Κι όμως, βρίσκεται στο Καραμπουρνάκι… Δεν είναι ούτε στη Χαλκιδική, ούτε σε κανένα μακρινό νησί μας!… Πόσοι, όμως, είναι οι κάτοικοι της Καλαμαριάς και της Θεσσαλονίκης που μπορούν να την απολαύσουν; Να περπατήσουν κατά μήκος της μακριά από τα στενά δρομάκια της πόλης και τα καυσαέρια, να καθίσουν να ξεκουραστούν λίγη ώρα και να ξεφύγουν από την καθημερινότητα της δουλειάς και της πόλης!… Και οι πιο ρομαντικοί να θαυμάσουν ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα ή τα Κάστρα από αυτή τη γωνιά της Καλαμαριάς!
Όλα αυτά θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, αν ο Δήμος Καλαμαριάς, και ιδιαίτερα ο αγαπητός φίλος κ. Χριστόδουλος Οικονομίδης, φρόντιζε να εξωραΐσει τη συγκεκριμένη περιοχή.
Και ας μη μας πουν ότι σκοντάφτουν –και εδώ– σε ιδιοκτησίες και γραφειοκρατικές διαδικασίες, δεδομένου ότι είναι παραλία και αιγιαλός, και δικαιώματα έχουν μόνο ο Δήμος και οι πολίτες του…
Εάν πάλι ισχυριστούν ότι δεν έχουν χρήματα (αλίμονο, ένας από τους πλουσιότερους Δήμους της χώρας!), νομίζω ότι θα είναι δικαιολογία για τη δική τους απραξία. Διότι πόσα χρήματα χρειάζονται για να κάνει κανείς έναν πεζόδρομο με πλάτος 2 μέτρα και μήκος λιγότερα από 200 μέτρα; Πόσα χρήματα χρειάζονται για να καθαριστεί η περιοχή από τα σκουπίδια και τα μπάζα; Πόσα χρήματα χρειάζονται για να τοποθετηθούν 20-30 παγκάκια και ορισμένα φωτιστικά; Πόσα χρήματα χρειάζονται για να διαμορφωθεί ο μικρός παιδότοπος που βρίσκεται δίπλα στην παραλία, ώστε να μπορούν τα παιδιά μας να περνούν ευχάριστα 2-3 ώρες αναψυχής και παιχνιδιού; Πόσα χρήματα χρειάζονται για να φυτευτούν λίγα λουλούδια και διακοσμητικά δέντρα; Και πόσα χρήματα χρειάζονται για να τοποθετηθούν 3-4 χημικές τουαλέτες;
Ας το προσέξουν, λοιπόν, οι αρμόδιοι φορείς του Δήμου και ας προχωρήσουν στον εξωραϊσμό της περιοχής άμεσα, προσφέροντας στους δημότες του αλλά και σε όλους τους Θεσσαλονικείς μια γωνιά καλαισθησίας, ανάπαυσης και ψυχαγωγίας.
Και τα ελάχιστα χρήματα που χρειάζονται για να γίνει αυτό θα βρεθούν, έστω και με χορηγίες, αρκεί να υπάρξει βούληση και σεβασμός πάνω απ’ όλα στα παιδιά και στους πολίτες, που έτσι κι αλλιώς αυτοί τα επιβαρύνονται όλα...
Ας το τολμήσουν λοιπόν…
Ένα μικρό παράδειγμα η παραλία της Λεμεσού στην Κύπρο
ΥΓ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ
ΠΟΛΛΑ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΝΤΩΝΗ... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΟΥ ΔΕ ΔΙΑΘΕΤΕΙ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ... ΚΑΙ ΣΥΝ ΤΟΙΣ ΑΛΛΟΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΚΟΥΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ... ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΡΑΓΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;
«Ναρκωτικά κάθε είδους σε σπίτι στην Καλαμαριά Σε... σούπερ μάρκετ ναρκωτικών είχε μετατρέψει το σπίτι του, ζευγάρι, στην Καλαμαριά, Σύμφωνα με την αστυνομία, το μεσημέρι του Σαββάτου 16 Μαΐου 2009, σε έφοδο που πραγματοποίησαν αστυνομικοί της Ασφάλειας, βρήκαν στο σπίτι του 38χρονου και της 25χρονης, 85 γραμμάρια κοκαίνη, 9 γραμμάρια χασίς, μικροποσότητα ηρωίνης, μία ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας, επτά φυσίγγια πολεμικού τυφεκίου, ένα κινητό που χρησιμοποιούσε για τις παράνομες συναλλαγές τους και το χρηματικό ποσό των 900 ευρώ, για το οποίο η αστυνομία πιστεύει ότι προέρχεται από εμπορία ναρκωτικών. Στην κατοχή της 15χρονης βρέθηκαν, ακόμη, και κατασχέθηκαν 8 γραμμάρια ηρωίνη, δύο δισκία που εμπίπτουν στις διατάξεις του νόμου περί ναρκωτικών, ένα κινητό τηλέφωνο και 100 ευρώ προερχόμενα από εμπορία ναρκωτικών. Οι συλληφθέντες με τη δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος τους, οδηγήθηκαν στον κ. Εισαγγελέα.»
