Δια…δημοτικά/Δια….πολιτικά

Παραλία, Λίστα εργαζομένων, πρώην ΔΕΤΠΑΚ, νυν ΔΕΤΕΚ ΑΕ κ. α.

Η παραλία, η νέα Ανώνυμη Εταιρεία, η επιβράβευση της μικροκομματικής «συναλλαγής» και ο πολιτικός αμοραλισμός της ηγεσίας του δήμου, κρατούν την επικαιρότητα στην Καλαμαριά αυτές τις μέρες και από ότι φαίνεται θα την κρατούν για πολύ καιρό ακόμα..

@Στην αντιπολίτευση, μείζονος και ελάσσονος, που στο δημοτικό συμβούλιο της 9-3-2009 κατήγγειλε για μια ακόμα φορά τη σύσταση ΑΕ στην Παραλία και τάχτηκε κατά της «επιλεκτικής» επιλογής του πλεονάζοντος προσωπικού της ΔΕΤΠΑΚ να περάσει στις υπηρεσίες του δήμου που αποφάσισε η ηγεσία του δήμου, εκφράζοντας ενιαία θέση να περάσουν ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι στο δήμο..

@Στους εργαζόμενους, στο σύλλογο υπαλλήλων του δήμου, στους πολίτες που παρακολουθούσαν το δημοτικό συμβούλιο και εκφράστηκαν με τον ένα ή άλλο τρόπο και κατά της ΑΕ και κατά του διαχωρισμού των εργαζομένων με «λίστα»

@και στον κ. Ξανθόπουλο και στην κ. Παυλίδου, δημοτικούς συμβούλους της συμπολίτευσης που ανεξάρτητα αν τελικά ψήφισαν την εισήγηση του δημάρχου, τοποθετήθηκαν θετικά και με πρόταση να περάσουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της πρώην ΔΕΤΠΑΚ στο δήμο..

@στο δήμαρχο που απεγνωσμένα, χωρίς επιχειρήματα προσπαθούσε να στηρίξει την «εισήγησή του» και να «δικαιολογήσει» την επιλογή του προσωπικού και γενικά την πολιτική του, για την παραλία ,τη σύσταση της ΑΕ και τους «κομμένους» εργαζόμενους της ΔΕΤΠΑΚ.

@Στη συμπολίτευση που για μια ακόμα φορά για τόσο σοβαρό θέμα έδειξε με τη στάση της ότι την πολιτική ευθύνη ως ηθική και κοινωνική αξία την εξαντλεί σε «μικροπολιτικές και παραταξιακές σκοπιμότητες».

Τελικά ρε παιδιά ποιος έκανε αυτή την διαβόητη «λίστα» με την επιλογή των 12 εργαζομένων της πρώην ΔΕΤΠΑΚ;*

@Ο δήμαρχος που ρωτήθηκε, είπε «μου έφεραν ένα χαρτί με ονόματα»!!!

@Στελέχη του δήμου, δημοτικοί σύμβουλοι της συμπολίτευσης και οι «διοικητικοί» της ΔΕΤΠΑΚ, δεν ήξεραν, δεν είδαν, δεν γνώριζαν!!!

@Το αρμόδιο σύμφωνα με το νόμο όργανο, ΔΣ της νέας Ανώνυμης Εταιρείας που έπρεπε να κάνει την επιλογή του «πλεονάζοντος προσωπικού» δεν γνώριζε καν τους εργαζόμενους, δεν κάλεσε ποτέ καμιά σύσκεψη, δεν έκανε ποτέ μια κουβέντα αξιολόγησης, τίποτα!! Άλλωστε μόλις προχθές συγκροτήθηκε σε σώμα, πότε θα προλάβαινε να κάνει την αξιολόγηση και την πρόταση;

*Πληροφορίες λένε ότι η λίστα και ή απόφαση για τους «κομμένους» εργαζόμενους πάρθηκε σε γραφείο του «κομματικού μέντορα» της παράταξης του δημάρχου…

@Επίσης άλλες πληροφορίες λένε για «αγώνα δρόμου» κάποιων δημοτικών συμβούλων της συμπολίτευσης να τακτοποιήσουν τα «δικά τους παιδιά» στο δήμο συνεπικουρούμενοι από τα «επιφανή στελέχη» της ΔΕΤΠΑΚ, τον πρώην πρόεδρο κ. Θεοδοσίου και τον διευθυντή κ. Γκοτζαμανίδη πάντα με την επίβλεψη του «μέντορα»!!!

@Το γεγονός ότι ακούστηκε να λέγεται ότι στην απόφαση για την επιλογή των εργαζομένων συμμετείχε ομάδα «γλάρων πληροφοριοδοτών της μαρίνας» διαψεύδεται από τους ψαράδες….

« ΒΙΚΟΣ»

ΤΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΧΟΡΔΗΣ

Ευχαριστώ πολυ... Και να φανταστείτε ότι το τραγούδι αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο απά σας!!!

ΜΙΚΡΗ ΟΘΟΝΗ

Ευχαριστώ τους φίλους που είχαν την καλωσύνη να μου στείλουν το τραγούδι μου "Μικρή οθόνη" που δεν είχα στη συλλογή μου!!!

