερχειός» ήταν το κάτι άλλο: μια φωτογραφία, χιλιάδες σακούλες! Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως ο εκρηκτικός συνδυασμός του «δυτικού καταναλώνειν» είναι οικολογική δολοφονία. Εκτός από τη ρύπανση στο περιβάλλον, οι πλαστικές σακούλες σκοτώνουν. Κάθε χρόνο περίπου 100.000 ζώα (πουλιά, φάλαινες, φώκιες και χελώνες) σκοτώνονται τρώγοντας την «πλαστική πανούκλα». Το χειρότερο όμως είναι ότι η σακούλα που σκότωσε ένα από αυτά τα ζώα είναι «ανακυκλώσιμος δολοφόνος». Με άλλα λόγια, η ίδια σακούλα μπορεί να σκοτώσει ξανά και ξανά, διότι το σώμα του νεκρού ζώου που την κατάπιε αποσυντίθεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι η σακούλα, η οποία παραμένει στο περιβάλλον και μπορεί να ξανασκοτώσει. Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκεί, λοιπόν, στις 14 Μαΐου 2007 η λιανεμπορική αλυσίδα Waitrose αποφάσισε να ενθαρρύνει τους πελάτες της να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τις πλαστικές σακούλες των checkout, αποσύροντάς τις. Ετσι, για δύο εβδομάδες (14 ως 28 Μαΐου) οι πελάτες του σουπερμάρκετ της εν λόγω αλυσίδας στο Saffron Walden δεν είχαν στη διάθεσή τους σακούλες για να μεταφέρουν τα ψώνια τους. Η λύση που τους πρότεινε η αλυσίδα ήταν είτε να φέρνουν οι ίδιοι τις σακούλες που θα χρειάζονταν είτε να προμηθευτούν την «παντοτινή σακούλα» («bag for life») με το σήμα τής εν λόγω εταιρείας από τα ταμεία της. Η ιδέα της «bag for life» δουλεύεται στην Αγγλία εδώ και μια δεκαετία περίπου. Το πράγμα έχει ως εξής: αρχικά ο καταναλωτής καταβάλλει 40 πένες, δηλαδή περίπου 45 λεπτά του ευρώ, και αγοράζει την «παντοτινή σακούλα» για να βάζει τα ψώνια του. Η χωρητικότητα της «bag for life» αντιστοιχεί σε περίπου τρεις κοινές πλαστικές σακούλες του σουπερμάρκετ, ενώ η αντοχή της είναι ασυζητητί μεγαλύτερη και η αισθητική της υψηλού επιπέδου. Οταν φθαρεί από την επανάληψη της χρήσης, η λιανεμπορική αλυσίδα την αντικαθιστά δωρεάν. Με άλλα λόγια, την ανακυκλώνει- εξ ου και το όνομά της: bag for life. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο ο καταναλωτής πληρώνει μόνο μια φορά για τη σακούλα αλλά συμβάλλει συνεχώς στη μείωση της χρήσης του πλαστικού, που αφθονεί στα είδη συσκευασίας και που απορριπτόμενο... οπλοφορεί εναντίον όλων των ζωντανών της θάλασσας. Η αλυσίδα ΑSDΑ έχει βρει έναν άλλον τρόπο να αποθαρρύνει τους πελάτες της να πετούν τις πλαστικές σακούλες στα σκουπίδια. Είναι απλός: για κάθε πέντε χρησιμοποιημένες σακούλες που επιστρέφει ο καθένας τους σε ένα σουπερμάρκετ ΑSDΑ, τον ανταμείβει δίνοντάς του δωρεάν μια «παντοτινή σακούλα». Μήπως έφτασε η ώρα και τα ελληνικά σουπερμάρκετ να αντικαθιστούν δωρεάν τις παντοτινές σακούλες που πωλούν;

ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΠΙΤΑ ΜΑΣ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΪ

ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ "ΘΕΑΤΡΑΚΙ" ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΧΗΛΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ΘΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ...

ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Κατά 52,8% ακριβότερη η τιμή φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 58 ΛΕΠΤΑ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 38!