Ναρκωτικά… «αρρώστια» που δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να την γιατρέψει!!!
Ένα κοινωνικό πρόβλημα που ποτέ δεν του δώσαμε την δέουσα σημασία σαν κοινωνία και σαν πολιτεία αρχίζει και διογκώνεται με αποτέλεσμα να καρδιοχτυπούν καθημερινά πολλοί συνάνθρωποι μας. Το “πρόβλημα” έχει φτάσει μέχρι και στις αυλές των σχολείων και τα πράγματα δείχνουν ότι είναι ανεξέλεγκτα!! Η κύρια μορφή παρέμβασης για τη μείωση της χρήσης ναρκωτικών στη χώρα μας είναι η καταστολή και όχι η πρόληψη όπου δαπανώνται μεγάλα ποσά . Εάν δεν επενδύσουμε στον άνθρωπο, σε μια κοινωνία με ηθικές αξίες στην εργασία, στα σχολεία, το πρόβλημα θα διογκώνεται όλο και περισσότερο.Το οξύμωρο στην ελληνική κοινωνία είναι ότι το ποσοστό των ατόμων που κάνουν χρήση ναρκωτικών είναι το χαμηλότερο σε σχέση με τις χώρες της Ευρώπης, σε αντιδιαστολή όμως με το ποσοστό των αιφνίδιων θανάτων που σχετίζονται με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, το οποίο στη χώρα μας είναι από τα υψηλότερα (30%). Αυτό προκύπτει από τα συμπεράσματα της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας για τη χρήση ναρκωτικών ουσιών στις ευρωπαϊκές χώρες το 2007.
Η πορεία προς τον Θάνατο
Οι ειδικοί των υπηρεσιών δίωξης ναρκωτικών στη Βόρεια Ελλάδα αναφέρουν ότι έχουν εντοπιστεί στα Σκόπια, το Κόσοβο και την Αλβανία εργαστήρια κατασκευής συνθετικής κοκαΐνης. Το σκεύασμα αυτό στη συνέχεια μεταφέρεται μέσα σε ειδικές κρύπτες στη Θεσσαλονίκη και από εκεί διοχετεύεται σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης, όπου υπάρχει αυξημένη ζήτηση.
Ανυπαρξία Υποδομών
Η ανυπαρξία υποδομών απεξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες στους νομούς της Βόρειας Ελλάδας είναι δεδομένη και αποτελεί σημαντικό παράγοντα της αύξησης των θανάτων από ναρκωτικά κυρίως στις μικρές ηλικίες. Σε κανένα νομό της Βόρειας Ελλάδας δεν υπάρχουν κέντρα απεξάρτησης μεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ και οι χρήστες «εξυπηρετούνται» από τα τέσσερα που λειτουργούν στη Θεσσαλονίκη Oι οικογένειες των χρηστών είναι απελπισμένες.Δεκάδες χρήστες αργοπεθαίνουν στην αναμονή για να ενταχθούν σε κάποιο πρόγραμμα χορήγησης υποκατάστατων. Κάποιοι δεν προλαβαίνουν. Στο μεταξύ, η λίστα αναμονής των χρηστών οι οποίοι περιμένουν να ενταχθούν σε πρόγραμμα απεξάρτησης συνεχώς διογκώνεται, φτάνοντας τα 1.000 άτομα στη Βόρεια Ελλάδα, με αναμονή έως και τρία χρόνια.Στη Βόρεια Ελλάδα λειτουργούν μόνο τέσσερα προγράμματα υποκατάστασης, καθώς το πέμπτο, που θα γίνονταν στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης έχει κωλύσει . Βέβαια Ο πρόεδρος του OΚΑΝΑ διαβεβαιώνει ότι είναι θέμα χρόνου η ενεργοποίηση των νέων μονάδων υποκατάστασης στο ΑΧΕΠΑ.Στο ΑΧΕΠΑ, αν και έπειτα από περιπέτειες και διαφωνίες τα λυόμενα κτίρια που θα στεγάσουν τη μονάδα υποκατάστασης έχουν στηθεί στο προαύλιο του νοσοκομείου, το πρόγραμμα δεν λειτουργεί. Η νέα μονάδα αναμένεται να δώσει «ανάσα» στο πρόβλημα της χρήσης ναρκωτικών, καθώς, βάσει του σχεδιασμού, θα εξυπηρετεί αρχικά 100 άτομα και σε πλήρη λειτουργία 300.Ο φαύλος κύκλος της κοινωνίας… που οδηγεί στο κενό!!Για να δημιουργηθεί παράρτημα του ΟΚΑΝΑ σε μια πόλη πρέπει να το ζητήσει ο τοπικός δήμος με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου ή η οικεία νομαρχία με απόφαση επίσης του νομαρχιακού συμβουλίου. Ας πάρουμε την αισιόδοξη πλευρά. Ότι δηλαδή το τάδε δημοτικό ή νομαρχιακό συμβούλιο ψήφισε υπέρ της λειτουργίας ΟΚΑΝΑ στην περιοχή. Δεν είναι απόλυτο ότι αυτό θα γίνει, διότι συνήθως αντιδρά η τοπική κοινωνία, δηλαδή εμείς οι πολίτες, οι οποίοι δεν θέλουμε να "μολύνει" τη γειτονιά μας ένα κέντρο απεξάρτησης και έτσι η όποια προσπάθεια πέφτει στο κενό. www.blogcatalog.com
Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΥΙΟΘΕΤΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ :
"Το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως το πρόβλημα του διπλανού. Οι εκρηκτικές διαστάσεις που έχει λάβει, και συνομολογούνται από την αλματώδη αύξηση των θανάτων, την αύξηση του αριθμού των χρηστών, τη ραγδαία εξάπλωση των ναρκωτικών στα σχολεία, είναι μία μόνο πτυχή του φαινομένου. Η άλλη, είναι η τραγικότητα που βιώνουν, νέοι κυρίως, άνθρωποι, που στέκονται ανήμποροι, μπροστά στα αδιέξοδα -κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά- της πραγματικότητας μας. Αυτή που γεννάει τα αίτια του εφιάλτη των ναρκωτικών. Είναι καιρός να δώσουμε ένα τέλος στη φρίκη των ναρκωτικών. Με σφαιρική πολυδιάστατη προσέγγιση, τόσο στην πρόληψη όσο και στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Με συντονισμό Πολιτείας και Πολιτών σε ενέργειες που θα στοχεύουν στη λήψη ουσιαστικών μέτρων και όχι ημιμέτρων. Προβάλλοντας ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, με προσανατολισμό σε συλλογικές αξίες και βάση τον ανθρωπισμό».
ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ:
Την άμεση δημιουργία διαπαραταξιακού φορέα που θα ασχοληθεί με το πρόβλημα των ναρκωτκών αποκλειστικά στην Καλαμαριά και που με τη βοήθεια πολιτών και εθελοντών και τη συνεργασία και των κέντρων θεραπείας και πρόληψης που ήδη υπάρχουν να προσεγγίσει το πρόβλημα με νέα θεώρηση όπως σημειώνει ο Δρ. Αναστάσιος Γ. Ρούσσης, Κοινωνιολόγος – Εγκληματολόγος Διδάκτορας Εγκληματολογίας Παντείου Παν/μίου Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών «Αυτό που ίσως έχει σημασία στην αγωνία για λύση του «γόρδιου δεσμού» περί θεραπείας του εξαρτημένου κοινωνού, αλλά και των όποιων ειδικών (εντός ή εκτός εισαγωγικών), θα πρέπει να είναι ότι η ψυχική διαταραχή που οδηγεί ως μονόδρομος στην εξάρτηση, δεν είναι μόνον αποτέλεσμα της χρήσης της εξαρτησιογόνου ουσίας και γι΄ αυτό το λόγο δε μπορεί να καθοριστεί μόνον από αυτή, αλλά προϋπάρχει μέσα στον κατακεραυνωμένο ψυχικό κόσμο του ασθενή και έχει για κάθε έναν από αυτούς διαφορετική μορφή. Αυτός ο υποκειμενικπός της χαρακτήρας την κάνει να ξεχωρίζει ως ιδιαίτερα δύσκολη ασθένεια και καθιστά πολύπλοκο το μοντέλο αποθεραπείας της. Συνάμα, όμως, καθορίζει με μεγάλη πιθανότητα την καλύτερη θεραπευτική διαδικασία που θα πρέπει να ακολουθηθεί για τον εξαρτημένο ασθενή από ναρκωτικές ουσίες, νόμιμες ή μη. Δηλαδή, την ατομική διάγνωση και έπειτα την προσπάθεια για σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού πλάνου. Τέλος, προϋπόθεση του τελευταίου είναι η ύπαρξη μιας όσο το δυνατόν πλατύτερης θεραπευτικής αλυσίδας, η οποία θα είναι σε θέση να εξετάσει και να ασχοληθεί στη ουσία με όσο το δυνατόν περισσότερων στοιχείων από αυτά που οδήγησαν το άτομο στην εξάρτηση, δηλαδή τα στοιχεία της προσωπικότητάς του, του κοινωνικού του περιβάλλοντος, αλλά και του τρόπου επικοινωνίας του με αυτό.»