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ "ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ" ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΑΠΟΘΗΚΗ Δ' ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ"

Την θεατρική παράσταση 'ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ" που σκηνοθέτησε ο Χάρρυ Κλυνν (επικεφαλής της παράταξης) και πρωταγωνιστεί με τα "ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" παρακολούθησαν κορίτσια κα αγόρια της νεολαίας που στο τέλος της παράστασης καταχειροκρότησαν τον Χάρρυ Κλυν και τους τπόλοιπους συντελεστές της παράστασης... ... Και στο τέλος η απαραίτητη αναμνηστική φωτογραφία,'Για το ιστορικό της υπόθεσης τα κορίτσια είναι: Η Βασούλα Κοντογιάννη και η Ευούλα Τζιβελέκη... και τα αγόρια: Ο Νικος Παπαδόπουλος, ο Διαμαντής Παπαδόπουλος, και ο Αλέξανδρος Μαλέσκος.

«Η Καλαμαριά συμμετέχει στην ώρα της Γης»

Ο Δήμος Καλαμαριάς επιθυμώντας να συμβάλλει στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής, το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός που έγινε ποτέ κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, ενώνει τις δυνάμεις του μαζί με άλλους φορείς για να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στην κλιματική αλλαγή, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20.30.

Συγκεκριμένα ο Δήμος Καλαμαριάς θα κατεβάσει τους διακόπτες των δύο δημαρχιακών μεγάρων και της νέας κεντρικής πλατείας του Δημαρχείου που βρίσκονται επί των οδών Μεταμορφώσεως 9 και Κομνηνών 58 αντίστοιχα, για μία ώρα. Παράλληλα παροτρύνει τους δημότες να συμμετέχουν και αυτοί ενεργά στην «ώρα της Γης».

Με αυτόν τον τρόπο αποστέλλεται ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου, λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009, ότι απαιτείται η δέσμευσή τους για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, προς όφελος του πλανήτη.

Να σημειωθεί ότι η «Ώρα της Γης 2009» διοργανώνεται σε περισσότερες από 70 χώρες και ο αριθμός αυτός μεγαλώνει καθημερινά, ενώ στην Ελλάδα η παγκόσμια αυτή πρωτοβουλία του WWF διοργανώνεται σε συνεργασία με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του ΣΚΑΙ και την εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.


Όσοι επιθυμούν να δηλώσουν συμμετοχή, μπορούν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα του Δήμου Καλαμαριάς www.kalamaria.gr ή την ιστοσελίδα www.earthhour.org/greece.

Τι είναι η Ώρα της Γης

Η Ώρα της Γης (EARTH HOUR) ξεκίνησε ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης που καλούσε τους πολίτες του Σίδνεϊ για να σβήσουν τα φώτα τους ένα βράδυ, για μια ώρα. Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή παγκοσμίως. Φέτος, στις 20.30 το Σάββατο 28 Μαρτίου, καλούμε τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης. Στόχος μας είναι να συμμετάσχουν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, σε περισσότερες από 1000 πόλεις, και όλοι μαζί να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας με τη συμμετοχή 2.2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο.

Η Ώρα της Γης 2009 απευθύνεται σε κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη. Μας καλεί να δράσουμε, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να συμμετέχουμε ενεργά σε πρωτοβουλίες για ένα βιώσιμο μέλλον. Πασίγνωστες τοποθεσίες, μνημεία και κτίρια σε όλο τον πλανήτη θα σκοτεινιάσουν και φέτος. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους και θα ενώσουν για μία ώρα τις ζωές για το μέλλον του πολύτιμου πλανήτη μας.

Περισσότερες από 64 χώρες συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2009. Αυτός ο αριθμός μεγαλώνει καθημερινά, καθώς οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως μία τόσο απλή ενέργεια, όπως το να σβήσουν τα φώτα τους, μπορεί να έχει τόσο μεγάλη συμβολή στην έλευση της αλλαγής.

Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης.

Με αφορμή την επικείμενη «αποδημία» της Jade Goody: Καρκινοπαθείς τελικού σταδίου

Από το βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου*, «Καληνύχτα Ελλάδα».

Η πικρή αλήθεια είναι ότι καμιά κοινωνία δεν προετοιμάζει τα άτομα για τον συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο «του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου», που έχει γίνει παγκοσμίως μιά πραγματικότητα με τεράστιες διαστάσεις, δεδομένου ότι στον 21ο αιώνα 20-25% των κατοίκων της Ελλάδας και άλλων μελών της ΕE θα πεθάνουν από κάποια ανίατη μορφή καρκίνου.

Εάν αποτολμούσαμε να κάνουμε μιά σχηματική παράσταση των καρκινοπαθών τελικού σταδίου, των συγγενών τους και των μελών του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, θα διαπιστώναμε ότι:

[α] στο κέντρο ομόκεντρων κύκλων βρίσκεται το άτομο, στην περιφέρεια βρίσκονται, ανάλογα με το βαθμό συγγένειας και το βαθμό "ταύτισης" όλοι οι συγγενείς και,

[β] στην ίδια τοπογραφικά θέση με τον καρκινοπαθή, σε μιά άλλη σειρά ομόκεντρων κύκλων, βρίσκονται θεράποντες ιατροί και νοσηλεύτριες που φροντίζουν το άτομο.

Συγγενείς και ιατρονοσηλευτικό προσωπικό σε καθημερινή βάση επιστρατεύουν συγκεκριμένους μηχανισμούς άμυνας του "εγώ" για τη δική τους επιβίωση και διατήρηση ψυχικής ισορροπίας, όπως κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας στήριξης των ασθενών.