O κ. Κίμων Ζαγκούρης καταγγέλει την χρέωση του φυσικού αερίου, για οικιακή χρήση, στην Θεσσαλονίκη. Η τιμή του αερίου στην Θεσσαλονίκη είναι αυτή την στιγμή 0,057779184 euro/kWh χωρίς τους φόρους 9% ενώ στην Αθήνα είναι 0,03781 euro/kWh χωρίς τους φόρους 9%. Το αποτέλεσμα είναι μια αύξηση της τάξης του 52,8%.

Δεδομένου ότι και οι δύο εταιρείες πουλάνε το ίδιο ακριβώς προϊόν αλλά και ανήκουν κατά 51% στην ΔΕΠΑ η οποία και τις διαχειρίζεται θα έπρεπε να έχουν την ίδια τιμή. Η καταγγελία του έχει να κάνει με το γεγονός ότι ενώ στην τηλεόραση και γενικά όλες οι εταιρείες εγκατάστασης αερίου αλλά και οι ΕΠΑ Αθηνών και ΕΠΑ Θεσσαλονίκης μας ενημερώνουν ότι το αέριο είναι 20% φθηνότερο από το πετρέλαιο μόνο η ΕΠΑ Αθηνών χρησιμοποιεί αυτό τον τρόπο τιμολόγησης τον οποίο και έχει αναρτήσει στην σελίδα της, ενώ στην περίπτωση της ΕΠΑ Θεσσαλονίκης δεν παρέχεται η πληροφόρηση ούτε στην σελίδα αλλά ούτε και στα γραφεία της εταιρείας. Το μόνο που αναφέρεται είναι η τελική τιμή.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον υπεύθυνο λογιστηρίου κ. Αντώνη Λιόλιο 2310-584.148 ανέφερε ότι η τιμολογιακή πολιτική της ΕΠΑ Θεσσαλονίκης είναι η παρακάτω: Η τελική τιμή του αερίου ανά κυβικό μέτρο ορίζεται ως η αρχική τιμή αγοράς του αερίου από την ΔΕΠΑ συν ένα παράγοντα νόμιμου κέρδους. Τα αντίστοιχα ποσά αγοράς και του παράγοντα νόμιμου κέρδους ΔΕΝ είναι διαθέσιμα γιατί αποτελούν εταιρικά στοιχεία. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Εν κατακλείδι το φυσικό αέριο είναι κατά 52,8% ακριβότερο στη Θεσσαλονίκη από ότι στην Αθήνα, οι υπάρχοντες πελάτες αλλά και οι υποψήφιοι δεν ενημερώνονται για την τιμολογιακή πολιτική της εταιρείας και παραπλανόνται από την λανθασμένη ενημέρωση ότι το αέριο είναι κατά 20% φθηνότερο από το πετρέλαιο ενώ στην πραγματικότητα είναι κατά περίπου 33% πιο ακριβό. Για μια απλή περίπτωση ένα σπίτι 100 τ.μ. το οποίο καταναλώνει 700 κ.μ. το δίμηνο θα πληρώσει στην Αθήνα περίπου 300 ευρώ ενώ στην Θεσσαλονίκη στην ίδια περίπτωση θα πληρώσει 450 - 500 ευρώ χρησιμοποιώντας το ίδιο προϊόν.

taxalia

Η ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

Προσωπική μαρτυρία για το θάνατο της κοπέλας μέσα στο Α.Π.Θ.

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009 και στις 8μιση το απόγευμα περνούσα μπροστά από τη Θεολογική Σχολή (ΑΠΘ). Παρά την υγρασία που υπήρχε, βλέπω στο γρασίδι δύο νέους «ξαπλωμένους». Τελείως ακίνητοι και οι δύο. Παρατηρώ λίγο. Λέω μήπως είναι αναρχικοί ή μεθυσμένοι ή ναρκομανείς ή κάτι τέτοιο. Ο ένας είχε τα πόδια του πάνω στον άλλο. Πλησιάζω στα 6-7 μέτρα, η μία μορφή έμοιαζε με γυναίκα αλλά λόγω του σκοταδιού δεν μπορώ να διακρίνω καλά.