Η κυρία Fena και ο κύριος MIGATO στο Φοίνικα μετέστρεψαν το πεζοδρόμιο σε κλιμακοστάσιο και ιδιωτικό parking με κοσμητικές ζαρρνινιέρες!!! Η καταγγελία έγινε προ εξαμήνου, αλλά η κατά τα άλλα δραστήρια (μόνο για να μοιράζει κλήσεις) Δημοτική Αστυνομία κοιμάται τον ύπνο του δικαίου… Το ίδιο, ασφαλώς, ισχύει και για την πολεοδομία Καλαμαριάς… Κύριοι, γνωρίζετε ότι μπορεί να κατηγορηθείτε για παράβαση καθήκοντος;
Μπορεί κάποιος από τους ανευθυνουπεύθυνους των υπηρεσιών του Δήμου να μας πληροφορήσει τι είναι αυτό το αυθαίρετο κτίσμα πάνω στην παραλία της Νέας Κρήνης; Ξωκλήσι; Μνημούρι; Καντίνα; Μεζεδοπωλείο; Καφενείο; Ποιος έδωσε άδεια για το κτίσμα αυτό και αν είναι, που είναι, παράνομο, γιατί δεν κατεδαφίζετεαι; Τι απάντηση έχει να μας δώσει η πολεοδομία Καλαμαριάς; Μήπως μπορεί να μας διαφωτίσει η Δημοτική Αστυνομία; Θα περιμένουμε… Ypoloipo
Διαβάζουμε στο επίσημο ιστολόγιο του Δήμου Καλαμαριάς:
Ακόμη και για τους φίλους της ιππασίας, ο Δήμος Καλαμαριάς έχει τη δυνατότητα να τους ευχαριστήσει με τον Ιππικό Ομιλο Βόρειας Ελλάδας.
Οι εγκαταστάσεις του ομίλου φιλοξενούν αθλήματα ιππασίας.
Μόνο που στο ιστολόγιο του Δήμου εμφανίζετε ένα μέρος των "εγκαταστάσεων" του ΙΠΠΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ! Τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις θα σας τις δείξουμε εμείς...
Πόσα στρέματα παραλίας καλύπτουν οι "εγκαταστάσεις" του ΙΠΠΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ; Μπορείτε να μας δώσετε μια ικανοποιητική απάντηση;
Σ' αυτόν τον παραλιακό παράδεισο μπορούν οι Καλαμαριώτες να έρθουν για βόλτα; Μπορούν να παίξουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας; Μπορούν οι ηλικωμένου να κάτσουν στην ακρογιαλιά και να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα;
Και μη μας πείτε ότι το θηριώδες καλοκαιρινό περίπτερο της φωτογραφίας είναι σταύλος για τη στέγαση των αλόγων του ΟΜΙΛΟΥ
Υπαίθρια περίπτερα κοινωνικών εκδηλώσεων είναι κύριοι του Δήμου (φωτογραφίσαμε τρία από αυτά) που φιλοξενούν διάφορες εκδηλώσεις καθόλη τη διάρκεια του καλοκαιριού... ΟΧΙ ΔΩΡΕΑΝ ΦΥΣΙΚΑ...
Κύριοι της διοίκησης Η δική σας εγκληματική ανοχή έδωσε την ευκαιρία σε κάθε "ευκαιριατζή" και "καταπατητή" να μεταρέψει την παραλία μας σε δικό του "περιφραγμένο αμπέλι"
Ζητούμε να μάθουμε και θα μάθουμε ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες παραχώρησε τη δημόσια αυτή έκταση στον ΙΠΠΙΚΟ ΟΜΙΛΟ που τη μετέτρεψε σε PRIVET CLUB και CATERRING ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ...