Ο ίδιος ο ασθενής, από την στιγμή που θα μάθει ή θα διαισθανθεί ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός καρκίνου, περνάει από τρία στάδια συναισθηματικών αντιδράσεων :

Το πρώτο είναι σύντομο, χαρακτηρίζεται από σοκ, φόβο και κατάθλιψη. Στη μετωπική αντιπαράθεση με την σκληρή πραγματικότητα, ότι δηλαδή "εδώ τελειώνει το ταξίδι " στη γη, η δημιουργία τέτοιων συναισθηματικών αντιδράσεων είναι εύλογη για κάθε άνθρωπο .

Στο δεύτερο εναλλάσσονται συναισθήματα άρνησης της πραγματικότητας και θρήνου, και μαζί σπασμωδική συμπεριφορά "προγραμματισμού" των τελικών φάσεων της ζωής του ατόμου ή ακόμη και φρενήρης δραστηριοποίηση και ενεργητικότητα, χωρίς όμως ουσιαστικό στόχο ή νόημα. Ο μηχανισμός άμυνας του "εγώ", όπως αυτός της άρνησης της πραγματικότητας, ενεργοποιείται για να μετριασθεί το σοκ της πιό σκληρής από όλες τις πραγματικότητες που αντιμετωπίζουμε ως άνθρωποι καθημερινά -ότι είμαστε εφήμερα όντα, ότι μας κατατρέχει η άδικη μοίρα που επικεντρώνεται στο δραματικό γεγονός του προσωπικού μας θανάτου.

Στο τρίτο έρχεται η αποδοχή του επερχόμενου μοιραίου και μαζί μια εμφανής προθυμία και υπακοή του ατόμου στη θεραπευτική αγωγή και στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Στο στάδιο αυτό, πολλά άτομα συμπεριφέρονται ως "υπάκουα και φρόνιμα παιδιά" -μια ιδιότυπη πραγματικότητα, που με την ποιητική άδεια της ψυχοδυναμικής ερμηνευτικής ανάλυσης θα μπορούσε να εκλειφθεί ως έκφραση τελικής ελπίδας πως "εφόσον είμεθα υπάκουοι, ίσως υπάρξει κάποια αμοιβή, γιατί όχι και με την μορφή της σωτηρίας από κάποιο θαυματουργό φάρμακο που μπορεί να προκύψει την τελευταία στιγμή προλαβαίνοντας το μοιραίο.” Η ελπίδα, πάντοτε, πεθαίνει τελευταία....

Στην αντιμετώπιση του μοιραίου, η Dr Kubler-Ross διαφοροποίησε τα ακόλουθα πέντε στάδια ψυχοσυναισθηματικών αντιδράσεων που είναι :

1] η άρνηση, 2] ο θυμός, 3] η συναλλαγή, 4] η κατάθλιψη και 5] η αποδοχή.

Τα πέντε στάδια δεν έρχονται πάντοτε και σε όλους με την παραπάνω σειρά, ενώ για πολλά άτομα το συναισθηματικό φάσμα έχει και άλλες αντιδράσεις, όπως την απάθεια, τον φόβο, την αιφνίδια διαχυτικότητα και την έκφραση αγάπης προς τους γύρω, αλλά και αποκάλυψη εντυπωσιακών και άγνωστων πτυχών της προσωπικότητας του ατόμου, όπου συχνά συμβαίνει να πρυτανεύουν και κάποιες ισχυρές δόσεις καλόγουστου χιούμορ. Το άγχος του θανάτου φαίνεται να παίρνει τρείς αρκετά συγκεκριμένες μορφές στη διάρκεια του τελικού σταδίου της ανίατης ασθένειας που, συγκεκριμένα, είναι: η αλλοτρίωση, ο εκμηδενισμός και η αίσθηση της επικινδυνότητας.

Η αλλοτρίωση χαρακτηρίζεται από συναισθήματα απομόνωσης, εγκατάλειψης και την αίσθηση ότι η αντικειμενική πραγματικότητα αποσυντίθεται δραματικά.Το άτομο, αλλοτριωμένο, αισθάνεται αποξενωμένο και παραπονείται για εγκατάλειψη, ακόμη και όταν δίπλα του στο θάλαμο του Νοσοκομείου βρίσκονται συνεχώς συγγενείς του.

Ο εκμηδενισμός αφορά στο άγχος της ανυπαρξίας, καθώς με το θάνατο το άτομο παύει να υπάρχει και ανάγεται στο τίποτε. Ο κόσμος, τα πρόσωπα και τα αντικείμενα που στην ολότητά τους συνθέτουν την αντικειμενική πραγματικότητα θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη κι όταν ο ασθενής του τελικού σταδίου πάψει να υπάρχει.

Η αίσθηση της επικινδυνότητας συνδυάζει τα συναισθήματα φόβου και θυμού στην υποκειμενική διαπίστωση του ατόμου πως, μολονότι η ζωή του είναι σε άμεσο κίνδυνο, αυτό παραμένει ευάλωτο και καταστρέψιμο, χωρίς προστασία ακόμη και από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που είναι ταγμένο να διαφυλάξει, να σώσει ζωές, αποτρέποντας με τα μέσα και τις γνώσεις που διαθέτει τον κίνδυνο του θανάτου.