Ειδοποιώ τον φύλακα της Θεολογικής Σχολής. Προχωράει με δισταγμό προς αυτούς. Τον ακολουθώ. Ειδοποιούνται και άλλοι φύλακες.

Ο ένας από τους δύο «ξαπλωμένους» (άντρας) αντιλαμβάνεται την παρουσία μας και σιγά-σιγά σηκώνεται. Τρεκλίζει και πάει πέρα-δόθε. Λέει ότι η φίλη του μπέρδεψε χάπια με ...ηρωίνη. Ειδοποιείται το «166». Ξαναειδοποιώ και εγώ. Με ρωτούν αν η κοπέλα που είναι στο έδαφος αναπνέει και αν έχει σφυγμούς. Βάζω το χέρι μου στη μύτη και στο στόμα. Τίποτε. Δοκιμάζω για σφυγμούς, δεν διακρίνω τίποτε, τους λέω «μάλλον όχι».

Έρχονται δύο του ΕΚΑΒ. Με οξυγόνο, με μάσκα, με μετρητή σφυγμών. Οι σφυγμοί πάντα στο «0-0», παρά το οξυγόνο που διοχετεύεται με ειδική φούσκα και παρά το ΚΑΡΠΑ. (πιέσεις στο στήθος για επαναλειτουργία καρδιάς). Ο ναρκομανής άντρας που σηκώθηκε αγωνιά, ρωτά τη γίνεται με τη σύντροφό του, αν έχει σφυγμούς, αν επανέρχεται.

Οι δύο του ΕΚΑΒ καλούν και την «μονάδα». Έρχεται το ασθενοφόρο σε 10 λεπτά περίπου. Βάζουν καρδιογράφο. Καμία καμπύλη, όλο ΙΣΙΑ ΓΡΑΜΜΗ.

Τέλος για τη Σταυρούλα Σ.(Σταυρούλα ήταν το όνομά της) από την Καλαμαριά. Ετών 26. Τετάρτη 28 Ιανουαρίου στο υγρό γκαζόν της θεολογικής σχολής.

Αναρωτιέμαι, ποιος να φταίει άραγε..

Οι έμποροι των ναρκωτικών, οι γονείς της, το «σύστημα», η ίδια, ή μήπως ΕΓΩ???

Έχω την αίσθηση ότι ευθύνομαι ΚΑΙ ΕΓΩ. Τι άραγε έκανα για να μην καταλήξει η Σταυρούλα στο θάνατο?

Έχω την εντύπωση ότι όλοι φταίμε για τον θάνατο της Σταυρούλας.

Ειδικά όσοι επιχειρούν «εργολαβικά» να βγάλουν από τις καρδιές των νέων μας τα ιδανικά. Την ανθρωπιά, το δίκαιο, την αγάπη, την εγκράτεια, τις αξίες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Κάποιοι ίσως γελάσουν με αυτά. Δεν θα γελούσαν όμως αν έβλεπαν την νεκρή κοπέλα. Κάποιοι της «σύγχρονης εποχής μας», μας αποκτενώνουν ψυχικά σαν νέους.Αποκτενώνουν την κάθε Σταυρούλα. Και αφού σκοτώσεις κάποιον πνευματικά και ψυχικά, ακολουθεί και ο σωματικός θάνατος. Γενίτσαροι στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αγωνίζονται να επιβάλλουν νόμους για να γκρεμίζουν το έθνος μας.

Ας μην ξεχνάμε συνυπεύθυνος στο θάνατο της Σταυρούλας είναι ο καθένας μας. Όσο δεν ανοίγει το στόμα του να μιλήσει για αληθινά ΙΔΑΝΙΚΑ. Όσο δεν ανοίγει το στόμα του ΝΑ ΤΟ ΦΩΝΑΞΕΙ.

Γιάννης Δ., μεταπτυχιακός φοιτητής.