Και αν δεν είσαστε εσείς που δεν κάνατε αυτήν την αμαρτωλή παραχώρηση, τί κανατε για να την αποτρέψετε;
Όχι μόνο δεν κάνατε τίποτα, αλλά παραπλανάτε και τους Καλαμαριώτες εμφανίζοντας στο ιστολόγιο του Δήμου αυτήν την "καραμπινάτη παρανομία" ως αθώα αθλητική δραστηριότητα...
Ερευνα της Public Issue για την «Κ» καταγράφει τις θετικές και αρνητικές απόψεις των πολιτών για την καθημερινότητα, το περιβάλλον, την ασφάλεια και την ψυχαγωγία σε δέκα μεγάλες πόλεις
Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΥΡΗ
Η έρευνα της Public Issue για την «Ποιότητα Ζωής στις Μεγάλες Πόλεις της Ελλάδας», πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2008, για λογαριασμό της «Καθημερινής». Στη μέτρηση, περιλαμβάνονται συνολικά δέκα από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, με κριτήριο το πληθυσμιακό μέγεθος του αντίστοιχου δήμου και τη σχετική αντιπροσώπευση των γεωγραφικών περιφερειών της χώρας. Κατά σειρά κατάταξης περιλαμβάνονται: Θεσσαλονίκη (385.406 κάτοικοι), Πειραιάς (181.933), Πάτρα (168.530), Ηράκλειο (135.761), Λάρισα (131.095), Βόλος (85.001), Ιωάννινα (67.384), Καβάλα (59.222), Σέρρες (55.996), Χανιά (55.838). Ο συνολικός πληθυσμός των εν λόγω περιοχών υπολογίζεται αθροιστικά σε 1,3 εκατ. κατοίκους. Αντιπροσωπεύει περίπου το 20% (1/5) του αστικού πληθυσμού της χώρας και περίπου το 50% του πληθυσμού των μεγάλων ελληνικών πόλεων, με πληθυσμό άνω των 50.000 κατοίκων. Σε κάθε πόλη, χωριστά, επελέγη ένα δείγμα 400-500 κατοίκων, αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού της πόλης.
Η κατασκευή του δείκτη
Για την κατασκευή του δείκτη χρησιμοποιούνται συνολικά 24 επιλεγμένες μεταβλητές (ερωτήσεις), οι οποίες αποτυπώνουν εμπειρικά -στο μέτρο του δυνατού- τις σημαντικότερες παραμέτρους του σύγχρονου τρόπου ζωής των κατοίκων των μεγάλων ελληνικών πόλεων. Συγκεκριμένα: τις συνθήκες κατοικίας και διαμονής, την απασχόληση, τη μετακίνηση, το κόστος διαβίωσης, τις δυνατότητες μόρφωσης, την επάρκεια των υπηρεσιών υγείας, την κατάσταση του περιβάλλοντος, τον βαθμό κοινωνικής συνοχής και την αναψυχή. Μεθοδολογικά, αυτό επιτυγχάνεται με την εμπειρική μέτρηση-αποτύπωση: 1) Του βαθμού ικανοποίησης από τις υπηρεσίες συλλογικής κατανάλωσης και τις υποδομές που παρέχει μια πόλη: (π.χ. δημόσιες συγκοινωνίες, υπηρεσίες υγείας, υπηρεσίες παιδείας κ.λπ.). 2) Των διαμορφωμένων κοινωνικών αντιλήψεων (perceptions) για την εικόνα της πόλης, σχετικά με τις δυνατότητες απασχόλησης, την αγορά ακινήτων, το περιβάλλον, τον βαθμό ενσωμάτωσης των μεταναστών, τις δυνατότητες διασκέδασης κ.ά. 3) Των εκτιμήσεων και των προσδοκιών για τις τάσεις εξέλιξης της πόλης και τις προοπτικές οικονομικής ανάπτυξής της. 4) Των υποκειμενικών παραστάσεων για το διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα.
Από τις απαντήσεις των ερωτηθέντων κατασκευάζεται μια τριθέσια κλίμακα ικανοποίησης από την ποιότητα ζωής στην πόλη (-, 0, +), όπου «-» υποδηλώνει το ποσοστό των δυσαρεστημένων από την ποιότητα ζωής στην πόλη, «0» το ποσοστό των ουδέτερων (ούτε ικανοποιημένοι/ούτε δυσαρεστημένοι) και «+» το ποσοστό των ικανοποιημένων από την ποιότητα ζωής στην πόλη (βλέπε παραπλεύρως, τα σχετικά διαγράμματα των πόλεων).