Ο ρόλος της ομάδας στήριξης

Στο τελικό στάδιο, η ομάδα ψυχοκοινωνικής στήριξης των ασθενών και συγγενικών τους προσφέρει χρήσιμες υπηρεσίες και συγκεκριμένα:

α] στο άτομο, βοηθώντας το να φτάσει στο τέλος της ζωής του, να αντιμετωπίσει το θάνατό του με μιά αίσθηση αξιοπρέπειας. Η αναδρομή στο παρελθόν του ατόμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό, όπως επιβεβαιώνουν σχετικές μαρτυρίες.

β] στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, καθώς κάποια άτομα της ιατρονοσηλευτικής ομάδας, διαπιστωμένα, διακατέχονται από συναισθήματα θυμού, ίσως και ανικανότητας, καθώς "χάνουν" τους ασθενείς τους.

Η ομάδα στήριξης μπορεί να βοηθήσει τα μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας προσφέροντας ατομική και ομαδική ψυχολογική υποστήριξη. Είναι γνωστό ότι και "οι θεραπευτές χρειάζονται... θεραπεία" σε περιπτώσεις όπου προκύπτουν σημάδια συνδρόμου κόπωσης ή ανάλωσης "burn-out syndrome".

Eρευνώντας τις κοινωνιολογικές διαστάσεις του θανάτου, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το γεγονός ότι, όταν για οποιονδήποτε λόγο ο καρκινοπαθής τελικού σταδίου δεν πεθάνει "στην ώρα του", τότε μερικοί συγγενείς που βρίσκονται στο στάδιο του πένθους αλλά και τα κάποια μέλη της ιατρονοσηλευτικής ομάδας επιδείχνουν συναισθήματα απογοήτευσης, συχνά δε ακόμη και θυμού απέναντι στον ασθενή...

γ] στους συγγενείς βοηθώντας τους να περάσουν όσο πιό ομαλά γίνεται τα στάδια συναισθηματικής αντίδρασης στο θάνατο που είναι τα ακόλουθα πέντε:

1] η προκαταρκτική θλίψη που έρχεται καθώς ανακοινώνεται στους συγγενείς η ανίατη φύση της ασθένειας του ατόμου, μολονότι ο θάνατος βρίσκεται ακόμη "μακρυά".

2] το πένθος, όπου ο επερχόμενος θάνατος αντιμετωπίζεται αρχικά με άρνηση και στη συνέχεια με κλάμα. Υπάρχουν και άτομα που δείχνουν στωικότητα στο πένθος, αλλά η έλλειψη δακρύων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως περίπτωση ψυχρής αδιαφορίας.

3] Η κατάθλιψη που εμφανίζεται με αποδιοργάνωση της συμπεριφοράς του ατόμου, αϋπνίες και μείωση κοινωνικών, συναισθηματικών και επαγγελματικών ενδιαφερόντων.

4] Το συναίσθημα της μοναξιάς, με όλα όσα σε υποκειμενικό επίπεδο συνεπάγεται αυτή, έρχεται στούς συγγενείς λίγες μέρες ή εβδομάδες μετά τον θάνατο και την ακολουθούν έντονα συναισθήματα εγκατάλειψης, άγχους και απόρριψης, που συχνά συνοδεύονται και από απόγνωση.

5] Η ανακούφιση και ο τερματισμός του πένθους έρχονται αργά στους συγγενείς ‘οπως απαιτεί και η συχνά επαναλαμβανόμενη από συγγενικά πρόσωπα του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου επίκληση, η οποία δεν εκφράζει απανθρωπιά αλλά εξάντληση των ορίων αντοχής, που συνοψίζεται στην φράση «ας τον/ την αναπαύσει ο Θεός από το μαρτύριό του/της...ώστε να απαλλαχθούμε και εμείς από τον αβάσταχτο αυτόν ψυχικό μας πόνο...»

*Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Θεσσαλονίκη, χαμένες ευκαιρίες και παράπονα…

Χωρίς nα συμφωνούμε με κάποιες θέσεις, υπερβολές, πολιτικές κυρίως εκτιμήσεις και Σαλονικιώτικες γκρίνιες που υπάρχουν στο άρθρο του κ. Γ. Στάμκου (Θεσσαλονίκη, χαμένες ευκαιρίες και παράπονα...) θεωρούμε ότι το εν γένει περιεχόμενό του βαηθάει τον Θεσσαλονικιό αναγνώστη να γνωρίσει καλύτερα την πόλη του με όλα τα "κουσούρια" και τα προτερήματά της

ΠΕΡΕΜΒΑΣΗ (Ανεξάρτητη μηνιαία εφημερίδα της Καλαμαριάς)

Γιώργος Στάμκος

Ο 20ος αιώνας συμπεριφέρθηκε σκληρά στη Θεσσαλονίκη. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η Θεσσαλονίκη ήταν η μεγαλύτερη και η πολυεθνικότερη πόλη των Βαλκανίων, με εξαίρεση βεβαίως την Κωνσταντινούπολη. Αντίθετα όμως με την ανατολίτικη ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας των σουλτάνων η Θεσσαλονίκη είχε σαφέστατα έναν πιο «ευρωπαϊκό αέρα», έναν κοσμοπολιτισμό και μια αρχοντιά, που ζήλευαν και εποφθαλμιούσαν οι νέες πρωτεύουσες των μικρών βαλκανικών χωρών (Αθήνα, Σόφια, Βελιγράδι και Βουκουρέστι), ο πληθυσμός των οποίων κυμαίνονταν τότε μεταξύ 50.000-100.000 κατοίκων. Με πληθυσμό 170.000 (το 1900), αποτελούμενο κυρίως από Εβραίους, Έλληνες και Τούρκους (μουσουλμάνους) και μ’ ένα μεγάλο λιμάνι, που το ορέγονταν οι πάντες, η Θεσσαλονίκη ήταν από κάθε άποψη η πιο σημαντική στρατηγικά πόλη των Βαλκανίων. Αποτελούσε το γεωοικονομικό και γεωπολιτικό κλειδί της χερσονήσου μας. Η δύναμη και η ευημερία της ήταν ωστόσο συνδεδεμένη με την πολιτικοοικονομική ενότητα των Βαλκανίων, έστω κι αν αυτή επιβαλλόταν από μια καταπιεστική κι αναχρονιστική αυτοκρατορία, την Οθωμανική.