Πηγή: http://taxalia.blogspot.com

ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

Εγκαινιάζουμε ένα νέο θεατρικό χώρο στην καρδιά της Θεσσαλονίκης με τεράστιο parking... την "ΑΠΟΘΗΚΗ Δ' ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ"
Μια πανέμορφη αίθουσα στα διατηρητέα κτίρια του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης απέναντι ακριβώς από το "KITCHEN BAR"

ΟΣΟΙ ΧΑΡΡΥΚΛΥΝΝΙΚΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ...

ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΩΝ ΣΑΚΕΛΑΡΙΟΥ - ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ:

"ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ"

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ

Posted by . at 01:23 0 comments

Προσωπικά δεδομένα βόσκουν «ελεύθερα» στο πρώην Στρατόπεδο Κόδρα στη Καλαμαριά!!

_____________________________________________________________

Το είχαμε γράψει εμείς ότι σε λίγο θα αρχίσει το μεγάλο "κράξιμο".
Και έρχονται τα μαντάτα σας το ένα πίσω από το άλλο!!!

Που να σας προλαβαίνει κανείς… (Τα ακόμα πιο απαράδεκτα και κραυγαλέα… ακολουθούν!!!)

Περίγελως ο Δήμος Καλαμαριάς ανά την επικράτεια με το θέμα της «βοσκής των εγγράφων» με τα προσωπικά δεδομένα των συνδημοτών μας!!!

Για να είμαστε δίκαιοι τη μικρότερη ευθύνη για το «επικίνδυνο», αλλά και ευτράπελο γεγονός, φέρει ο Δήμαρχος.
Το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης ανήκει στον διορισμένο και καλοπληρωμένο από τους Καλαμαριώτες γραμματέα του Δήμου κ. Λέκκα.

Τι έχει να μας πει τώρα ο πολύς κ. Λέκκας; (αρχιγραμματέας-αρχικουμαντοδόρος της κομματικής διοίκησης του δήμου Καλαμαριάς)
Ασφαλώς, δεν περιμένουμε από τον «ευαίσθητο», εκ Πύργου Ηλίας ορμώμενο, κ. Λέκκα να υποβάλει την παραίτηση του, ούτε καν να ζητήσει στοιχειωδώς συγγνώμη τον έχουμε ικανό.
Αλλά θέλουμε να ξέρουμε αν τον κάλεσε ο κ. Δήμαρχος για να ζητήσει τουλάχιστον εξηγήσεις για το απαράδεκτο γεγονός….
Ή δεν διαθέτει το απαιτούμενο πολιτικό θάρρος να αντιμετωπίσει τον «υπάλληλό» του… Γιατί κάτι τέτοιο ακούγεται πλέον φωναχτά στην Καλαμαριά… «Τι να πει τώρα ο Οικονομίδης, το κουμάντο στο Δήμο είναι ο Λέκκας»…

Ειλικρινά δεν ευχόμαστε, ούτε και θέλουμε να πιστέψουμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο τέως Δήμαρχος Καλαμαριάς, βέβαια, κ. Θρασύβουλος Λαζαρίδης πιστεύει για τον κ. Λέκκα αυτό που πιστεύει όλη η Καλαμαριά... Το διατύπωσε εξάλλου εγγράφως και το διένειμε σε όλη την Καλαμαριά!

Όταν, βέβαια, η αντιπολίτευση, ασκώντας θεσμικά την τεκμηριωμένη κριτική της προς τη διοίκηση, σας χαρακτήρισε ανίκανους να αντιμετωπίσετε και τα πλέον απλά «διαχειριστικά» θέματα του Δήμου, διαρρήξατε τα ιμάτια σας!!!

ΑΝΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΕΤΑΙ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ ΚΑΛΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ…

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ «ΒΟΣΚΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ» ΤΩΝ ΣΥΝΔΗΜΟΤΩΝ ΜΑΣ μας ελπίζουμε να μην έχουμε θλιβερότερη συνέχεια που θα βάλει σε σοβαρές περιπέτειες κάποιους άμοιρους συνδημότες μας… Θλιβερότερη συνέπεια για την οποία θα είστε 100% υπεύθυνος εσείς κ. Δήμαρχε…

Εσάς ψήφισε ο λαός της Καλαμαριάς και δική σας επιλογή είναι ο κ. Λέκκας!