Στη συνέχεια, με βάση τον λόγο των γνωμών που υποδηλώνουν «ικανοποίηση» προς τις γνώμες που υποδηλώνουν «δυσαρέσκεια» (δηλαδή το ποσοστό των ατόμων που δηλώνουν ότι είναι ικανοποιημένοι από την ποιότητα της ζωής στην πόλη που διαμένουν, έναντι του ποσοστού των ατόμων που δηλώνουν ότι είναι δυσαρεστημένοι), προκύπτει ο Δείκτης Ικανοποίησης από την Ποιότητα Ζωής στις Πόλεις (UrbaLife SatisfactioIndex - ULSI). Από τον τρόπο υπολογισμού του προκύπτει, κατά συνέπεια, ότι τιμή 100 στον δείκτη ικανοποίησης σημαίνει πως στη συγκεκριμένη πόλη υφίσταται απόλυτη ισοδυναμία ικανοποιημένων/δυσαρεστημένων κατοίκων από την ποιότητα ζωής, που αυτή παρέχει. Τιμή 200 στον δείκτη υποδηλώνει, ότι ο αριθμός των πολιτών που αισθάνεται ικανοποιημένος από την ποιότητα της ζωής του είναι διπλάσιος από εκείνους που εκφράζουν δυσαρέσκεια για την υφιστάμενη ποιότητα ζωής τους. Τέλος, τιμή 50 σημαίνει, ότι το ποσοστό των δυσαρεστημένων από την ποιότητα ζωής σε μια πόλη είναι διπλάσιο από το αντίστοιχο ποσοστό των ικανοποιημένων.
Η κατάταξη των πόλεων
Η συνολική κατάταξη των ελληνικών πόλεων, με βάση τις τιμές που καταγράφουν στον εν λόγω δείκτη δίδεται στο σχετικό διάγραμμα και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
Το 2008, οι Ελληνες οι πιο ικανοποιημένοι με την ποιότητα ζωής που διαθέτουν συναντώνται στα Χανιά (Δ=130), στη Λάρισα (Δ=129, η με διαφορά ανάμεσα στις δύο πόλεις είναι ελάχιστη) και στα Γιάννενα (Δ=115).
Αντιθέτως, οι κάτοικοι του Πειραιά (Δ=53), της Θεσσαλονίκης (Δ=67), και της Πάτρας (Δ=75), καταγράφουν τα υψηλότερα ποσοστά δυσαρέσκειας από την ποιότητα ζωής τους. Οι περισσότερες ελληνικές πόλεις παρουσιάζουν χαμηλά ποσοστά ικανοποίησης από την ποιότητα ζωής (100, βλέπε διάγραμμα κατάταξης).
Το μέγεθος μετράει!
Φυσικά, οι λόγοι που διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις και αντιλήψεις των πολιτών για την πόλη τους διαφέρουν σημαντικά από πόλη σε πόλη και θα παρουσιαστούν από την «Καθημερινή», αναλυτικά, στα αφιερώματα που θα ακολουθήσουν. Ωστόσο, από μια πρώτη ανάγνωση του δείκτη προκύπτει ότι το μέγεθος της πόλης παίζει σημαντικό ρόλο. Στις περισσότερες περιπτώσεις (με εξαίρεση τη Λάρισα) το μέγεθος της πόλης και η ποιότητα της ζωής φαίνεται να συνδέονται αντίστροφα.
Οσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος της πόλης, τόσο μικρότερη είναι η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής που δηλώνουν οι κάτοικοί της. Και αντιστρόφως, όσο μικρότερη είναι η πόλη, τόσο μεγαλύτερη είναι η ικανοποίηση από τη ζωή που δηλώνεται. Επιπλέον, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η διαπίστωση, ότι η ικανοποίηση από τις υπηρεσίες που παρέχει μια πόλη, δεν εξασφαλίζει αυτομάτως στα μάτια των κατοίκων της και την καλύτερη αξιολόγηση της εικόνας της
Το «κενό νοήματος» που έχει ενσκήψει στην καρδιά της πολιτικής στις σύγχρονες δημοκρατίες είναι πλέον κοινός τόπος και συχνά ορατό δια γυμνού οφθαλμού στην καθημερινότητα των πολιτών.