Η άνοδος των βαλκανικών εθνικισμών και ο κατακερματισμός, που ακολούθησε τους Βαλκανικούς Πολέμους(1912-1913) στέρησε από τη Θεσσαλονίκη την ενδοχώρα της. Ακολούθησε η ανταλλαγή των πληθυσμών, ο ερχομός των προσφύγων (1923) και τέλος ο εκτοπισμός και η εξόντωση του πολυάριθμου εβραϊκού στοιχείου από τους Ναζί (1943), για να χάσει η πόλη την αρχοντιά, τον πλούτο και το κοσμοπολίτικο χρώμα της και να υποβιβαστεί σε «φτωχομάνα» πόλη. Για ένα διάστημα η Θεσσαλονίκη βρέθηκε στο επίκεντρο γεωπολιτικών αβεβαιοτήτων, που δημιούργησε ο Εμφύλιος Πόλεμος (1944-1949). Ακολούθησε ο Ψυχρός Πόλεμος, που χώρισε τα Βαλκάνια σε δύο αντίπαλα πολιτικοοικονομικά στρατόπεδα, γεγονός που στέρησε οριστικά από τη Θεσσαλονίκη την ενδοχώρα της. Στο εξής η πόλη θ’ αναπτύσσονταν στα πλαίσια ενός αποδυναμωμένου ελληνικού βορρά και στη σκιά πάντα της Αθήνας...

Γιατί η φράση «Θεσσαλονίκη, Μητρόπολη των Βαλκανίων» κατάντησε ανέκδοτο;

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπήρχε μια αισιόδοξη εκτίμηση πως η Βόρεια Ελλάδα, με τη Θεσσαλονίκη στο επίκεντρο της, θα μετατρέπονταν σε οικονομική «ατμομηχανή», που θα ρυμουλκούσε και την υπόλοιπη χώρα προς τον 21ο αιώνα. Ωστόσο οι πόλεμοι στη Γιουγκοσλαβία, η αναβίωση του «Μακεδονικού ζητήματος», το εμπάργκο κατά της Σερβίας και των Σκοπίων (το ελληνικό), η οικονομική κατάρρευση των βαλκανικών χωρών και –κυρίως– η έλλειψη σωστής στρατηγικής, πολιτικής και υποδομών εκ μέρους της Ελλάδας, κατέστησαν αυτό το όραμα «όνειρο θερινής νυκτός». Και όχι μόνον αυτό, όχι μόνον η Βόρεια Ελλάδα δεν απέκτησε τον οικονομικό δυναμισμό που υπόσχονταν, αλλά άρχισε σταδιακά να μαραζώνει.

Ως αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη δεν κατάφερε να αρπάξει τις μεγάλες γεωπολιτικές ευκαιρίες που ανοίχθηκαν μπροστά της. Αντίθετα ένα σύννεφο απαισιοδοξίας ενέσκηψε πάνω από την πόλη, προσδίδοντας στους ορίζοντες της μιαν έντονη απόχρωση του γκρι. Παρ’ ότι διαφημίζεται συχνά από τις ελληνικές κυβερνήσεις ως η «μητρόπολη» και η γεωοικονομική και πολιτιστική «πρωτεύουσα των Βαλκανίων», η πόλη απαξιώνεται, περιθωριοποιείται, και μετατρέπεται σε μια κλειστοφοβική μεγαλούπολη, σε μια «πρωτεύουσα της ανεργίας» και της νέας φτώχειας, που πλήττει τους πτυχιούχους, σε μια «χαμηλοτάβανη πόλη» χωρίς, υποτίθεται, προοπτικές και μέλλον. Αυτό οδηγεί πολλούς Θεσσαλονικείς σε μια μόνιμη γκρίνια και μια μίζερη αντιπαράθεση τους με την Αθήνα και το λεγόμενο «αθηνοκεντρικό κράτος», που απομυζεί βεβαίως όχι μόνον τη Θεσσαλονίκη αλλά ολόκληρη την ελληνική περιφέρεια, γι’ αυτό δεν θα πρέπει να αντιδρούν μόνον οι Θεσσαλονικείς αλλά και τα υπόλοιπα 5,5 εκατομμύρια των Ελλήνων της περιφέρειας.

Παραπονεμένα Καρντάσια

Οι Θεσσαλονικείς έχουν δίκιο όταν παραπονιούνται για εγκατάλειψη από το κέντρο, για την καθυστέρηση στην πραγματοποίηση των μεγάλων έργων και υποδομών που τόσο έχει ανάγκη η πόλη (τη στιγμή μάλιστα που έχουν επενδυθεί στην Αθήνα σχεδόν 10 δισεκατομμύρια ευρώ με την τέλεια δικαιολογία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004). Από την άλλη όμως οι Αθηναίοι δημοσιογράφοι και Opinion Makers δεν έχουν τελείως άδικο όταν βλέπουν τη σημερινή Θεσσαλονίκη ως την «πρωτεύουσα» του ελληνικού εθνολαϊκισμού, εφόσον συντηρητικοί και σκοταδιστικοί κύκλοι της πόλης εκμεταλλεύτηκαν την απογοήτευση των Θεσσαλονικέων και προσπάθησαν να διαχειριστούν τους φόβους τους ποντάροντας π.χ. στις ανασφάλειες που προκαλούσε το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων κ.α.