Διαβάστε τώρα πως αντιμετωπίζουν τα blogs της Θεσσαλονίκης το απαξιωτικό για το Δήμο μας γεγονός:
_________________________________________________________

«Προσωπικά» δεδομένα εκατοντάδων πολιτών βρέθηκαν προχθές ελεύθερα για «βοσκή» στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα στην Καλαμαριά…Ήταν μια έκτακτη εκδρομή που διοργανώθηκε από τον δήμο Καλαμαριάς για πιστοποιητικά γέννησης και οικογενειακής κατάστασης των δημοτών που όμως κατέληξε σε φιάσκο…Στόχος της εκδρομής ήταν, να πάρουν «λίγο» καθαρό αέρα όλα αυτά τα προσωπικά έγγραφα που κάθονταν τόσο καιρό στα συρτάρια των γραφείων των υπαλλήλων του δήμου «ανεκμετάλλευτα» και «παραμελημένα» και να πάνε επιτέλους για ανακύκλωση..

Όμως κάτι μεσολάβησε και τα έγγραφα βρέθηκαν σε άλλο μέρος!! Οι φωνές των πιστοποιητικών τρόμαξαν τους κατοίκους της περιοχής που με την βοήθεια της αστυνομίας έφτασαν στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα για να δουν τι συνέβαινε ! Όταν έφτασαν εκεί είδαν διάφορα πιστοποιητικά να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν για την αμέλεια του δημοτικού υπαλλήλου(?) που αντί να τα πάει εκδρομή στο χώρο καταστροφής-ανακύκλωσης εγγράφων τα πήγε σε ένα εγκαταλελλημένο-βρώμικο στρατόπεδο!! Η κατάσταση ήταν έκρυθμη αλλά ευτυχώς εκτονώθηκε με την μεσολάβηση των πιο ψύχραιμων..!!

Ζήτω λοιπόν στο δήμαρχο Καλαμαριάς που θεωρεί ότι το γεγονός έγινε από απλή αμέλεια του Υπαλλήλου του δήμου…..

Ζήτω στο Δημοτικό υπάλληλο που με την αμέλεια του, μπορεί κάποιοι ασυνείδητοι (σαν και αυτόν) να βρήκαν τα έγγραφα και να τα χρησιμοποίησαν για έκδοση ταυτότητας ,διαβατηρίου, άδειας παραμονής κλπ.

Ζήτω στα προσωπικά έγγραφα που έκαναν την επανάσταση τους και διεκδίκησαν την εκδρομή που τους αξίζει..
Και τέλος, ΖΗΤΩ στο ΑΠΛΟ πολίτη που μπορεί να βρεθεί μπλεγμένος από το πουθενά σε καταστάσεις παράνομες χωρίς πραγματικά να φταίει και όλα αυτά επειδή κάποιος υπάλληλος αμέλησε να φέρει σε πέρας την «δύσκολη» αποστολή που του ανατέθηκε ,να πάει δηλαδή τα έγγραφα για καταστροφή στην ανακύκλωση…

Ζήτω ,μπράβο και εις ανώτερα…

ΠΗΓΗ: http://ilovethessaloniki.blogspot.com

Το μεγάλο στοίχημα της Θεσσαλονίκης για πράσινο που πηγαίνει στον κουβά!!!

---

1. Το μεγάλο στοίχημα της Θεσσαλονίκης για πράσινο που πηγαίνει στον κουβά!!!

Η Θεσσαλονίκη σήμερα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Έχει μια χρυσή ευκαιρία που αν πάει χαμένη….χάθηκε! Η νύφη του Θερμαϊκού με πολύ κόπο τα κατάφερε και μπήκε στο Top 10 των Ευρωπαϊκών πόλεων με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση (Τρίτη παρακαλώ). Έχουμε ξεπεράσει κατά το διπλάσιο τα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τα αιωρούμενα σωματίδια και ας είναι μια πόλη Μονό 1,5 εκατ. Πληθυσμού!! Επιπλέον σήμερα η Θεσσαλονίκη έχει υποπολλαπλάσια αναλογία έκτασης πρασίνου (περίπου 3 τ.μ.) ανά κάτοικο από το κατώτατο διεθνώς παραδεκτό όριο(20 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο) δηλαδή περίπου 6,5 φόρες μικρότερη.