Στο μικροεπίπεδο των ατόμων έχει οδηγήσει στην ραγδαία ανάπτυξη ενός επιλεκτικού ατομικισμού - κάτι ριζικά διαφορετικό από την δημιουργική ατομικότητα του πολίτη που περιορίζει την ιδιωτική αναζήτηση νοήματος στην φρενήρη κατανάλωση, στον κυνισμό και συχνά στον ανορθολογισμό. Στο συλλογικό επίπεδο φαίνεται, εν μέρει τουλάχιστον, να προκαλεί την εξίσου ορμητική επανεμφάνιση στο προσκήνιο φονταμενταλισμών θρησκευτικού ή εθνικιστικού χαρακτήρα, ξενοφοβία και συχνά έντονα ακροδεξιά αντανακλαστικά ενώ στην αντίθετη πλευρά του πολιτικού φάσματος φαίνεται να προκαλεί την ρομαντική αναζήτηση ενός αναπαλαιωμένου αριστερισμού.
Αυτά την κατάσταση κάθε λογικός και ενημερωμένος πολίτης μπορεί να την αφουγκραστεί και να την καταλάβει. Το κρίσιμο ερώτημα βρίσκεται αλλού. Αποτελεί μια αναπόφευκτη νομοτέλεια η μετατροπή των σύγχρονων δημοκρατιών σε «Μελαγχολικές Δημοκρατίες» όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Π. Μπρυκνέρ πριν από χρόνια; Η απάντηση που δίνουμε εμείς είναι - και πρέπει να είναι - όχι. Λύσεις υπάρχουν και είναι πολλές. Η ανάπτυξη της κοινωνίας πολιτών στην μια από αυτές και μεσοπρόθεσμα ίσως αποδειχθεί η σημαντικότερη.
Η συμμετοχή των πολιτών σε εθελοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις και κινήματα που προβάλλουν πολλαπλές θεματολογίες και αιτήματα (ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης, περιβάλλον, ανθρώπινα δικαιώματα, κοινωνική αλληλεγγύη κ.α.) όχι μόνο «δένουν» την - αναγκαία - ατομικότητα με κοινοτικούς σκοπούς, αλλά και εξισορροπούν την κρίση των παραδοσιακών θεσμών συμμετοχής (πολιτικά κόμματα, συνδικάτα). Διαδίδουν την έννοια της ανεκτικότητας που είναι κρίσιμη σε μια πλουραλιστική πολυπολιτισμική Δημοκρατία. Βεβαίως η κοινωνία πολιτών δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαταστήσει τουλάχιστον προς το παρόν - τους βασικούς αντιπροσωπευτικούς μηχανισμούς διακυβέρνησης του κράτους. Σ' αυτό το σημείο υπεισέρχεται ο - τόσο ταλαιπωρημένος στην χώρα μας - εκσυγχρονισμός. Αρκετοί αναλυτές στην Ευρώπη και ιδίως στην χώρα μας εντοπίζουν στον «διαχειριστικό εκσυγχρονισμό» την βασική αιτία για την έκλειψη του νοήματος της απολιτικής. Έχουν δίκιο στα δευτερεύοντα σημεία, έχουν άδικο στα πρωτεύοντα. Γιατί υπάρχουν πολλών ειδών «εκσυγχρονισμοί» και στην θεωρία και στην πράξη. Υπάρχει ο αυταρχικός αλλά και ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός. Υπάρχει ο εκσυγχρονισμός που διαχέει τα δικαιώματα στο σύνολο των πολιτών - άρα είναι συμβατός και στηρίζεται στην κοινωνία πολιτών - και υπάρχει εκσυγχρονισμός ημιτελής και ολιγαρχικός. Σε άλλα τεύχη του περιοδικού έχουμε αναφερθεί εκτενώς για το είδος του δημιουργικού, δημοκρατικού και αναστοχαστικού εκσυγχρονισμό που σε συνεργασία με την κοινωνία πολιτών αποτελεί για μας το είδος της βιώσιμης λύσης για τις σύγχρονες δημοκρατίες.
Η προβληματική για τον εκσυγχρονισμό στην Ελλάδα απασχολεί ιστορικά κι αυτό το τεύχος του περιοδικού. Και μάλιστα υπερκομματικά και αυτό είναι κάτι εξαιρετικά καλό. Ειδωμένο από μια σωστή οπτική το αίτημα της ολοκλήρωσης του πραγματικού εκσυγχρονισμού της χώρας ταιριαστά με την ανάπτυξη της κοινωνίας πολιτών περιέχουν ένα ισχυρό ανατρεπτικό δυναμικό. Δίνουν νόημα στην πολιτική δράση και συμμετοχή. Ανατρέπουν την αδράνεια και την απογοήτευση.