Για ένα διάστημα λοιπόν δόθηκε η εντύπωση πως η Θεσσαλονίκη δεν ήταν η ανοικτή και κοσμοπολίτική πόλη του πρόσφατου παρελθόντος της, αλλά μια «συντηρητική» και «κλειστοφοβική» πόλη, εφόσον πολιτική, τοπική αυτοδιοίκηση, οικονομία, Εκκλησία και διάφοροι κρατικοδίαιτοι θεσμοί καταλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια από μια σκληροπυρηνική μειοψηφία εθνολαϊκιστών, που έχουν το μυαλό τους στραμμένο μονίμως σε στείρες εθνοκεντρικές και πατριδοκάπηλες εμμονές. Πως όμως έφτασε σ’ αυτή την κατάσταση;

Εθνολαϊκισμός, τοπικισμός και η σύγκρουση με το «αθηναϊκό κατεστημένο»

Είναι αξιοπερίεργο το πως η Θεσσαλονίκη, γνωστή σε παλιότερες εποχές για την ανεκτικότητα της, κατάντησε στη σύγχρονη ελληνική ιστορία να είναι η πόλη των πολιτικών δολοφονιών (π.χ. δολοφονία Λαμπράκη), του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των ακροτητών. Αυτή η πόλη, αλλοτινό υπόδειγμα αρμονικής συμβίωσης διαφορετικών πολιτισμών και εθνοτήτων –ένα πραγματικό «βαλκανικό melting pot» που μόνο με τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο μπορούσε να συγκριθεί– κατέληξε στις αρχές του 21ου αιώνα χώρος όπου ενδημούν παραθρησκευτικές οργανώσεις, και υπερεθνικιστικές ομάδες, που επιδίδονται με την πρώτη ευκαιρία σε φασαριόζικες ακρότητες.

Για τα αθηνοκεντρικά ΜΜΕ, που φημίζονται για την τάση τους προς τα στερεότυπα και τις υπεραπλουστεύσεις, η Θεσσαλονίκη ήταν η «πόλη του Ψωμιάδη», ο οποίος εκλέχθηκε δύο φορές Νομάρχης ποντάροντας στα φοβικά και τοπικιστικά συναισθήματα μιας σημαντικής μερίδας απογοητευμένων Θεσσαλονικέων –κυρίως απώτερης προσφυγικής καταγωγής (το περίεργο πάντως είναι πως σε όλες τις χώρες του κόσμου μετά από δύο 2-3 γενιές δεν υπάρχουν πλέον «πρόσφυγες», διότι γίνονται όλοι τους πλέον ντόπιοι)– καθώς και σε μια κοντόφθαλμη και καιροσκοπική κόντρα με το «αθηνοκεντρικό κατεστημένο».

Είναι γεγονός πάντως πως η Θεσσαλονίκη εκλύει ευκολότερα τα πάθη ή απλώς, επειδή δεν είναι το κέντρο αποφάσεων της Ελλάδας, λειτουργεί ως ακίνδυνη «βαλβίδα» εκτόνωσης υποβόσκουσων εντάσεων και συναισθηματικών εκρήξεων διάφορων περιθωριακών ομάδων, που υπάρχουν ασφαλώς και στην Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη οι υπερβολές και τα πάθη εκδηλώνονται ευκολότερα, επειδή οι κάτοικοι της είναι πιο συναισθηματικοί και ίσως πιο «άμεσοι», δηλαδή εκφράζονται άμεσα και χωρίς να θέσουν σε λειτουργία το μηχανισμό της «δεύτερης σκέψης». Οι περίτεχνοι αντίθετα μηχανισμοί επιρροών και διαμόρφωσης εξουσίας της πρωτεύουσας αναγκάζουν τους κατοίκους της, ιδιαίτερα μάλιστα την ελίτ της, να εκφράζεται κυρίως με έμμεσους τρόπους και με διπλωματικά μέσα.

Η σημερινή ελίτ της Θεσσαλονίκης, αν και βασίστηκε πάνω σ’ ένα κοσμοπολίτικο ιστορικό υπόβαθρο, εντούτοις ανδρώθηκε μέσα από την αντιπαλότητα της με την ελίτ της Αθήνας. Αυτόνομη εξαρχής χρειάστηκε ωστόσο να δώσει σε δύσκολες εποχές σκληρό αγώνα για να διατηρήσει την αυτονομία της. Παρά τις όποιες κατά καιρούς αντιπαραθέσεις η ελίτ της Θεσσαλονίκης υπήρξε μια «δεξαμενή», πρόθυμη πάντα να τροφοδοτήσει με νέο «αίμα» και νέες ιδέες την ελίτ της Αθήνας. Έδωσε πολλούς μεγάλης εμβέλειας πολιτικούς (ανάμεσα τους και η «δυναστεία Καραμανλή»), καλλιτέχνες κι επιχειρηματίες, αρκετοί εκ των οποίων αφομοιώθηκαν από το αθηναϊκό κατεστημένο και κάποιοι από αυτούς έγιναν μάλιστα και φανατικοί υποστηρικτές του «αθηναϊκού κράτους»!