Κι όμως υπάρχει ελπίδα…?

Η Θεσσαλονίκη έχει μια τεράστια πρόκληση. Ένα παιχνίδι ζωής και Θανάτου που η νίκη είναι το μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα……Τα στρατόπεδα!!

Έχει μέσα στον αστικό ιστό της, στρατόπεδα που καταλαμβάνουν ένα σημαντικό αριθμό στρεμμάτων και τα οποία είναι τα περισσότερα σκουπιδότοποι και προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν διάφορα κοράκια!! Το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης είχε υποσχεθεί ότι πολλά από τα στρατόπεδα αυτά θα παραχωρηθούν στους Δήμους και εν συνεχεία θα γίνουν χώροι πρασίνου για τους πολίτες. Κι όμως μέχρι σήμερα τίποτα δεν έγινε!

Τα στρατόπεδα πρέπει να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για δημιουργία χώρων πρασίνου! Χρειάζεται όμως αγώνας και εγρήγορση από όλους μας.

Δεν θέλουμε άλλο τσιμέντο ρε φίλε! Είδα πως την καταντήσατε την πόλη!! Δεν θέλουμε στρατόπεδα σκουπιδότοπους ή νεκροταφεία παλιών εξοπλισμών. Απαιτούμε Πράσινο! Πράσινο για να Αναπνέει ο πολίτης .

Είναι επιτακτική ανάγκη τα στρατόπεδα να γίνουν μεγάλα πάρκα δίνοντας ανάσα στην πόλη μας. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα παρακάτω στρατόπεδα:
1. Στρατόπεδο Παύλου Μελά

2. Στρατόπεδο Καρατάσιου

3. Συμμαχικά μνήματα

4. Στρατόπεδο Κόδρα

5. 3ο Σώμα στρατού κλπ.

Όλες αυτές οι εκτάσεις πρέπει να αξιοποιηθούν και να γίνουν ΜΟΝΟΝ χώροι Πρασίνου!

Γιατί να μην φύγει το τρίτο σώμα στρατού από το κέντρο της πόλης και να πάει κοντά στο καινούριο 424 ή κάπου αλλού ΕΚΤΟΣ Θεσσαλονίκης? Είναι δυνατόν εν έτη 2008 να υπάρχει τέτοια έκταση στο κέντρο της πόλης για στρατιωτική εκμετάλλευση?

Γιατί να μην αξιοποιηθεί ο χώρος του και να γίνει ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης υπόγειος διατηρώντας από πάνω τα όμορφά διατηρητέα κτήρια και γκρεμίζοντας τις παράγκες που υπάρχουν με σκοπό να δημιουργηθεί ένα πρότυπο πάρκο με πολύ πράσινο?

Γιατί το Στρατόπεδο Καρατάσιου και Παύλου Μελλά να μην γίνουν διαδημοτικά πάρκα για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης? Γιατί σιγά σιγά να κατακερματίζονται τα στρέμματα αυτά για να αξιοποιηθούν για το θεαθήναι? Μήπως θα ξανά ζήσουμε στιγμές όπως Νέο δημαρχείο?

Γιατί το Στρατόπεδο Κόδρα να έχει αυτά τα χάλια και να μην αξιοποιηθεί κατάλληλα δημιουργώντας έναν χώρο πολιτισμού μέσα στο πράσινο?

Σε αυτήν την πόλη πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι για να κάνουμε την Θεσσαλονίκη όχι όμορφη άλλα απλά κατοικήσιμη, Ανθρωπίνη και Φιλική Πρέπει Να Απαιτήσουμε Από όλους Τους υπεύθυνους αυτό που μας αναλογεί.

Όλοι μαζί για μια καλύτερη ζωή…

Πηγή:http://thess.gr/blog