Σκοντάφτει βεβαίως συχνά-πυκνά, αυτό, στην σκληρή λογική της κομματικοκρατικής πόλωσης στην Ελλάδα. Τελευταίο χρονικά παράδειγμα οι πρόσφατες εκλογές για την Nομαρχιακή και Δημοτική Αυτοδιοίκηση. Η εκλογή δημοτικών και νομαρχιακών αξιωματούχων αποτελεί σημαντική διαδικασία δημοκρατικής αντπροσώπευσης που, λόγω της διάστασης της τοπικότητας που ενέχει, βρίσκεται κοντά στους πολίτες. Η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των δημάρχων αλλά και η εμπέδωση του εκλεγμένου χαρακτήρα των νομαρχών, αποτελούν πολύ θετικές εξελίξεις καθώς αφορούν την μεταβίβαση αρμοδιοτήτων, δικαιοδοσιών και πόρων και την διάχυση τους στις επιμέρους κοινωνίες. Κατ' αντιστοιχία, περιορίζεται σε ένα βαθμό ο συγκεντρωτισμός που είναι ιδιαίτερα έντονος στην χώρα μας.
Παράλληλα όμως νομίζουμε πως οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές μας έδωσαν και αρνητικά σημάδια και δυστυχώς είχαμε εξελίξεις οι οποίες υπονομεύουν, εμφανώς τη δημοκρατική συμμετοχή και την καλώς νοούμενο εκσυγχρονισμό του κράτους.
1) Μια πρώτη αρνητική στροφή αποτελεί η έντονη κομματικοποίηση των εκλογών. Η κομματική λογική διεισδύει και στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στην κομματικοποίηση αυτή συμμετείχαν σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα, με πρωταγωνιστές τα δύο μεγαλύτερα και τη συνεπικουρία της Εκκλησίας της Ελλάδας. Η κομματικοκρατική ρητορική ποδηγετεί τους εκλογείς και τους υποψήφιους, πνίγει την αυτονομία τους και τους καθιστά φερέφωνα κομματικού λόγου και όχι γνήσιας αυτοδιοικητικής πολιτικής.
2) Μια δεύτερη αρνητική κατάσταση είναι ο θρίαμβος της αγοροκρατίας έναντι του γνήσιου πολιτικού λόγου. Το πολύ υψηλό και αυξανόμενο κόστος των εκλογώ, δημιουργεί έντονα ερωτηματικά για τις πηγές χρηματοδότησης της προβολής ορισμένων υποψηφίων οι ποίες ουσιαστικά παραμένουν στη σκιά. Το υψηλό κόστος περιορίζει μέχρι ασφυξίας τη δυνατότητα των μη-έχοντων υποψηφίων να προβάλλουν τις θέσεις και απόψεις τους και να αναδειχθούν. Τελικά λειτουργεί περιοριστικά της συμμετοχικότητας που υποτίθεται πως οι τοπικές εκλογές καλλιεργούν. Και αυτά συμβαίνουν εν μέσω της πλήρους απουσίας των θεμσικά αποκλεισμένων μεταναστών, τους οποίους οι επίσημοι και ανεπίσημοι υπολογισμοί φέρνουν κοντά στο εκατομμύριο.
3) Η αδιαφάνεια των οικονομικών των εκλογών ενισχύει την διαπλοκή σε τοπικό επίπεδο και έτσι η περίφημη αποκέντρωση αντί να οδηγεί σε μια πιο σημμετοχική δημοκρατία οδηγεί σε μια πιο αρπακτική, «φαγοποτική» πολιτεία. Η αδιαφάνεια αφορά και τα οικονομικά των εκλογών αλλά και τα οικονομικά των τοπικών αρχών μετά τις εκλογές, όταν θα πρέπει να αποσβεσθούν οι επενδύσεις και να επιστραφούν, προφανώς εντόκως τα «δάνεια» στους ανώνυμους «χορηγούς».
Με βάση τα παραπάνω η Ένωση Πολιτών για την Παρέμβαση προτείνει την προώθηση μέτρων που:
(α) θα αμβλύνουν ριζικά την κομματικοποίηση των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών
(β) θα πατάξουν τα πλουτοκρατικά/αγοροκρατικά χαρακτηριστικά του σημερινού πολιτεύματος μέσω του αυστηρού ελέγχου των οικονομικών και των κομμάτων.
Oι δύο παραπάνω στρατηγικές προϋποθέτουν νέες, ανεξάρτητες (από τα κόμματα) Αρχές που θα επιβλέπον και την διαδικασία αποκομματικοποίησης της τοπικής αυτοδιοίκησης και τα μέτρα οικονομικού ελέγχου και διαφάνειας και στο εθνικό και στο τοπικό επίπεδο.
Ένα μικρό παράδειγμα η παραλία της Λεμεσού στην Κύπρο