Ποιοι συντηρούν και εκμεταλλεύονται την τεχνητή αντίθεση Βορρά-Νότου;

Η πληθυσμιακή και οικονομική εξέλιξη της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα εισέπραξε, όπως ήταν αναμενόμενο, τις συνέπειες των πολιτικών λαθών του εθνικού κέντρου και του γεωπολιτικού κατακερματισμού που επακολούθησε. Όπως επισήμανε και ο Γιώργος Πρεβελάκης, καθηγητής της Γεωπολιτικής στη Σορβόννη: «Η συμπεριφορά του αθηναϊκού πολιτικού κατεστημένου έναντι της Θεσσαλονίκης μετά το 1922, δίνει μια ιδέα του τραύματος που προκάλεσε η Μικρασιατική Καταστροφή και του αισθήματος της αβεβαιότητας που κυριάρχησε τότε στην Ελλάδα».

Ήδη από το 1912 η Θεσσαλονίκη αντιμετωπίστηκε από την Αθήνα ως «ειδική περίπτωση». Η εθνική ανομοιογένεια του πληθυσμού της και η αδυναμία της ελληνικής κοινότητας στην πόλη, συνδυασμένες με τη δράση των συνδικάτων, έκαναν ευπρόσδεκτους από την κρατική εξουσία τους παρακρατικούς μηχανισμούς «εθνικοφρόνων», που έδερναν Εβραίους και κομμουνιστές. Τη μετεμφυλιακή περίοδο και τη δεκαετία του 1960 η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε προνομιακό χώρο δράσης παρακρατικών, ακροδεξιών και φασιστικών στοιχείων, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.

Την τελευταία δεκαετία, κυρίως λόγω της τεχνητής έξαρσης του «Μακεδονικού», αλλά και την παρότρυνση και τη συνδρομή πολιτικών, θρησκευτικών και άλλων «παραγόντων», παρατηρήθηκε μια έξαρση της δράσης των εθνικιστικών ομάδων και οργανώσεων. Αυτή τη νεοεθνικιστική έξαρση υποβοήθησαν και οι συγκυρίες: τα ανοικτά μέτωπα στα εθνικά θέματα και η συρροή πολυάριθμων μεταναστών και λαθρομεταναστών, πράγμα που εκμεταλλεύτηκαν οι ακροδεξιοί και αντιδραστικοί κύκλοι. Η δράση τους όμως έρχεται σε έντονη αντίθεση την κοσμοπολίτικη ιστορία της Θεσσαλονίκης, ως τόπου συνάντησης και σύνθεσης διαφόρων πολιτισμών και παραδόσεων, και προσβάλει την ανεκτικότητα και δημοκρατική ευαισθησία της συντριπτικής πλειοψηφίας των Θεσσαλονικέων. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά και ο Παρασκευάς Παρασκευόπουλος, πρώην διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων και πρώην Βουλευτής: «Οι κύκλοι αυτοί χρησιμοποιούν ως όχημά τους πολλές φορές υπαρκτά προβλήματα, όπως είναι η ανισόμετρη ανάπτυξη λόγω του συγκεντρωτικού κράτους, ερμηνεύοντάς τα και προβάλλοντάς τα σαν αντίθεση Βορρά-Νότου. Εκμεταλλεύονται την ευαισθησία διαφόρων ομάδων του πληθυσμού, όπως είναι οι Πόντιοι και άλλοι με ευαισθησία στο ζήτημα της Μακεδονίας. Προβάλλουν έντεχνα μια δήθεν πατριωτική στάση, διεκδικώντας για τον εαυτό τους, αλλά και για λογαριασμό της Βόρειας Ελλάδας, μια μεγαλύτερη σε σχέση με τους πολίτες της υπόλοιπης Ελλάδας ευαισθησία στα εθνικά θέματα και το ρόλο του θεματοφύλακα των εθνικών δικαίων». Είναι προφανές πως αν η Θεσσαλονίκη δεν αποτινάξει από πάνω της το φάντασμα του εθνολαϊκισμού που την στοιχειώνει δεν θα μπορέσει να αδράξει τις ευκαιρίες και να διαδραματίσει το ρόλο της πολιτισμικής και γεωοικονομικής μητρόπολης των Βαλκανίων.

Η «Πορτοκαλί Επανάσταση» των Θεσσαλονικέων

Τα πράγματα ωστόσο αλλάζουν. Τελευταία όλο και πληθαίνουν οι ενδείξεις πως το φάντασμα του εθνολαϊκισμού αρχίζει να πνέει τα λοίσθια και να περιορίζεται στα σκοτεινά σημεία, όπου ανέκαθεν ενδημούσε. Στο πολιτικό σκηνικό της πόλης συντελείται ήδη μια σημαντική πολιτική ανατροπή καθώς το κυβερνών συντηρητικό κόμμα, που θεωρούσε την πόλη προπύργιο του, σημείωσε τη δεύτερη μεγαλύτερη πανελλαδικώς πτώση των ποσοστών του στις Εθνικές Εκλογές του 2007. Σήμερα οι δημοσκοπήσεις (φανερές και μυστικές) δίνουν ακόμη λιγότερα ποσοστά στις συντηρητικές δυνάμεις και αντίστοιχα μια σημαντική ενίσχυση των πολιτικών δυνάμεων που τις αμφισβητούν. Την ίδια περίοδο η κοινωνία της πόλης βράζει, οι δημιουργικές της δυνάμεις ενεργοποιούνται και πάλι, ετοιμάζοντας τη δική τους «πορτοκαλί επανάσταση». Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τα κατάλληλα πρόσωπα για να συσπειρώσουν όλους αυτούς τους ανήσυχους πολίτες, να τους εμπνεύσουν και να δώσουν και πάλι ελπίδα. Οι Θεσσαλονικείς, κάνοντας τη δική τους εσωτερική επανάσταση, διεκδικούν πλέον έναν άλλο ρόλο, εκείνο που αρμόζει στην κοσμοπολίτικη ιστορία αλλά και στο λαμπρά υποσχόμενο μέλλον της πόλης.

Η γεωπολιτική και η γεωοικονομία συνωμοτούν για ένα καλύτερο μέλλον της Θεσσαλονίκης. Τα πράγματα αλλάζουν και, όπως φαίνεται, αλλάζουν προς όφελος της Θεσσαλονίκης και των κατοίκων της. Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Μαρκ Μαζάουερ, συγγραφέα του βιβλίου Θεσσαλονίκη: Πόλη των Φαντασμάτων (2004): «Μέχρι το 1990 η Ελλάδα ήταν στο περιθώριο. Αυτή η γεωπολιτική και οικονομική θέση έχει πλέον αλλάξει. Η Ελλάδα έχει ανακτήσει λίγο-πολύ τη θέση που είχε επί Οθωμανών. Βρίσκεται εκ νέου σε σταυροδρόμια και διεκδικεί τον χώρο στον οποίο επί αιώνες διακινούσε εμπορεύματα... Η περίοδος 1917-1989 ήταν για την Ελλάδα η περίοδος της ‘’περιφέρειας’’. Τώρα η σημασία των ορίων αλλάζει. Τα όρια δεν εξαφανίζονται αλλά γίνονται περισσότερο ευλύγιστα και σταδιακά αλλάζουν ρόλο, όπως θα συμβεί στα Βαλκάνια». Το μέλλον της Θεσσαλονίκης είναι ωστόσο γεμάτο υποσχέσεις, όπως παραδέχεται ο ίδιος: «Η Θεσσαλονίκη από ‘’πόλη των Συνόρων’’ γίνεται κέντρο των Βαλκανίων… Οι δυνατότητες της πόλης θα είναι πολύ μεγάλες στο εγγύς μέλλον. Η πόλη σήμερα βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο, αλλά γενικά όμως είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της».

Το ίδιο αισιόδοξοι πρέπει να είμαστε κι εμείς οι Θεσσαλονικείς, που ζούμε, δημιουργούμε κι ονειρευόμαστε σ’ αυτή την πόλη. Η δύσκολη «μεταβατική περίοδος» σύντομα θ’ αποτελεί παρένθεση. Θα καλεστούμε λοιπόν σε λίγα χρόνια να επιστρατεύσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να απελευθερώσουμε τις πιο υγιείς, δημιουργικές, κοσμοπολίτικες και ευφυείς δυνάμεις της κοινωνίας μας, ώστε με μια «νοοτροπία τυφώνα» να καλύψουμε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα το χαμένο έδαφος των προηγούμενων ετών και να αδράξουμε τις ευκαιρίες του μέλλοντος, ώστε η Θεσσαλονίκη να αποκτήσει τον ιστορικά κεντρικό της ρόλο στη μεγάλη βαλκανική ενδοχώρα, που θα αποτελέσει σε λίγα χρόνια οργανικό και ταχέως αναπτυσσόμενο τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

* Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και εκδότης-διευθυντής του περιοδικού ΖΕΝΙΘ.

Οι κηπουροί της Θεσσαλονίκης, ξαναχτυπούν

" Έχει βρεθεί μια περιοχή που χρειάζεται αναμόρφωση. Η περιοχή αυτή βρίσκεται ανάμεσα στους δήμους Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς. Οι Guerrilla Gardeneres της Θεσσαλονίκης αναλαμβάνουμε αρχικά τον καθαρισμό και στις επόμενες συναντήσεις και τη διαμόρφωση και τη φύτευση του χώρου αυτού. Η πρώτη συνάντηση θα γίνει την Κυριακή 15 Μαρτίου 2009 στις 12:00 το μεσημέρι και ο τόπος συνάντησης είναι μπροστά στο Μέγαρο Μουσικής.

Η περιοχή αυτή βρίσκεται 300 μέτρα μακριά απο το σημείο που θα συναντηθούμε. Όσοι προσέλθουν θα χρειαστεί να έχουν μαζί τους γάντια για να καθαριστεί αρχικά ο χώρος. Η πρώτη αυτή συνάντηση αφορά μόνο στον καθαρισμό καθώς η έκταση είναι μεγάλη και βρώμικη. Στη συνέχεια θα σχεδιάσουμε όλοι μαζί τη διαμόρφωση του χώρου. Αν κάποιος έχει στη διάθεση του κάποιο καροτσάκι για να γίνονται πιο γρήγορα και πιο ξεκούραστα οι μεταφορές, παρακαλώ ας επικοινωνήσει στο e-mail μας thessgardeners@gmail.com.

Σας θέλουμε όλους μαζί μας.

http://thessguerillagardeners.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

taxalia

Eagle - Hotel California

Eagles - Hotel California (Acoustic Live )
by fifou95rr